Γιατί η ποιότητα σε διωγμό;

Γιατί η ποιότητα σε διωγμό;

του Χρήστου Γιανναρά

Π​​όσο στο καχεκτικό, μεταπρατικό μας κρατίδιο όσο και στην αχανή διασπορά της αποδημίας, η ελληνικότητα θα μπορούσε να διασωθεί μόνο σαν κοσμοπολίτικη ποιότητα-πρόταση πολιτισμού που ενδιαφέρει πανανθρώπινα. Ποτέ σαν υπηκοότητα, και μάλιστα κράτους μιμητικού, που και στη μίμηση αποτυχαίνει ταπεινωτικά.

Πρόταση πολιτισμού σημαίνει: «νόημα» ζωής σαρκωμένο σε «τρόπο» βίου, δηλαδή κάτι που δεν προκύπτει από την ατομική συμμόρφωση με ιδεολόγημα ή με ορθολογικές προστακτικές. O πολιτισμός είναι πάντοτε κοινωνικό γεγονός, σαρκώνεται πάντοτε σε θεσμούς και λειτουργίες αυτοδιαχείρισης της συλλογικότητας, διασώζει τον πολιτισμό κάθε κοινωνούμενη πρακτική: η γιορτή, ο χορός, το τραγούδι, η κουζίνα, το καφενείο ως κατάλοιπα της «Aγοράς».

Oλοι οι παραπάνω άξονες πολιτισμικής ιδιαιτερότητας και κοινωνικής συνοχής, ταυτότητας και συνέχειας του Eλληνισμού, υπονομεύθηκαν σκόπιμα και προγραμματικά από τον βίο του μεταπρατικού μας κρατιδίου. O πολιτισμικός αυτός ξολοθρεμός διαφημίστηκε και επιδιώχθηκε σαν «εκσυγχρονισμός» και «πρόοδος». Eκόντες-άκοντες ή απλώς (και ηλιθίως) ξιπασμένοι, βυθιστήκαμε οι ελληνώνυμοι στον παραισθησιογόνο μιμητισμό δάνειων συνταγών και μοντέλων, όχι για να υπηρετηθούν καλύτερα οι ανάγκες μας, αλλά μόνο επειδή μας γυάλιζε το «να γίνουμε Eυρωπαίοι».

Kαι το αποτέλεσμα (χειροπιαστό), μια εφιαλτικής έκτασης καταστροφή: Bανδαλισμός της ελληνικής γης από έναν πολεοδομικό πρωτογονισμό αφόρητης ακαλαισθησίας και βάναυσης κερδολαγνείας – ανήκεστη βλάβη. Pήξη στη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας, αποκομμένος ο σημερινός Eλληνας από τη γραμματεία όλων των προηγούμενων γενεών. Mεθοδική σύγχυση και τελική αποχαύνωση της ιστορικής συνείδησης. Aλλοτρίωση χαρακτηρολογική του Eλληνα σε τριτοκοσμικό αδηφάγο καταναλωτή, άθυρμα της εξηλιθιωτικής ισχύος των διαφημιστικών τεχνασμάτων.

Oι αντιστάσεις σε αυτή την καθολικευμένη πολιτισμική αυτοχειρία των Eλλήνων παραμένουν μια έκπληξη, όχι ο κανόνας. Yπήρξε η «Γενιά του ’30»: μια ελληνικότητα που αφομοίωνε δημιουργικά το επίκαιρο και σύγχρονο (ευρωπαϊκό ή διεθνές) στην ελληνική γόνιμη ιδιαιτερότητα – στη ζωγραφική, στην ποίηση, στην αρχιτεκτονική, στη μουσική. Ξαναζωντάνεψε μετά τον πόλεμο, στη δεκαετία του ’60, αυτή η επικαιροποιημένη, διαλεγόμενη γόνιμα με τη Δύση ελληνικότητα. Δεν έφτασε όμως ποτέ να επηρεάσει, ούτε κατ’ ελάχιστο, την πολιτική, τα «κέντρα λήψης αποφάσεων». Oύτε και τον «επίσημο» εκκλησιαστικό βίο.

Eιδικά για τον Eλληνισμό της διασποράς, οι εκκλησιαστικές αρχιεπισκοπές, επισκοπές και ενορίες ήταν οι μοναδικοί άξονες συσπείρωσης, συνοχής και συνέχειας της ελληνικότητας των αποδήμων. Φυσικό επομένως ήταν να υποστούν και να φανερώσουν, έγκαιρα, την αλλοτρίωση που επέφερε στον κρατικοποιημένο «εθνικά» Eλληνισμό ο «εκσυγχρονιστικός» μιμητισμός του. H τραγωδία της ξιπασιάς των Nεοελλήνων, του άκριτου επαρχιώτικου θαυμασμού τους για οτιδήποτε «ευρωπαϊκό», η μειονεξία και η ντροπή που αισθάνονται για τη δική τους παράδοση πολιτισμού, είναι ακόμα σήμερα, κυρίαρχο γνώρισμα της ελληνικής διασποράς.

Aκόμα σήμερα, ο Eλληνας απόδημος στις HΠA ή στον Kαναδά, θα φωνάξει Aμερικάνο αρχιτέκτονα να του χτίσει «μοδέρνα» εκκλησιά, «μοδέρνο» ζωγράφο να τη ζωγραφίσει. Δεν έχει μάτια να δει, ποια θέση έχουν οι ελληνικές Eικόνες στις μεγάλες γκαλερί και στα μουσεία του κόσμου – εικόνες ίσως κλεμμένες από το χωριό του πατέρα του, για το οποίο ντρέπεται ο σημερινός Eλληνας. Oύτε υποψιάζεται ποια θέση έχει η «βυζαντινή» μουσική στις μουσικές ακαδημίες σήμερα, θεωρεί πολιτισμό μόνο το αρμόνιο και την τετραφωνία, προτιμάει τον προτεστάντικο πάγκο σωφρονιστικού στρατωνισμού από το σοφό λειτουργικό στασίδι.

H ελληνική ομογένεια στη διασπορά της αποδημίας μοιάζει να αγνοεί ολοκληρωτικά τις αναζητήσεις της Γενιάς του ’30 και της δεκαετίας του ’60 που σημάδεψαν τη γενέτειρα. Kαι γι’ αυτή την αναπηρία της άγνοιας υπάρχουν ιστορικές ευθύνες. Tο εμφατικότερο και δραματικότερο σύμπτωμα της παρακμής του Eλληνισμού είναι η παγιωμένη, απόλυτη αδιαφορία για την αξιολόγηση της ανθρώπινης ποιότητας – από το πιο ταπεινό ώς το κορυφαίο κοινωνικό λειτούργημα.

Eιδικά μέσα στην Eκκλησία, δηλαδή στην πολιτισμική ραχοκοκαλιά του Eλληνισμού, η ανθρώπινη ποιότητα είναι υπό διωγμόν. O τρόπος εκλογής των επισκόπων στην ελλαδική Eκκλησία, δυστυχώς και στο Oικουμενικό Πατριαρχείο, αποκλείει θεσμικά κάθε κριτική αποτίμηση, κάθε καταξίωση της ποιότητας. Eίναι η αυθαιρεσία κατεστημένη ως αυτονόητη. Λειτουργούν μόνο το παρασκήνιο και οι «διασυνδέσεις». Δεκαετίες ολόκληρες το Φανάρι απέκλειε από το λειτούργημα και τις ευθύνες του επισκόπου ακόμα και τον πιο προσοντούχο κληρικό, αν δεν ήταν «χαλκίτης» (να είχε θητεύσει στην Πατριαρχική Σχολή της Xάλκης). Tο απολυτοποιημένο αυτό προαπαιτούμενο παγίδευσε σημαντικές στην Eυρώπη ελληνικές επισκοπές σε παντοδαπή αποχή από τις κοσμογονικές (κυριολεκτικά) διεργασίες που αφορούν στο μέλλον και στον ιστορικό ρόλο της E.E.

Πώς να μετάσχουν σε τέτοιες διεργασίες επίσκοποι που μετά βίας επαρκούν για τις τυπικές, «παπαδικές» υποχρεώσεις τους, ανίκανοι να οργανώσουν έστω και μια σειρά διαλέξεων ή μια σοβαρή εκδοτική παρέμβαση στην ευρωπαϊκή βιβλιαγορά; Kάποιοι από αυτούς μόλις και θα άντεχαν τις ευθύνες μιας ενορίας σε επαρχιακή ελλαδική κωμόπολη, και βρέθηκαν να πρέπει να εκπροσωπήσουν τα μέγιστα και τα τίμια του Eλληνισμού «εν μέσω της καμίνου» στην Eυρώπη (ή και στην Aμερική) σήμερα. Tην ίδια ώρα, που στον έγγαμο ελλαδικό κλήρο, αλλά και στην αγιορείτικη αφάνεια και σιωπή, οι εκπλήξεις μιας νεολαίας, με συναρπαστική εγρήγορση επικαιρική, παραμένουν άγνωστες και αδιάφορες για τους αξιωματούχους των θεσμών αλλά ουραγούς της Iστορίας.

H απελπιστικότερη ίσως πτυχή παρακμής του Eλληνισμού είναι η ολική έκλειψη αισθητηρίου αξιολόγησης της ποιότητας, ειδικά μέσα στην Eκκλησία.

http://www.kathimerini.gr/932157/opinion/epikairothta/politikh/giati-h-poiothta-se-diwgmo?platform=hootsuite

περισσότερα

H εορτή του Άη Γιάννη στην «ακριτική» Μητρόπολη Δέρκων

H εορτή του Άη Γιάννη  στην «ακριτική»  Μητρόπολη Δέρκων

Με την ευγενική παραχώρηση της κυρίας Ρέας Πουρνάρα αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο της για την εορτή του Αγίου Ιωάννου στα περίχωρα της Πόλεως.

«Πώς μπορούν μια χούφτα Ρωμηοί να λαμπρύνουν την εκκλησία τους την ημέρα της εορτής της, στην μακρινή περιοχή του Γενιμαχαλά στο Βόσπορο, που μια εκαντονταετία πριν είχε αποκλειστικά και μόνο Ρωμηούς κατοίκους; Έχω σχετικά ακούσματα από την γιαγιά μου, που γεννήθηκε εδώ το 1906 από γονείς που μόλις έφθασαν να εγκατασταθούν από τη Νεάπολη της Καππαδοκίας...

Στο αντίκρυσμα κιόλας της εικόνας του Γενεσίου του Αη Γιάννη στο νάρθηκα του ναού, στολισμένη γύρω γύρω με τριπλή σειρά από κιτρινοπορτοκαλιά καλοκαιρινά λουλούδια στεφανωμένα στην κορυφή της σε σταυρό, νοιώθεις ήδη την εορτή! Οι ψαλμωδίες ακούγονται από μέσα καλλίφωνες, πέντε άνθρωποι στα στασίδια τους γεύονται την χαρά του όρθρου!

Η εκκλησία πεντακάθαρη, τα μανουάλια μπροστά στις παλαιές εικόνες με κεριά για άναμα, τις προσκυνώ όλες, έτσι όπως μάθαμε από μικροί... Σιγά-σιγά έρχεται ο κόσμος. Ο άγιος Δέρκων ετοιμάζεται να λειτουργήσει. «Αποστόλου του σεβασμιωτάτου και θεοπροβλήτου μητροπολίτου της αγιοτάτης μητροπόλεως Δέρκων, υπερτίμου και εξάρχου Βοσπόρου Θρακικού και Κυανέων...». Είμαστε πράγματι πολύ κοντά στα βόρεια σύνορα της επαρχίας του, νοιώθεις το εύρος του τίτλου του Δεσπότη! Και στη διάρκεια της λειτουργίας την σημασία και την συμβολή της εορτής του Γενεσίου του Αη Γιάννη.

Αυτή μάς μεταφέρει εξάλλου και ο ωραίος λόγος του π. Αδαμαντίου, ιερέως της Μητροπόλεως, που έχει την τιμή να εκφωνήσει με δέος μπροστά στον Δεσπότη του και με χαρά μπροστά στο εκκλησίασμα: τρεις οι γενέθλιες εορτές του πανυγηρίζει η Εκκλησία μας και μάς τις απαριθμεί με την σειρά του εκκλησιατικού ημερολογίου: της Παναγίας, του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και του Χριστού. Μας μιλά για το μεγάλο νόημα της πορείας του Προδρόμου για την έλευση του Χριστού, που συνδέεται τόσο αρμονικά με το τροπάριο της γιορτής. Στη συνέχεια η αρτοκλασία κατά το έθιμο και η απόλυση με τον πατρικό λόγο του αγ. Δέρκων κ. Αποστόλου γιά όλους. Με ειδική αναφορά για τους κοπιώντας στο ναό, τόν άξιο επίτροπο κ. Γιώργο Κωνσταντινίδη, γέννημα θρέμα της Κοινότητας, και την σύζυγο του που τον φροντίζουν τόσο καλά, για τους ψάλλοντες κ. Αντώνη Χατζόπουλο και την κυρία Ιωάννα Κατσικοπούλου, κόρη του αειμνήστου π. Βασιλείου, που υπηρέτησε χρόνια εδώ και για τους ιερείς π. Αντώνιο και π. Αδαμάντιο και διάκονο π. Πορφύριο που τον πλαισίωσαν στη λειτουργία.

Το κέρασμα το νηστίσημο στη συνέχεια και οι λίγες κουβέντες στην αίθουσα της Κοινότητας σε κάνουν να νοιώσεις για μια φορά ακόμη την εορτή. Είναι η σεμνότητα της Πόλης, η αρχοντιά της, που δένεται με την σεμνότητα, που ζει χρόνια και χρόνια σιωπηλά και ξέρει να κρατά γερά τα ήθη και τις παραδόσεις έστω και με τους λίγους πια ανθρώπους της…».

Ρέα Πουρνάρα

Πόλις, Ιούνιος 2017

περισσότερα

«Εορτή Εορτών στο Σαμπεζύ της Γενεύης»

«Εορτή Εορτών στο Σαμπεζύ της Γενεύης»

Η κ. Ρέα Ξενιάδου Πουρνάρα συνέγραψε, επ' αφορμή της επισκέψεως της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου στη Γενεύη της Ελβετίας και της συμμετοχής του στους εκεί προς τιμήν του διεξαχθέντες εορτασμούς, ένα άρθρο-φόρο τιμής για το έργο του Ορθόδοξου Κέντρου του Σαμπεζύ Γενεύης, του φάρου της Ορθοδοξίας, του διαλόγου και της αλληλεγγύης στην καρδιά της Ευρώπης, καθώς και της προσωπικής συμβολής του Παναγιωτάτου στο έργο αυτό.

Με την ευγενική της παραχώρηση αναδημοσιεύουμε το εν λόγω άρθρο στην ιστοσελίδα μας. Μπορείτε να το διαβάσετε επιλέγοντας την ένδειξη «περισσότερα»:

περισσότερα

Η εν Γενεύη ομιλία του κ. Δεληκωσταντή

Η εν Γενεύη ομιλία του κ. Δεληκωσταντή

Σας παραθέτουμε την εν Σαμπεζύ Γενεύης ομιλία του Γενικού Γραμματέως της Αδελφότητός μας κ. Κωνσταντίνου Δεληκωσταντή με τίτλο «Ο Πατριάρχης της οικολογικής και κοινωνικής ευθύνης», η οποία εκφωνήθηκε στο πλαίσιο των εορτασμών της 25ετούς Πατριαρχίας της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου:

περισσότερα

Νηφάλιες σκέψεις για την συγκληθείσα στην Κρήτη Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας

Νηφάλιες σκέψεις για την συγκληθείσα στην Κρήτη Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας

του Κωνσταντίνου Ι. Μπελέζου, Αναπληρωτού Καθηγητού Τμήματος Θεολογίας ΕΚΠΑ

«Το καλοκαίρι που πέρασε (Κυριακή της Πεντηκοστής -Κυριακή των Αγίων Πάντων, 19-26 Ιουνίου 2016), πραγματοποιήθηκε στην Κρήτη, ύστερα από πολύχρονες και πολύπλευρες συνεννοήσεις, συγκλίσεις και αμοιβαίες υποχωρήσεις, η «Αγία και Μεγάλη Σύνοδος» των Ορθοδόξων. Η σύγκλησή της, σημείο ορατό εκκλησιαστικής ενότητος, ανυποκρίτου μαρτυρίας και συγχρόνου ομολογίας των ορθοδόξως κατ’ Ανατολήν πιστευόντων, προκάλεσε, τόσο πριν όσο και μετά την ολοκλήρωσή της, ποικίλες θετικές αλλά και αρνητικές ή αντιφατικές (δυσκόλως ίσως εξηγούμενες με πνευματικά κριτήρια και όρους υγείας) αντιδράσεις, που οφείλουμε κάποτε να αξιολογήσουμε με νηφαλιότητα και αντικειμενικότητα.

Η Σύνοδος προετοιμαζόταν από τις αρχές του 20ού αι., με την μέριμνα τού ‒πρώτου τῃ τάξει και τῃ διακονίᾳ‒ Οικουμενικού Πατριαρχείου, είχε δε σκοπό τον καλύτερο συντονισμό και την αποτελεσματικότερη συνεργασία των αδελφών Ορθοδόξων Εκκλησιών (διά των εκπροσώπων τους όπου γης) για ζητήματα θεολογικο-ποιμαντικού, ως επί το πλείστον, χαρακτήρα∙ παράλληλα απέβλεπε στην άμεση επίλυση προβλημάτων διοικητικής και πρακτικής φύσεως, τα οποία χρόνιζαν και απαιτούσαν συλλογική αντιμετώπιση, επί τη βάσει του κατ’ αλήθειαν λόγου του Ευαγγελίου και του συνοδικού συστήματος, του λειτουργούντος από την Αποστολική Σύνοδο (βλ. Πράξ. 15) ώς τις μέρες μας. Οι ενέργειές της, εφόσον αυτή τελικώς επραγματοποιείτο, όφειλαν να είναι στο πνεύμα της κοινής και μακραίωνης ορθοδοξοπατερικής παράδοσης, να καλύπτουν ουσιαστικές ανάγκες και ν’ απαντούν σε πραγματικές προκλήσεις για τους χριστιανούς του σήμερα...».

Διαβάστε ολόκληρο του άρθρο του Καθηγητού επιλέγοντας τον κατωτέρο σύνδεσμο:

http://www.amen.gr/article/nifalies-skepseis-gia-tin-syglitheisa-stin-kriti-agia-kai-megali-synodo-tis-orthodoksou-ekklisias

 

περισσότερα

Η ομιλία του Επισκόπου Χριστουπόλεως Μακαρίου κατά την κοπή της Αγιοβασιλόπιτας

Η ομιλία του Επισκόπου Χριστουπόλεως Μακαρίου κατά την κοπή της Αγιοβασιλόπιτας

Επιλέγοντας τον κατωτέρω σύνδεσμο μπορείτε να διαβάσετε την ομιλία που εξεφώνησε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Χριστουπόλεως Μακάριος κατά την τελετή της κοπής της Αγιοβασιλόπιτας της Αδελφότητός μας, με θέμα: «Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας - Κρήτη 2016»:

https://www.scribd.com/document/339335686/%CE%9F%CE%9C%CE%99%CE%9B%CE%99%CE%91-%CE%A7%CE%A1%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%95%CE%A9%CE%A3-%CE%A3%CE%A4%CE%97%CE%9D-%CE%95%CE%9A%CE%94%CE%97%CE%9B%CE%A9%CE%A3%CE%97-%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%9F%CE%9D%CE%A4%CE%A9%CE%9D-%CE%9F%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%9C%CE%95%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%A5-%CE%A0%CE%91%CE%A4%CE%A1%CE%99%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%95%CE%99%CE%9F%CE%A5-13-2-2017#from_embed

περισσότερα
First Previous   Εμφάνισε 2 από 5 σελίδες   Next Last
επιστροφή