Προσφώνησις τῆς Α.Θ. Παναγιότητος κατὰ τὴν χειροθεσίαν τοῦ Εντιμ. κ. Σούλη εἰς Ἄρχοντα Πρωτονοτάριον τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας

Προσφώνησις τῆς Α.Θ. Παναγιότητος κατὰ τὴν χειροθεσίαν τοῦ Εντιμ. κ. Σούλη εἰς Ἄρχοντα Πρωτονοτάριον τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας

Ἐντιμολογιώτατε Ἄρχων,

ἀγαπητέ μας κ. Σούλη,

 

Αὐτὴ ἡ ἀνοιξιάτικη ἡμέρα τοῦ Μαΐου τοῦ σωτηρίου ἔτους 2017 εἶναι μεγάλη καὶ διὰ τὴν Ἴμβρο καὶ γιὰ σᾶς καὶ τὴν οἰκογένειά σας.

Γιὰ τὴν Ἴμβρο μας, διότι ὕστερα ἀπὸ πολλὲς δεκαετίες παραδίδεται καὶ πάλι στὴν λατρεία τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ ἕνα σκήνωμα τῆς δόξης Αὐτοῦ, ἕνα ἐκκλησίδιό μας ποὺ εἶχε ἐγκαταλειφθῆ καὶ ἐρειπωθῆ μετὰ τὴν ἀπαλλοτρίωσί του ἀπὸ τὸ κράτος τὸ 1943 καὶ τὴν ἐν συνεχείᾳ ἀναγκαστικὴ ἐκκένωσί του ἀπὸ τοὺς Γλυκιανοὺς ἐν μέσῳ ὀδύνης καὶ πενθίμων κωδωνοκρουσιῶν. Τὰ διηγοῦνται οἱ παλαιότεροι ποὺ τὰ ἔζησαν καὶ τὰ ἐνθυμοῦνται. Καὶ νὰ ἦταν τὸ μόνο ἁγιορείτικο μετόχι ποὺ ἀφαιρέθηκε βιαίως ἀπὸ τοὺς ἰδιοκτήτας του; Καὶ ἦλθε τὸ 1964 μὲ τὴν λαίλαπα τῶν μέτρων ποὺ ὁδήγησαν στὸ ξεκλήρισμά μας ἀπὸ τὸν τόπο μας· τότε καταστράφηκαν καὶ πολλὰ ἄλλα ἐξωκκλήσια μας, τὰ ὁποῖα στόλιζαν τὶς ἀκρογιαλιὲς καὶ τὶς βουνοκορφὲς τοῦ νησιοῦ, ἔργα τῆς εὐσέβειας καὶ τῆς φιλοθεΐας τῶν πατέρων μας. Συγχαίρουμεν καὶ εὐχαριστοῦμεν τὸν ποιμενάρχη μας ἅγιον Ἴμβρου καὶ Τενέδου ποὺ φρόντισε νὰ ἀναστήσῃ πολλὰ ἐξ αὐτῶν, καθὼς ἐπίσης εὐχαριστοῦμεν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς ἐξ Ἑλλάδος Ἱεράρχας καὶ ἄλλους εὐγενεῖς χορηγοὺς ὅσοι συνέβαλαν στὴν ἀνακαίνισι αὐτῶν τῶν ἐξωκκλησίων μας.

Σήμερα ἐκφράζουμεν ἀνάλογα αἰσθήματα εὐγνωμοσύνης σὲ σᾶς, Ἐντιμολογιώτατε Ἄρχων, διότι μᾶς παραδίδετε ἀνακαινισμένον τὸ ἐκκλησίδιον τοῦτο τῶν Ταξιαρχῶν τοῦ Κουτλουμουσιανοῦ Μετοχίου. Ἐδῶ ὑπῆρχε ἕν κτηριακὸν συγκρότημα μὲ διώροφον οἴκημα, μὲ μεγάλο κῆπον, ὀπωροφόρα δένδρα, μὲ σταύλους καὶ ἄλλα κτήρια. Τὸ Μετόχιον εἶχε μεγάλη κτηματικὴν περιουσίαν, βοσκοτόπους, καλλιεργήσιμη γῆ, ἀμπελῶνας καὶ ἐλαιῶνας.

Τὸ Μετόχιον τῶν Ταξιαρχῶν συνδέεται κατὰ τρόπον ἄμεσον καὶ συγκινητικὸν μὲ τὴν πορείαν τῆς παιδείας τῆς Ἴμβρου. Εἶναι τὸ σύμβολον τῆς πνευματικῆς ἀναγεννήσεως τῶν Ἰμβρίων, ἀφοῦ ἐδῶ στεγάστηκε τὸ πρῶτον σχολεῖον στὴν πατρίδα μας (1809-1814). Ὡς γνωστόν, ὁ Βαρθολομαῖος ὁ Κουτλουμουσιανός, ὁ ὁποῖος ξεκίνησε νὰ φέρη τὰ γράμματα στὴν Ἴμβρο διδάσκοντας τὰ παιδιὰ στὸ πατρικόν του σπίτι στὸ Γλυκύ, ἐσυνέχισεν μὲ τὴν ἵδρυσιν καὶ εγκατάστασιν τοῦ σχολείου ἐδῶ εἰς τὸ διώροφον οἴκημα τοῦ Μετοχίου, ὅπου μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφόν του Κύριλλον, ἐπίσης μοναχὀν, δίδαξαν τὰ στοιχειώδη γράμματα εὶς τὰ Ἰμβριόπουλα.

Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ προσπάθεια αὐτὴ διεκόπη διὰ πολλοὺς λόγους, ἴσως δὲ καὶ λόγῳ ἀντιδράσεων ἐκ μέρους ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἔπρεπε νὰ εἶχαν στηρίξει τὸ ἐγχείρημα, οἱ ἀγῶνες τοῦ Βαρθολομαίου ἀπέδωσαν καρποὺς ἀγλαούς, ἀφοῦ οἱ γενεὲς τῶν Ἰμβρίων ποὺ ἀκολούθησαν ἐφρόντισαν διὰ τὴν μόρφωσιν τῶν παιδιῶν τους. Θὰ γνωρίζουν οἱ περισσότεροι ἐξ ὑμῶν τὴν πολύτιμον καταγραφὴν τῆς πορείας τῆς παιδείας εἰς τὴν Ἴμβρον ἀπὸ τὸν κ. Ἰωακεὶμ Μπουτάρα εἰς τὸ βιβλίον του «Ἡ Ἐκπαίδευση στὴν Ἴμβρο 1800-1970». Χαιρόμεθα ἰδιαιτέρως, διότι ἔχομεν καὶ πάλιν εἰς τὴν ἐρατεινὴν Ἴμβρον ἑλληνόγλωσσον παιδείαν, μετὰ παρέλευσιν ἡμίσεος καὶ πλέον αἰῶνος μὲ κλειστὰς τὰς πύλας τῶν σχολείων μας.

Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ, εὐχαριστοῦμεν τὰ στελέχη τῆς ἐν Θεσσαλονίκῃ Ἑταιρείας Μελέτης Ἴμβρου καὶ Τενέδου Ἐλλογιμωτάτους καὶ ἀγαπητοὺς συμπατριώτας Γεώργιον Ξεινό, ὁ ὁποῖος ἀσχολεῖται, χρόνια τώρα, μὲ τὴν ἱστορίαν τοῦ Βαρθολομαίου καὶ τῆς παιδείας τῆς Ἴμβρου, καὶ Ἰωάννη Γιαννάκη, ὁ ὁποῖος ἔκανε τὰ σχέδια τῆς ἀναπαλαιώσεως τοῦ Μετοχίου τούτου, ἐκφράζοντες τὴν εὐχὴ νὰ εὑρεθοῦν καὶ ἄλλοι χορηγοὶ διὰ νὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ ἀποκατάστασις καὶ τῶν ὑπολοίπων χώρων τοῦ κτηριακοῦ συγκροτήματος τοῦ Κουτλουμουσιανοῦ τούτου Μετοχίου τῶν Ταξιαρχῶν. Μὲ τὴν αἰσιόδοξον διάθεσίν μου, θὰ εὐχόμουν νὰ εὑρεθῇ μετὰ ταῦτα καὶ μὶα μικρὴ ἀδελφότης μοναχῶν, νέοι Βαρθολομαῖοι καὶ Κύριλλοι, οἱ ὁποῖοι θὰ μετατρέψουν τὸ Μετόχι εἰς μίαν πνευματικὴν ὄασιν, ὅπου θὰ ἔρχωνται νὰ ξαποστάζουν καὶ νὰ ἀναπαύωνται πνευματικὰ οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, Ἴμβριοι καὶ μή.

Δοξάζομεν τὸν Θεόν τῆς ἀγάπης καὶ τοὺς Ταξιάρχας τῶν Ἄνω Δυνάμεων ποὺ μᾶς ἀξίωσαν νὰ ζήσωμε αὐτὴν τὴν μεγάλην χαράν. Ἑορτάζει ἡ Ἴμβρος, καὶ πρῶτα ἀπὸ ὅλους τὸ Γλυκύ, τὸ «γλυκώνυμον χωρίον» τῶν Λογιωτάτων. Το Γλυκύ, γράφει ὁ Γλυκιανὸς Βαρθολομαῖος ὁ Κουτλουμουσιανὸς εἰς τὸ Ἱστορικὸν Ὑπόμνημα περὶ Ἴμβρου, εἶναι «πανταχόθεν κατάρρυτον ἀπὸ γλυκύτατα ὕδατα, ἔχον καὶ ἐντὸς καὶ εἰς τὰ πέριξ αὐτοῦ πολλὰς βρύσας ἀενάους». Προσθέτει δὲ αὐτά, ποὺ ὁ κάθε ἐπισκέπτης διαπιστώνει καὶ σήμερα, ὅτι «ἡ μετέωρος θέσις τοῦ χωρίου ἐξασφαλίζει πλατὺ ὁρίζοντα καὶ τερπνοτάτην θέαν» (σ. 58-59). Σκιρτοῦν σήμερα αἱ ψυχαὶ τῶν Γλυκιανῶν, ποὺ βλέπουν ἀπὸ ψηλὰ να ξαναζωντανεύῃ τὸ Μετόχι τους.

Ἡμεῖς οἱ Ἴμβριοι, Ἐντιμολογιώτατε Ἄρχων, εἴμεθα ὑπερήφανοι ποὺ καταγόμεθα ἀπὸ τὴν «πεπαλόεσσαν», τὴν χαμένη μέσα εἰς τὰ κύματα τοῦ Αἰγαίου καὶ λουσμένη εἰς τὸ φῶς του πατρίδα. Χρωστάμε πάρα πολλά εἰς τὸν τρόπον τοῦ βίου τῶν προγόνων μας: τὴν ἄδολή πίστι εἰς τὸν Θεόν, τὴν ἀγάπην διὰ τὸν συνάνθρωπον, τὸ δέσιμο μὲ τὴν φύσιν, τὴν χαρούμενον διάθεσιν, τὴν ἐμπιστοσύνην εἰς τὸ μέλλον.

Παρὰ τὰ ἀνείπωτα δεινά, μερικοὶ συμπατριῶται μας ἔμειναν εἰς τὴν πατρῷαν γῆν, φυλάσσοντες τὸν τόπον καὶ τὸν τρόπον τοῦ βίου. Τοὺς εὐγνωμονοῦμεν καὶ τοὺς θαυμάζομεν. Καὶ αὐτοί, ὅμως, ποὺ δὲν ἄντεξαν τὸ κλείσιμο τῶν σχολείων μας, τὴν ἀδικίαν καὶ τὰς ποικίλας ταπεινώσεις καὶ ἔφυγαν ἀπὸ τὸ νησί μας, ὅπου καὶ ἄν εὑρέθησαν δὲν ἐλησμόνησαν τὴν πατρίδα, ζοῦσαν ἐλπίζοντες εἰς τὸ νόστιμον ἦμαρ.

Κάνω ἔκκλησιν ὄχι μόνον πρὸς τοὺς Ἰμβρίους, ἀλλὰ πρὸς ὅλους τοὺς παρισταμένους. Μὴ ξεχνᾶτε τὴν Ἴμβρο. Φροντίσατε ἡ νέα γενεά, τὰ παιδιά σας, νὰ μάθουν διὰ τὴν περιπέτειαν τῶν Ἰμβρίων, νὰ ἀγαπήσουν τὸ νησί, νὰ τὸ σκέπτωνται καὶ νὰ τὸ ἐπισκέπτωνται. Ἡ Ἴμβρος θὰ τοὺς ὑποδέχεται καὶ θὰ τοὺς ἀνταμοίβῃ.

Ἐντιμολογιώτατε,

Εἶναι μεγάλη αὐτὴ ἡ ἡμέρα διὰ τὴν ἀγάπη σας, διότι ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία ἀναγνωρίζουσα καὶ ἐκτιμῶσα τῆν συμβολίν σας στὸ νὰ ξαναστηθῇ ὄρθιο τὸ ἱστορικὸ αὐτὸ ἁγιορείτικο Μετόχι, σᾶς κατατάσσει μεταξὺ τῶν Ἀρχόντων Ὀφφικιαλίων της ἀπονέμουσα εἰς ὑμᾶς διὰ τῶν χειρῶν τῆς Ἡμετέρας Μετριότητος εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν τόπον τὸ ὀφφίκιον τοῦ Ἄρχοντος Πρωτονοταρίου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. Θὰ φέρητε εἰς τὸ ἑξῆς τὸν ἐπίζηλον αὐτὸν τίτλον τιμῆς καὶ εὐθύνης. Θὰ ἀνήκητε εἰς τὰ πρόσωπα ἐμπιστοσύνης τοῦ Πατριάρχου σας καὶ εἰς τὸν εὐρύτερον κύκλον τῶν συνεργατῶν αὐτοῦ. Εἶσθε μέλος τῆς Ἀδελφότητος Ὀφφικιαλίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου «Παναγία ἡ Παμμακάριστος» καὶ θὰ καλεῖσθε νὰ στηρίζετε μαζὶ μὲ τοὺς συνοφφικιαλίους σας τὸ θεάρεστον ἔργον τῆς Κωνσαντινουπολίτιδος Ἐκκλησίας. Εἴμεθα βέβαιοι ὅτι θὰ ἀναδειχθῆτε ἄξιος τῆς κλήσεως εἰς τὸ ὑψηλὸν αὐτὸ ἔργον διακονίας καὶ ἀγάπης.

Κατακλείοντες, συγχαίρομεν καὶ πάλιν τὴν ὑμετέραν προσφιλεστάτην Εντιμολογιότητα διὰ τὴν συμβολήν της εἰς τὴν ἀνακαίνισιν καὶ ἀνάδειξιν τοῦ ναϊδρίου τῶν Ταξιαρχῶν, καλωσορίζομεν ἐγκαρδίως τὴν προσφιλῆ οἰκογένειά σας καὶ τὴν ἔντιμον συνοδείαν σας καὶ ἀπονέμομεν εἰς ὅλους τοὺς ἀγαπητοὺς συμπατριώτας μας καὶ εἰς τοὺς λοιποὺς παρισταμένους φίλους τῆς Ἴμβρου, τὴν πατριαρχικὴν καὶ πατρικὴν Ἡμῶν εὐλογίαν.

Καὶ πάλι: Ἄξιος!

επιστροφή