New
Ἐνημέρωσις

Ἐνημέρωσις

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΗΣ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΗΣ

Ετήσια συνδρομή Αρχόντων

Ετήσια συνδρομή Αρχόντων

Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπί τοῖς Χριστουγέννοις 2019

Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπί τοῖς Χριστουγέννοις 2019

Χριστοφόρος Δ. Σωφρονίου, «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας», Μία καρδιακὴ περιήγηση στὸ σύμβολο τῆς Μεγάλης Ἰδέας

Χριστοφόρος Δ. Σωφρονίου, «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας», Μία καρδιακὴ περιήγηση...

Ὁ Κ. Δεληκωσταντῆς γιὰ «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας»

Ὁ Κ. Δεληκωσταντῆς γιὰ «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας»

Οι Μέλισσες του Σολάν

Οι Μέλισσες του Σολάν

Διεθνές Συνέδριο για τον π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ

Διεθνές Συνέδριο για τον π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ

ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΟΦΦΙΚΙΑΛΙΟΙ ΤΗΣ Μ.τ.Χ.Ε. ΕΠΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΟΦΦΙΚΙΑΛΙΟΙ ΤΗΣ Μ.τ.Χ.Ε. ΕΠΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

 «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης»

«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης...

2η έκδοση του βιβλίου  «Ο Πατριάρχης της Αλληλεγγύης»

2η έκδοση του βιβλίου «Ο Πατριάρχης της Αλληλεγγύης»

Ἐνημέρωσις

Ἐνημέρωσις

Πρὸς τοὺς Ἐντιμολογιωτάτους Ἄρχοντες

τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας

 

Ἐντιμολογιώτατοι,

Σᾶς ἐνημερώνουμε ὅτι, λόγῳ μεγάλης συμμετοχῆς, ἡ τελετή κοπῆς τῆς βασιλόπιτας γιὰ τὸ ἔτος 2020 ἀλλάζει χῶρο καὶ θὰ πραγματοποιηθῇ στὸ ξενοδοχεῖο Electra Palace ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Ναυάρχου Νικοδήμου 18 τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν, τὴν ἴδια ἡμέρα καὶ ὤρα (10η Φεβρουαρίου 2020, 19.30).

Μὲ ἐξιδιασμένη τιμή

Ὁ Πρόεδρος

 

Γεράσιμος Φωκᾶς

Ἄρχων Ὀρφανοτρόφος

Ὁ Γενικὸς Γραμματεύς

 

Κωνσταντῖνος Δεληκωσταντῆς

Ἄρχων Διδάσκαλος τοῦ Γένους


 

περισσότερα

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΗΣ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΗΣ
Τὸ Σάββατο 8η Φεβρουαρίου 2020 καὶ ὤρα 18.00 στὸ θέατρο «Ἄννα Συνοδινοῦ» (Ἡροδότου καὶ Πωγωνίου γωνία, Ἴλιον Ἀττικῆς) θὰ τιμηθῇ ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ἐρυθρῶν κ. Κύριλλος, Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Χάλκης, γιὰ τὴ συνολικὴ προσφορά του στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο.
 
Θὰ μιλήσῃ γιὰ τὴν Ἱερὰ Σχολὴ τῆς Χάλκης ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς τῆς Ἀδελφότητός μας κ. Κωνσταντῖνος Δεληκωσταντῆς, Ἄρχων Διδάσκαλος τοῦ Γένους.
 
Ἡ χορῳδία «Ὁσίων Δαυίδ καὶ Ἰακώβου», ὑπὸ τὴν διεύθυνση τοῦ δικηγόρου καὶ Καθηγητοῦ Μουσικῆς κ. Δημητρίου Καρούζου, θὰ ψάλλῃ βυζαντινούς ὓμνους.
 
Ἡ ἐκδήλωση, ἡ ὁποία ὀργανώνεται ἀπὸ τὸν Δῆμο Ἰλίου καὶ τὴν Ἐνορία Ἁγίου Διονυσίου Ἰλίου, εὑρίσκεται ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Α.Θ.Π. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἰλίου, Ἀχαρνῶν καὶ Πετρουπόλεως κ. Ἀθηναγόρου.
 
Συνημμένη θὰ βρεῖτε τὴν πρόσκληση τῆς ἐκδηλώσεως.
 
Θὰ χαροῦμε νὰ μᾶς τιμήσετε μὲ τὴν παρουσία σας.
 
Μετὰ τιμῆς,
 
Παναγιώτης Φούκας
Γραμματεύς

 

περισσότερα

Ετήσια συνδρομή Αρχόντων

Ετήσια συνδρομή Αρχόντων

Εντιμολογιώτατοι, 

Δια της παρούσης επιθυμούμε να σας υπενθυμίσουμε τη σημασία της καταβολής της ετήσιας συνδρομής, για την οποία ισχύει και εφέτος το ποσό των 200 ευρώ ως ενδεικτικό. 

Κατά το παρελθόν έτος, η αντίστοιχη έκκλησή μας δεν είχε τη δέουσα ανταπόκριση, καθ’ ότι η συνδρομή κατετέθη από περιορισμένο αριθμό Αρχόντων. Όπως όλοι γνωρίζετε, σύνολο το ποσό των συνδρομών και των χορηγιών προς την Αδελφότητα, με ονομαστικό κατάλογο των καταβαλόντων, αποδίδεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για τη στήριξη του πολυδιάστατου και θεάρεστου έργου του. 

Σύμφωνα με το Καταστατικό του Σωματείου μας, στις υποχρεώσεις των Μελών ανήκουν η εμπρόθεσμη καταβολή των ετησίων συνδρομών και η καταβολή των εκτάκτων εισφορών που θα αποφασίζονται από το Δ.Σ. (άρθρο 6, παρ. 4 και 5). 

Προς διευκόλυνσή σας, παραθέτουμε εκ νέου τον αριθμό του σχετικού τραπεζικού λογαριασμού της Αδελφότητος: 

δελφότης Ὀφφικιαλίων τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας  «Παναγία ἡ Παμμακάριστος»  

ALPHA BANK  

FILLELINON 6  

105 57 ATHENS - GREECE  

ΙΒΑΝ  GR38 0140 4410 4410 0200 2008 477  

SWIFT : CRBAGRAAXXX  

Είμεθα βέβαιοι ότι θα ενισχύσετε την προσπάθειά μας για να προωθήσουμε όλοι από κοινού τις δραστηριότητες και τους σκοπούς της Αδελφότητός μας.                         

                                                                  Με εξιδιασμένη τιμή  

                                             Ὁ Πρόεδρος                                 Ὁ Γενικὸς Γραμματεύς  

                                        Γεράσιμος Φωκᾶς                      Κωνσταντῖνος Δεληκωσταντής 

                                      Ἄρχων Ὀρφανοτρόφος                Ἄρχων Διδάσκαλος τοῦ Γένους

περισσότερα

Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπί τοῖς Χριστουγέννοις 2019

Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπί τοῖς Χριστουγέννοις 2019

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἀδελφοί,
προσφιλέστατα τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Φθάσαντες τήν μεγάλην ἑορτήν τῶν Χριστουγέννων, δοξολογοῦμεν ἐν ὕμνοις καἰ ᾠδαῖς πνευματικαῖς τόν δι᾿ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους κενώσαντα ἑαυτόν καί τήν ἡμετέραν σάρκα ἀναλαβόντα Κύριον, ἵνα λυτρώσηται ἡμᾶς ἐκ τῆς «δουλείας τοῦ ἀλλοτρίου» καί ἀνοίξῃ τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων Παραδείσου τάς πύλας. Ἀγάλλεται ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, βιοῦσα λειτουργικῶς τό ὅλον μυστήριον τῆς Θείας Οἰκονομίας, προγευομένη τῆς δόξης τῆς ἐσχατολογικῆς Βασιλείας καί δίδουσα χριστοπρεπῶς τήν καλήν μαρτυρίαν τῆς πίστεως, τῆς ἐλπίδος καί τῆς ἀγάπης ἐν τῷ κόσμῳ.

Ὁ «οὐκ ἐκ τοῦ κόσμου» χαρακτήρ τῆς Ἐκκλησίας ὄχι μόνον δέν τήν ἀποκόπτει ἀπό τήν ἱστορικήν καί τήν κοινωνικήν πραγματικότητα, ἀλλά ἐμπνέει καί ἐνδυναμώνει τήν μαρτυρίαν αὐτῆς. Οὕτως, ἡ Ἐκκλησία, ἐν ἀναφορᾷ πάντοτε πρός τόν αἰώνιον προορισμόν τοῦ ἀνθρώπου, διακονεῖ τάς ὑπαρξιακάς ἀνάγκας αὐτοῦ, ἐπιχέει, ὡς ὁ Καλός Σαμαρείτης, «ἔλαιον καί οἶνον» ἐπί τάς πληγάς, καθισταμένη ὁ «πλησίον» παντός «ἐμπεσόντος εἰς τούς ληστάς» (πρβλ. Λουκ. ι’, 25 – 37), ἰωμένη τάς συγχρόνους «ἀσθενείας τοῦ πολιτισμοῦ», φωτίζουσα τάς διανοίας καί τάς καρδίας τῶν ἀνθρώπων. Ἡ πνευματικότης, ὡς παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τήν ζωήν τῶν πιστῶν, σημαίνει μαρτυρεῖν ἔργῳ καί λόγῳ περί τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος καί δέν ἔχει σχέσιν μέ ἄγονον ἐσωστρέφειαν. Τό Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι ζωῆς χορηγός, πηγή ἀγαθότητος, νομή χαρισμάτων, ζωή καί φῶς. Ὁ χριστιανός εἶναι φλεγόμενος ἄνθρωπος, φιλόθεος, φιλάνθρωπος καί φιλοκαλικός, δραστήριος καί δημιουργικός.

Τό Εὐαγγέλιον τῶν Χριστουγέννων ἀκούεται καί ἐφέτος εἰς ἕν πολιτισμικόν περιβάλλον, ὅπου ὑψίστη ἀξία θεωρεῖται τό «ἀτομικόν δικαίωμα». Ὁ ἑαυτοκεντρισμός καί ἡ φενάκη τῆς αὐτοπραγματώσεως μειώνουν τήν κοινωνικήν συνοχήν, ἐξασθενίζουν τό φιλάλληλον πνεῦμα καί τήν ἀλληλεγγύην καί ἐργαλειοποιοῦν τάς διανθρωπίνας σχέσεις. Ὁ ἄκρατος οἰκονομισμός καί ἡ ἐκκοσμίκευσις βαθύνουν τό ὑπαρξιακόν κενόν καί ὁδηγοῦν εἰς συρρίκνωσιν τῶν δημιουργικῶν δυνάμεων τοῦ ἀνθρώπου.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀδύνατον νά ἀγνοήσῃ τάς ἐξελίξεις αὐτάς, τάς συνεπείας τῶν ὁποίων ὑφίστανται πρωτίστως οἱ νέοι, μέ ὄχημα τάς σαγηνευτικάς μηχανάς τοῦ τεχνολογικοῦ πολιτισμοῦ καί τάς παντοειδεῖς ὑποσχέσεις «ψευδῶν παραδείσων». Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κρήτη, 2016) ἐκάλεσε μετ᾿ ἐμφάσεως τούς νέους «νά συνειδητοποιήσουν ὅτι εἶναι φορεῖς τῆς μακραίωνος καί εὐλογημένης παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ταυτοχρόνως δέ καί οἱ συνεχισταί αὐτῆς», νά συμμετέχουν ἐνεργῶς εἰς τήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας, «νά διαφυλάσσουν θαρραλέως καί νά καλλιεργοῦν μέ δυναμισμόν τάς αἰωνίους ἀξίας τῆς Ὀρθοδοξίας διά νά δίδουν τήν ζείδωρον χριστιανικήν μαρτυρίαν» (Ἐγκύκλιος, § 8 καί 9).

Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, στοιχοῦντες τῇ προτροπῇ τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου καί μέ ἀναφοράν εἰς τήν πρόσφατον ἐκλογήν καί ἐγκατάστασιν τῶν νέων Ἀρχιεπισκόπων Ἀμερικῆς, Αὐστραλίας καί Θυατείρων καί Μεγάλης Βρεταννίας εἰς τάς τρεῖς μεγάλας Ἐπαρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ἐν τῇ Διασπορᾷ, ἀνακηρύσσομεν τό ἔτος 2020 «ἔτος ποιμαντικοῦ ἀνακαινισμοῦ καί ὀφειλετικῆς μερίμνης διά τήν νεολαίαν», καλοῦντες σύμπαντα τόν καθ᾿ ἡμᾶς ἱερόν κλῆρον καί τόν χριστεπώνυμον λαόν εἰς συμμετοχήν καί εἰς στήριξιν τῆς ἐνθέου ταύτης προσπαθείας.

Ἀποβλέπομεν εἰς τήν ἀνάπτυξιν μιᾶς «διαλεγομένης Ποιμαντικῆς» μέ φαντασίαν καί ὅραμα, μέ ἀκλόνητον πίστιν εἰς τήν ἀείρυτον χάριν τοῦ Θεοῦ καί μέ ἐμπιστοσύνην εἰς τήν δύναμιν τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ προσωποκεντρική αὐτή Ποιμαντική ὀφείλει νά στρέφῃ τούς νέους ἀπό τό «ζητεῖν τά ἑαυτῶν» καί τό «ἑαυτοῖς ἀρέσκειν», εἰς τήν «οὐ ζητοῦσαν τά ἑαυτῆς» ἀγάπην καί εἰς τό «ἀρέσκειν Θεῷ», ἀπό τά «ἀγαθά» εἰς τό «Ἀγαθόν», ἀπό τό «πολλῶν δεῖσθαι» εἰς τό «ἕν, οὗ ἐστι χρεία», συμβάλλουσα εἰς τήν ἀνάδειξιν τῶν χαρισμάτων ἑκάστου ἐξ αὐτῶν. Ὁ ἀληθῶς ἐλεύθερος ἑαυτός γεννᾶται διά τῆς προσφορᾶς τοῦ ἑαυτοῦ μας.

Βάσις διά τήν ἀφύπνισιν τῆς χριστιανικῆς συνειδήσεως παραμένει καί σήμερον ἡ βίωσις καί ἡ κατανόησις τοῦ νοήματος τῆς χριστιανικῆς λατρείας, τοῦ κοινοτικοῦ, εὐχαριστιακοῦ καί ἐσχατολογικοῦ χαρακτῆρος της. Οἱ νέοι πρέπει νά συνειδητοποιήσουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι σωματεῖον χριστιανῶν ἀλλά «Σῶμα Χριστοῦ». Καλοῦμεν τόν ἀνά τήν οἰκουμένην ἱερόν κλῆρον τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας εἰς μίαν «κενωτικήν» ποιμαντικήν κινητοποίησιν. Δέν θά ἀναμένωμεν νά ἔλθουν οἱ νέοι καί αἱ νέαι πρός ἡμᾶς, ἀλλά πορευόμεθα ἡμεῖς πρός αὐτούς, ὄχι ὡς κριταί ἀλλά ὡς φίλοι, μιμούμενοι τόν «ποιμένα τόν καλόν», ὅς «τήν ψυχήν αὐτοῦ τίθησιν ὑπέρ τῶν προβάτων» (Ἰωάν. ι’, 11). Ὁ ποιμήν εὑρίσκεται πάντοτε ἐν ἐγρηγόρσει καί ἐπιφυλακῇ, γνωρίζει τάς ποιμαντικάς ἀνάγκας τῶν νέων καί τόν κοινωνικόν των περίγυρον καί δρᾷ ἀναλόγως. Ἡ ποιμαντική του παρέμβασις ἀντλεῖ ἔμπνευσιν καί κατεύθυνσιν ἀπό τήν παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας, προσφέρουσα εἰς τούς νέους ὄχι ἁπλῶς «βοήθειαν», ἀλλά τήν «ἀλήθειαν» τῆς ἐλευθερίας, «ἧ Χριστός ἡμᾶς ἠλευθέρωσεν» (Γαλ. ε’, 1).

Μέ αὐτάς τάς σκέψεις, προσκυνοῦντες μετ᾿ εὐλαβείας τό Θεῖον Βρέφος τῆς Βηθλεέμ, εὐχόμεθα πᾶσιν ὑμῖν, ἐκ τοῦ πανεόρτου Φαναρίου, εὐλογημένον τό Ἅγιον Δωδεκαήμερον καί εὔκαρπον τόν ἐπί θύραις νέον σωτήριον ἐνιαυτόν, ἐπικαλούμενοι ἐφ᾿ ὑμᾶς τήν ἀείζωον χάριν καί τό μέγα ἔλεος τοῦ συγκαταβάντος τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων Σωτῆρος Χριστοῦ, τοῦ «Θεοῦ μεθ᾿ ἡμῶν».
Χριστούγεννα ‚βιθ’

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

https://www.youtube.com/watch?v=hPmB9TjXqw4

περισσότερα

Χριστοφόρος Δ. Σωφρονίου, «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας», Μία καρδιακὴ περιήγηση στὸ σύμβολο τῆς Μεγάλης Ἰδέας

Χριστοφόρος Δ. Σωφρονίου, «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας», Μία καρδιακὴ περιήγηση στὸ σύμβολο τῆς Μεγάλης Ἰδέας

Τὴν Παρασκευή, 13η Δεκεμβρίου 2019, καὶ ὥρα 18.00 στὴν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ Βυζαντινοῦ καὶ Χριστιανικοῦ Μουσείου Ἀθηνῶν, ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Βασιλίσσης Σοφίας 22, σὲ μία σεμνὴ ἐκδήλωση ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Ἁδελφότητος Ὀφφικιαλίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου «Παναγία ἡ Παμμακάριστος» παρουσιάσθηκε τὸ βιβλίο τοῦ ἰατροῦ, Ἄρχοντος Ὑπομνηματογράφου τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας καὶ Ταμία τοῦ Δ.Σ. τῆς Ἀδελφότητος κ. Χριστοφόρου Δ. Σωφρονίου, κατοίκου Χαλκίδος «ἄχρι καιροῦ», ὅπως ὁ ἴδιος γράφει, «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας», τὸ ὁποῖο κυκλοφορεῖ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Δόμος.

Τὴν ἐκδήλωση ἄνοιξαν μὲ ἐγκάρδιους χαιρετισμούς ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Προικοννήσου κ. Ιωσήφ, ἐκπρόσωπος τῆς Α.Θ.Π. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, καὶ ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ὠρεῶν, ἐκπρόσωπος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου. Ἀκολούθως, χαιρετισμὸ πρὸς τὸν κόσμο, ὁ ὁποῖος γέμισε τὴν αἴθουσα, ἀπηύθυναν ἡ κ. Αἰκατερίνη Δελλαπόρτα, Διευθύντρια τοῦ Μουσείου, καὶ ὁ κ. Γεράσιμος Φωκᾶς, Πρόεδρος τοῦ Δ.Σ. τῆς Ἁδελφότητος Ὀφφικιαλίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου «Παναγία ἡ Παμμακάριστος».

Γιὰ τὸ βιβλίο καὶ τὸν συγγραφέα του μίλησαν ὁ κ. Κωνσταντῖνος Δεληκωσταντῆς, Ὁμότιμος Καθηγητὴς τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Διευθυντὴς τοῦ Α’ Πατριαρχικοῦ Γραφείου καὶ Γενικὸς Γραμματεὺς τῆς Ἀδελφότητος «Παναγία ἡ Παμμακάριστος», ὡς συντονιστὴς τῆς συζητήσεως, ὁ κ. Νικόλαος Τριανταφυλλόπουλος, φιλόλογος καὶ ἐκδότης τῶν Ἁπάντων τοῦ Παπαδιαμάντη, ὁ κ. Νικόλαος Οὐζούνογλου, Ὁμότιμος Καθηγητὴς τοῦ Ἐθνικοῦ Μετσοβίου Πολυτεχνείου καὶ Πρόεδρος τῆς Οἰκουμενικῆς Ὁμοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτῶν, καὶ ὁ κ. Δημήτριος Τριανταφυλλόπουλος, Ὁμότιμος Καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Κύπρου.  Ἀκολούθησε ἡ μουσικὴ ἐκτέλεση τεσσάρων ἀναφορικῶν πρὸς τὸν Ναὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας τραγουδιῶν ἀπὸ Μουσικὸ Σύνολο ἐκ Χαλκίδος, μὲ  τὴν ἐξαίρετη φωνὴ τῆς κ. Μυρτοῦς Σωφρονίου.

Ἡ ἐκδήλωση ἔκλεισε μὲ τὸν χαιρετισμὸ τοῦ συγγραφέως, κ. Χ.Δ. Σωφρονίου.

https://www.politeianet.gr/books/9789603532019-sofroniou-d-christoforos-domos-to-eisodiko-tis-agias-sofias-293147

περισσότερα

Ὁ Κ. Δεληκωσταντῆς γιὰ «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας»

Ὁ Κ. Δεληκωσταντῆς γιὰ «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας»

Σεβασμιώτατε Ἐκπρόσωπε τοῦ Παναγιωτάτου,

Κύριε Πρόεδρε τοῦ Συλλόγου μας,

Ἐκλεκτὴ ὁμήγυρις, 

Ὅταν στείλει κάποιος ἕνα βιβλίο ποὺ ὁ ἴδιος ἔγραψε -ἤ ἅλλο βιβλίο- στὸν Παναγιώτατο, ἐκεῖνος τοῦ ἀπαντᾶ μὲ μιὰ ὡραία ἐπιστολὴ, στὴν ὁποία γράφονται, μεταξὺ ἄλλων, τὰ ἑξῆς:

«Κάθε βιβλίον εἶναι ἔκφρασις καὶ μαρτυρία τῆς ἐρεύνης καὶ τῆς μελέτης, τοῦ στοχασμοῦ καὶ τῆς συγγραφικῆς ἐργασίας τοῦ δημιουργοῦ του. Συχνάκις, τὸ βιβλίον ἐμπερικλείει προσπάθειαν καὶ κόπον ὁλοκλήρου ζωῆς. Διὰ τὸν ἀναγνώστην, τὸ καλὸν βιβλίον δύναται νὰ λειτουργήσῃ ὡς πραγματικὴ ἀποκάλυψις, ὡς εἴσοδος εἰς ἕνα συναρπαστικὸν κόσμον, ὡς εὐκαιρία διαλόγου καὶ συμπνευματισμοῦ μὲ τὸν συγγραφέα καὶ τὰς ἰδέας του, νὰ τὸν εἰσαγάγῃ εἰς μίαν περιπέτειαν, ἡ ὁποία εἶναι ἱκανὴ νὰ μεταμορφώσῃ ριζικῶς τὴν ζωήν του».

Στὸν συναρπαστικὸ κόσμο τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς μᾶς εἰσάγει τὸ ὑπέροχο βιβλίο τοῦ ἀγαπητοῦ Ἄρχοντος Ὑπομνηματογράφου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ἰατροῦ, συμπατριώτη καὶ φίλου κ. Χριστοφόρου Σωφρονίου. Τὸν συγχαίρω ἐκ μέσης καρδίας. Ἔγραψε τὸ κείμενο αὐτὸ, ὄχι ὡς ἁπλὸς ἐπισκέπτης καὶ παρατηρητὴς στὴν Ἁγια-Σοφιά, ἀλλὰ ὡς κοινωνὸς τῶν γεγονότων καὶ τῶν πραγμάτων, μετέχοντας μὲ ὅλη του τὴν ὕπαρξη στὸ θαῦμα. Γνωρίζουμε, τελικά, ὅ, τι ἀγαπᾶμε. Βασικά, δὲν τὸ γνωρίζουμε, μᾶς ἀποκαλύπτεται. Τότε φωτίζεται ὁ νοῦς, κραταιοῦται, ἐμπνευσμένος ἀπὸ τὴν καρδιά, ποὺ ἔχει τὰ δικά της μάτια, τὴν δική της δύναμη, τὸν δικό της «λόγον». Δὲν εἶναι ἀντικείμενο ἡ Ἁγια-Σοφιά γιὰ τὸν συγγραφέα μας. Μιλᾶ ἐκείνη, κι αὐτὸς ἀκούει.

Διαβάζοντας «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας» μαθαίνουμε γιὰ τὸ πνεῦμα ποὺ τὴν δημιούργησε καὶ τὴν Ἀλήθειαν ποὺ ἐκφράζει, γιὰ τὸν ἔνθεο ζῆλο τοῦ Αὐτοκράτορος Ἰουστινιανοῦ, γιὰ τὴν ἰδιοφυΐα τοῦ Ἀνθεμίου καὶ τοῦ Ἰσιδώρου, γιὰ τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀρχιτεκτονικοῦ θαύματος. Τί κατασκευαστικὸ ἐπίτευγμα, ἀλήθεια, νὰ στέκεται ἀγέρωχη ἡ Ἁγια-Σοφιὰ 1500 χρόνια, μετὰ ἀπὸ 100 καταγεγραμμένους σεισμοὺς καὶ ἄγνωστο ἀριθμὸ μὴ καταγεγραμμένων. Διδασκόμαστε γιὰ τὶς μεγάλες περιπέτειες τῆς Ρωμιοσύνης, γιὰ τὸ τί σήμαινε ἡ μετατροπὴ τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς σὲ λατινικὸ ναὸ ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους, σὲ μουσουλμανικό τέμενος καὶ σὲ μουσεῖο, γιὰ τὴ σύγχρονη κατάστασή της.

«Ἡ ἀρχιτεκτονικὴ τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς “ψάλλει”, μὲ τὴν πέτρα, τὸ μάρμαρο, τὸ σίδερο, τὸ ξύλο, τὸν τρόπο ποὺ ἡ σάρκα τοῦ κόσμου γίνεται σάρκα τοῦ Θεοῦ Λόγου», γράφει ἕνας σύγχρονος στοχαστής. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἀναδεικνύει μὲ τὴ γραφή του καὶ τὸ ἀνεπτυγμένο θεολογικὸ καὶ καλλιτεχνικὸ αἰσθητήριό του ὁ συγγραφέας μας. Κατ’ οὐσίαν, ὅταν ὁ μουσουλμάνος πιστὸς προσευχόταν στὴν Ἁγια-Σοφιά, εὑρισκόταν σὲ ἕνα χῶρο ξένο πρὸς τὴν πίστη του, ἡ ὁποία ἀπορρίπτει τὴν Ἁγία Τριάδα καὶ ἀρνεῖται τὴν Ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου. Δὲν ὠφελοῦν οὔτε οἱ ἀλλαγὲς καὶ οἱ προσθῆκες ποὺ ἔγιναν, οὔτε τὸ ξύσιμο τῶν σταυρῶν ἀπὸ τὰ θωράκια, οὔτε οἱ διαδηλώσεις γιὰ νὰ ξαναγίνει τζαμί ὁ Ναὸς τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας. Ἡ Ἁγια-Σοφιά ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνει ναὸς χριστιανικὸς εἰς τὸν αἰῶνα, ὅπως γράφει καὶ ὁ κ. Σωφρονίου: «Ἡ καθιέρωση τῆς ἐκκλησίας ὡς τράπεζας τοῦ ἀέναου Μυστικοῦ Δείπνου εἶναι ἀνεξάλειπτη» (σ. 205).

Ἀπὸ τὰ νεανικά μου χρόνια μὲ ἀπασχολοῦσε ἡ ἄποψη ἑνὸς γνωστοῦ γερμανοῦ λογοτέχνη, ὅτι ἡ χειρότερη ἀλλαγὴ καὶ ἀλλοτρίωση στὴν Ἁγια-Σοφιά ἔγινε ὄχι ὅταν αὐτὴ κατέστη μουσουλμανικὸ τέμενος, ἀφοῦ καὶ τότε παρέμεινε χῶρος προσευχῆς στὸν Ἕνα Θεό, ἀλλὰ ὅταν μετετράπη σὲ μουσεῖο τὸ 1935. Ἔγραφε ὁ ἐν λόγῳ τὰ ἑξῆς: «Ὁ ναὸς ἄδειασε. Πέθανε ἡ Ἁγια-Σοφιά. Τώρα ἡ μελέτη της ἦταν τὸ σπουδαιότερο πράγμα. Ἡ Ἐκκλησία ἔγινε ἀντικείμενο, ἔγινε περιεχόμενο τῆς ἱστορίας τῆς τέχνης. Παραδόθηκε στὴν χρήση καὶ τὴν διάθεση τῶν τουριστῶν».

Ἡ μελέτη τοῦ βιβλίου τοῦ κ. Σωφρονίου μὲ βοήθησε στοὺς προβληματισμούς μου. Γράφει ὁ Ἄρχων Ὑπομνηματογράφος: «Τί ὑποτίμηση τῆς ἱστορίας της ὁ ὑποβιβασμός της σὲ μουσεῖο καὶ ἡ ἔκθεσή της στὴν “πολλὴν συνάφειαν τοῦ κόσμου”» (σ. 266). Ὄντως, οἱ ξεναγοὶ καὶ τὰ ἑκατομμύρια τῶν τουριστῶν δὲν ἔχουν πρόσβαση στὸ οὐσιῶδες, τοὺς ἐνδιαφέρουν κάποιες ἀνούσιες καὶ πεζὲς λεπτομέρειες. Δὲν καταλαβαίνουν τὴν ἀστοχία τοῦ νὰ κρίνουμε τὴν ἀξία ἑνὸς σπουδαίου πίνακα, ἄς ποῦμε τοῦ Van Gogh, συζητῶντας γιὰ τὴν κορνίζα του.

Στὸ πλαίσιο αὐτὸ, ἐπιθυμῶ νὰ σημειώσω ὅτι γιὰ μένα ἡ μεγαλύτερη προσβολὴ τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς συμβαίνει ὅταν τὴν ἐπισκεπτόμαστε ἐμεῖς ὡς Ἕλληνες ὀρθόδοξοι χριστιανοί, καὶ δὲν κατανοοῦμε τίποτε ἀπὸ τὴν Ἀλήθειά της, δυστυχῶς, ὡς ἐκπρόσωποι ἑνὸς λαοῦ ἱστορικοῦ, ὁ ὁποῖος χωρὶς νὰ γνωρίζει αὐτὸ ποὺ ἦταν καὶ εἶναι, ἐπιθυμεῖ νὰ γίνει κάτι ἄλλο, κάτι διαφορετικό. Πάντοτε μὲ προβλημάτιζε, γιατὶ δὲν μᾶς ἀγγίζουν σήμερα οἱ ἀλήθειες ποὺ συγκλόνισαν ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ σὰν τὸν Μέγα Βασίλειο, τὸν Ἰωάννη Χρυσόστομο, τὸν Μέγα Φώτιο, τὸν Μακρυγιάννη καὶ τὸν Παπαδιαμάντη, ἀλήθειες ποὺ ἐμώραναν τοῦς δεινοὺς συζητητές καὶ ἔσωσαν τὸ Γένος. Ἡ Ἁγια-Σοφιὰ εἶναι ἡ σύνοψη τῆς πίστεως τῶν Ὀρθοδόξων, εἶναι τὸ μεγαλύτερο μνημεῖο τοῦ «βαπτισμένου Ἑλληνισμοῦ».

Τὸ βιβλίο τοῦ Χριστοφόρου Σωφρονίου, αὐτὸ μᾶς ἀποκαλύπτει. Μᾶς κάνει νὰ νιώθουμε ὑπερήφανοι ποὺ εἴμαστε Ὀρθόδοξοι καὶ κληρονόμοι τῆς σπουδαίας αὐτῆς πνευματικῆς παρακαταθήκης, χυμένης στὸ μάρμαρο, στὸν μοναδικὸ τροῦλον, στὰ ὑπέροχα ψηφιδωτά, τὴν Πλατυτέρα, τὴν ἀνεπανάληπτη Δέηση, ὅλα ἀλήθεια καὶ φῶς. Σὲ ἐμένα θύμισε τὴν πρώτη ἐπίσκεψή μου, τὴν πρώτη ἀπὸ τὶς εἴκοσι περίπου, στὴν Ἁγια-Σοφιά. Ὅταν μπῆκα ἀπὸ τὸν Νάρθηκα στὸν ὁλόφωτο κυρίως ναὸ, ἦταν σὰν νὰ εἰσῆλθα στὸν Παράδεισο, αἰσθάνθηκα σὰν νὰ εὑρίσκομαι στὸν χῶρο, τὸν ὁποῖο δὲν θὰ ἤθελα ποτὲ νὰ ἐγκαταλείψω. Τὸ φῶς τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς εἶναι μοναδικό, ἀπερίγραπτο, οὐράνιο, ὅπως λέγει καὶ ὁ συγγραφέας μας: «Ὁ φωτισμὸς τῆς Ἁγιασοφιᾶς ἔχει κάτι τὸ μαγικό, ἤ, ἄν θέλετε, τὸ θαυματουργικό, καὶ δὲν περιγράφεται μὲ ὅρους τεχνικῆς καὶ φωτομετρήσεων» (σ. 199). Καὶ γιὰ τὸν μεγαλοπρεπῆ τροῦλο γράφει: «Ὁ τροῦλος δίνει τὴν ἐντύπωση ὅτι “πατᾶ”, αἰωρεῖται μᾶλλον, πάνω στὴν κορυφὴ τῶν τεσσάρων τόξων ἀπαλά, σὰν νὰ τὰ σέβεται, γιατί τὸ βάρος τοῦ τεράστιου ὄγκου δείχνουν νὰ τὸ μοιράζονται μεταξύ τους τὰ τέσσερα τριγωνικὰ λοφία καὶ νὰ σχηματίζουν ὅλα τους ἕνα ἀέρινο στεφάνι» (σ. 185).

Ἡ Ἁγια-Σοφιὰ μᾶς καλεῖ καὶ μᾶς ἀναμένει. Ὄχι ὡς τουρίστες, ἀλλὰ ὡς προσκυνητές στὸν πατρικὸ οἶκο. Καὶ μᾶς παραπέμπει στὸ Φανάρι, ἐκεῖ ὅπου σήμερα φυλάσσονται ἀνυστάκτως τὰ Ὅσια καὶ τὰ Ἱερὰ τοῦ Γένους, στὴν Μητέρα Ἐκκλησία. Κλείνω τὴν σύντομη αὐτὴ παρουσίαση μὲ τὰ λόγια τοῦ ἄξιου συγγραφέα μας καὶ μὲ μιὰ ἀναφορὰ στὸν Χρῆστο Γιανναρᾶ. Γράφει ὁ κ. Σωφρονίου: «Κάθε χῶρος τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας μᾶς κερνᾶ τὸ μέλι τῆς μοναδικότητάς του καὶ μᾶς ἀνταμείβει μὲ τὴ χαρὰ τῆς αἴσθησης τοῦ οἰκείου. Ὅμως πολλὰ μυστικὰ μᾶς κρύβει ἡ Ἁγιασοφιὰ καὶ μᾶς τὰ φιλεύει μὲ φειδώ, λὲς καὶ μᾶς καλεῖ ξανὰ καὶ ξανὰ προσκυνητὲς καὶ ἱκέτες της καὶ ἐξερευνητὲς τῆς μυστικῆς χάρης καὶ τοῦ ἀνεκλάλητου κάλλους της» (σ. 102). Ὁ καθηγητὴς Χρῆστος Γιανναρᾶς μετὰ τὴν ἐπισκεψή του στὸ Φανάρι, ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1970, ἔγραψε τὰ ἑξῆς σπουδαῖα: «Ἡ Ἁγια-Σοφιὰ ἦταν γιὰ μένα μιὰ ἑρμηνεία τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, καὶ ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς». Καὶ προσέθεσε, ὅτι καμμία ἔξωθεν ἐπιβουλὴ δὲν μπορεῖ νὰ θίξει τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὅσο αὐτὸ «θὰ εξακολουθεῖ νὰ ζεῖ στὶς διαστάσεις τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς, νὰ ἐνσαρκώνει τὴν οἰκουμενικότητα τῆς ὀρθοδοξίας σὰν ὁλότητα ἀλήθειας καὶ ζωῆς».

Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν προσοχή σας!  

περισσότερα

Οι Μέλισσες του Σολάν

Οι Μέλισσες του Σολάν

Πόσο μπορεί να νοιώσει κανείς την μαρτυρία της πίστεως μας, την αφοσίωση στα όσια και ιερά της Πόλης, στην κάτω άκρη της Γαλλίας, κοντά στην Avignon, στο μοναστήρι του Σολάν, τελείως βυζαντινό, μέσα στην ατελείωτη καταπράσινη και εύφορη γη του τόπου αυτού;

Μπορεί να την νοιώσει βαθύτατα. Μπορεί να την νοιώσει από την ευγνωμοσύνη της Γερόντισσας Υπαντίας, της νεαράς ηγουμένης του Σολάν, προς τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο, από τις ευχαριστίες της στον πολυσέβαστο ηγούμενο της Μονής Συμωνόπετρας του Αγίου Όρους κ. Ελισσαίο, από την ανταπόδοση του μητροπολίτου Γαλλίας κ. Εμμανουήλ με τον ειλικρινή έπαινο του για το μεγάλο επίτευγμα της μονής να ιδρυθεί και να διακονεί την Ορθοδοξία στην γαλλική αυτή μεγάλη επαρχία.

Μπορεί κανείς να κλάψει σιωπηλά με την ευαισθησία της ψυχής των μοναχών, να χαρεί φανερά με τα χαμογελαστά και ανάλαφρα πρόσωπα τους να χαίρονται την χαρά των εγκαινίων του ναού τους μέσα στο μοναστήρι τους που ιδρύθηκε πριν περίπου 30 χρόνια. Να αισθανθεί ότι ευωδιάζει η Ορθοδοξία όσο ψάλλουν με τις μοναδικές φωνές τους οι μοναχές, άλλοτε στα γαλλικά άλλοτε στα ελληνικά. Να ζήσει την αύρα της πίστης τους ενώ κυκλοφορούν ελαφρόσκιες μέσα στην εκκλησία ασταμάτητα, για να γίνουν όλα τέλεια κατά την διάρκεια της πρωινής εγκαινιακής λειτουργίας την Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2019. Να επαναβαπτισθεί ακόμη κανείς παρακολουθώντας τον ιερέα κατά την διάρκεια της λειτουργίας να χρίζει, με Άγιο Μύρο σε σχήμα Χριστογράμματος, τους θόλους του ναού.

Προεξάρχει ο Σεβασμιώτατος άγιος Γαλλίας, με συλλειτουργούς τον άγ. Λεμεσσού κ. Αθανάσιο, τον αγ. Αυστρίας κ. Αρσένιο, τον αγ. Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κ. Ιουστίνο. Και βοηθούς επισκόπους, ιερείς, διακόνους και πολλούς επισκέπτες μοναχούς. Με εκλεκτούς προσκυνητές από πολλά σημεία της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής, της Αμερικής.

Η ομιλία της Ηγουμένης για το ιστορικό της μονής από την μια, και την σύνδεση της με τις Βλαχέρνες και την εποπτεία της από την Μονή Συμωνόπετρας του Αγίου Όρους από την άλλη, με κάνουν κι ανατριχιάζω. Πόσα ωραία μάς είπε, πόσα θεσπέσια μάς εξέφρασε, εκείνη στα γαλλικά, η ελληνόφωνη μοναχή δίπλα της μεταφράζοντας ταυτόχρονα στα ελληνικά. Σκεπάζεται ήδη η εκκλησία – το καθολικό της μονής - με την χάρη της Παναγίας των Βλαχερνών. Η προστάτις και η αγάπη της Πόλης, και όλων των Πολιτών!

Το λευκό πέπλο της Παναγίας είναι ζωγραφισμένο στην εικόνα της Αγίας Σκέπης, αριστερά από την γλυκύτατη Παναγία με το βρέφος του τέμπλου. Είναι προς τιμήν της η εκκλησία. Γιορτάζει την 1η Οκτωβρίου. Σε ανάμνηση του οράματος που είδε ο Άγιος Ανδρέας, ο διά Χριστόν σαλός, στις Βλαχέρνες τον 10ο αιώνα: ο Άγιος, σε μια ολονύκτια ακολουθία στην Παναγία των Βλαχερνών είδε την Θεοτόκο στον ουρανό προσευχόμενη και σκέπουσα το λαό με το τίμιο ωμοφόριό της! Ένα μέρος αυτού του πέπλου, που φυλάσσονταν στις Βλαχέρνες, δώρισε η Αυτοκράτειρα Ειρήνη στις αρχές του 9ου αιώνα στο Βασιλέα των Φράγκων Καρλομάγνο, εις ένδειξιν φιλίας. Ένα πολύ μικρό κομμάτι αυτού του πέπλου φυλάσσεται τώρα στην Αγία Σκέπη του Σολάν! Ήρθε από τον μεγαλοπρεπή καθεδρικό ναό του Chartres, όπου ακόμη βρίσκεται το ωμοφόριο της Παναγίας.

Η Δύση και η Ανατολή, οι νεώτερες και γεροντότερες αδελφές, οι επίσκοποι, οι μοναχοί, οι προσκυνητές, ο καθολικοί προσκεκλημένοι, όλοι ενώνονται στην αγιοπνευματική χάρη της σημερινής γιορτής. Νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

της κ. Ρέας Ξενιάδου Πουρνάρα

περισσότερα

Διεθνές Συνέδριο για τον π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ

Διεθνές Συνέδριο για τον π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ

Σαράντα χρόνια συμπληρώνονται το 2019 από την εκδημία του μεγάλου θεολόγου π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο διοργανώνει στην Πόλη, από 1 έως και 3 Σεπτεμβρίου, Διεθνές Συνέδριο με θέμα «Η θεολογική παρακαταθήκη του πρωθιερέως Γεωργίου Φλωρόφσκυ». Στις εργασίες του Διεθνούς Συνεδρίου, την έναρξη των οποίων θα κηρύξει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, θα λάβουν μέρος ιεράρχες, κληρικοί, διακεκριμένοι πανεπιστημιακοί καθηγητές και θεολόγοι από πανεπιστημιακά ιδρύματα από όλο τον κόσμο.

Σημειώνεται ότι ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ υπήρξε ρηξικέλευθος θεολόγος - καθηγητής και έχει χαρακτηριστεί ως ο «πρύτανης των Ορθοδόξων Θεολόγων» του 20ού αιώνα. Η εμπνευσμένη έκκλησή του προς τους θεολόγους να επιστρέψουν στις πατερικές πηγές και να αποκτήσουν το πνεύμα των Πατέρων, καθώς και προς την Εκκλησίαν να διαλεχθεί με τις ισχυρές ιστορικές και οικουμενικές προκλήσεις της εποχής μας, αποτέλεσαν ορόσημο για την Ορθόδοξη θεολογία και επηρεάζουν τη χριστιανική σκέψη μέχρι και σήμερα. Οι εργασίες του Διεθνούς Συνεδρίου θα μεταδοθούν απευθείας μέσω του διαδικτύου.

Όπως έχει δηλώσει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθομαίος «πρόκειται για ένα Συνέδριο δια να εξαρθεί η προσωπικότης, το θεολογικόν βάθος του πατρός Γεωργίου Φλωρόφσκυ και να του εκφράσουμε, εμείς οι Έλληνες ιδιαιτέρως, την ευγνωμοσύνην μας δια όσα αγαθά ελάλησε και έγραψε υπέρ του Γένους μας, υπέρ της συμβολής του Ελληνισμού εις την Θεολογίαν και εις την ανάπτυξιν των χριστιανικών δογμάτων. Του είμεθα όντως ευγνώμονες. Και ήτο Ρώσος στην καταγωγή, δεν ήτο Έλλην ο πατήρ Φλωρόφσκυ. Και μακάρι όλοι οι ομοεθνείς του, οι Σλάβοι, να είχαν την ίδια θεώρηση των πραγμάτων, τα ίδια πιστεύματα, το ίδιο θεολογικόν βάθος, τότε θα είχαν αποφευχθεί πολλά εντός εισαγωγικών ‘’παρατράγουδα’’, τα οποία ταλαιπωρούν την ενότητα της Ορθοδοξίας κατά τις τελευταίας δεκαετίας».

«Οποιος μένει απαθής ενώπιον της ιστορίας, αυτός ποτέ δεν μπορεί να είναι καλός χριστιανός».

π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ

Ο Γεώργιος Βασίλιεβιτς Φλωρόφσκυ γεννήθηκε το 1893, σε μία πόλη κοντά στην Οδησσό της αυτοκρατορικής Νότιας Ρωσίας, στη σημερινή Ουκρανία. Η οικογένειά του τον «μύησε» στον κόσμο των γραμμάτων και της επιστήμης και του κληροδότησε κάτι σπουδαίο και σημαντικό: την αναζήτηση και την κατανόηση της αλήθειας…  Ο μικρός Γεώργιος φοίτησε στο κλασικό Γυμνάσιο Οδησσού, ενώ το 1911 θα εγγραφεί στο πανεπιστήμιο της Οδησσού για να λάβει το πτυχίο της κλασικής φιλολογίας και φιλοσοφίας. Ωστόσο, εκεί θα μελετήσει μόνος του τη θεολογική επιστήμη, αρχικά ιστορικά. Η οικογένεια θα παραμείνει στη Ρωσία μέχρι το 1920, αφού εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου, αναγκάζεται να καταφύγει στη Βουλγαρία και συγκεκριμένα στη Σόφια.

Το 1921 αναχωρεί για την Πράγα, για να ενταχθεί σε μία μεγάλη παροικία ξένων διανοουμένων, που φιλοξενούνταν εκεί, υπό την αιγίδα του προέδρου της ενωμένης τότε Τσεχοσλοβακίας, Τόμας Μάζαρικ. Στην Πράγα θα νυμφευθεί την Ξένια Ιβάνοβνα Σιµόνοβα, την οποία γνώρισε κατά την παραμονή του στη Σόφια, και η οποία φυσικά θα γίνει η διά βίου σύντροφός του, χωρίς ωστόσο να αποκτήσουν απογόνους.

Η περίοδος μεταξύ της εξόδου από την Οδησσό μέχρι την εγκατάσταση στο Παρίσι, αν και μικρή σε διάρκεια, ήταν ιδιαιτέρως σημαντική, καθώς έδωσε στον Φλωρόφσκυ τη δυνατότητα να έρθει σε επαφή με πολλούς και σπουδαίους διανοουμένους, επιστήμονες και θεολόγους, οι οποίοι είχαν και έντονο το θρησκευτικό στοιχείο στη ζωή τους, όπως τον π. Σεργκέι Μπουλγκάκοφ κ.ά. Με πρωτοβουλία του μητροπολίτη Ευλογίου και έπειτα από συναντήσεις με Ρώσους θεολόγους αποφασίστηκε να ιδρυθεί μία Θεολογική Σχολή, πανεπιστημιακού επιπέδου.

Έδρα αυτού του νέου εγχειρήματος υπήρξε η πόλη των Παρισίων, όπου διέμενε ο μητροπολίτης Ευλόγιος και στις 30 Απριλίου του 1925 ιδρύθηκε το Ινστιτούτο Ορθοδόξου Θεολογίας του Παρισιού, γνωστότερο ως Ινστιτούτο Αγίου Σεργίου, αφού ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Σέργιο του Ραντονέζ.

Τελευταίος σταθμός της σταδιοδρομία του θα αποτελέσει το Πρίνστον, όπου από το Σεπτέμβριο του 1964 θα εγκατασταθεί μαζί με τη σύζυγό του. Εκεί θα διδάξει για οκτώ συναπτά έτη, μέχρι το 1972, ως επισκέπτης συνεργάτης του Συμβουλίου Ανθρωπιστικών Σπουδών και ως επισκέπτης καθηγητής στα Τμήματα Σλαβικών Σπουδών και Θρησκείας. Το 1979 ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ θα φύγει από τη ζωή πλήρης ημερών, κληροδοτώντας όμως σε όλους τους χριστιανούς ένα πλούσιο και σημαντικό έργο προς αξιοποίηση.

https://www.ethnos.gr/ekklisia/52185_oikoymeniko-patriarheio-diethnes-synedrio-gia-ton-p-georgio-florofsky

περισσότερα

ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΟΦΦΙΚΙΑΛΙΟΙ ΤΗΣ Μ.τ.Χ.Ε. ΕΠΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΟΦΦΙΚΙΑΛΙΟΙ ΤΗΣ Μ.τ.Χ.Ε. ΕΠΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

Χρήστου Κ. Τσούβαλη

Ο όρος Οφφίκιο προέρχεται από τη λατινική λέξη officium και σημαίνει το αξίωμα ή υπούργημα ειδικού έργου. Στην Εκκλησία σήμαινε τα εκκλησιαστικά λειτουργήματα ή διακονήματα, που έπαιρναν διάφορα πρόσωπα της Εκκλησίας, με σκοπό να βοηθήσουν τον επίσκοπο στο έργο του. Από τους πρώτους χρόνους του Χριστιανισμού ο επίσκοπος ήταν υποχρεωμένος, μαζί με τα ποιμαντικά, λειτουργικά και διδακτικά καθήκοντα του, να έχει την ευθύνη της διαχείρισης των οικονομικών και της φιλανθρωπίας της επισκοπής του, αλλά και τη διευθέτηση τόσο των εκκλησιαστικών, όσο και των αστικών διαφορών των διαδίκων πιστών της επαρχίας του. Στην αρχή ο επίσκοπος είχε τους διακόνους και τους πρεσβύτερους, που δεν άργησαν να αποτελέσουν το συμβούλιο των οφφικιούχων εσωκατακοίλων και εξωκατακοίλων κληρικών της Επισκοπής. 
Τα Οφφίκια, λέγονταν και αξιώματα ή αρχοντίκια και εμφανίζονται τον 3ο αιώνα στη Ρώμη και από τον 8ο αιώνα στη Νέα Ρώμη, δηλαδή στην Κωνσταντινούπολη. Αυτοί που τα έφεραν, κληρικοί και λαΙκοί, ονομάζονταν οφφικιάλιοι, οφφικιούχοι, ή άρχοντες και αποτελούσαν ιδιαίτερη τάξη στην υπηρεσία της Εκκλησίας. 
Μετά το 1453 το Οικουμενικό Πατριαρχείο, για να ανταπεξέλθει στον αγώνα του, χρησιμοποίησε, πιο επιλεκτικά, το θεσμό των οφφικιαλίων. Διαχωρίσθηκαν σαφέστερα τα Οφφίκια των κληρικών, από εκείνα των λαϊκών. Πολλά των παλαιών Οφφικίων αναβαθμίσθηκαν και άλλα πάλι έπεσαν σε πλήρη αχρηστία. 
Ανυψώθηκε, το Οφφίκιο του Λογοθέτη, στην κορυφή των Οφφικίων. Ο Μέγας Λογοθέτης, ως υπουργός, ασκούσε καθήκοντα Καγκελάριου και ήταν ο σύνδεσμος μεταξύ του Πατριάρχη και του Σουλτάνου. Οι αρχιερείς του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με επικεφαλής τον εκάστοτε Οικουμενικό Πατριάρχη τους, και οι κληρικοί και λαϊκοί οφφικιάλιοι της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, ήταν στην πραγματικότητα η κυβέρνηση της Ρωμηοσύνης. 
Δυστυχώς, μετά τις πολιτικές μεταβολές του πρώτου τετάρτου του Κ΄ αιώνα, το πλήρωμα της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως στην Μικρά Ασία και στη Θράκη, μετακινήθηκε προς τα ελεύθερα ελληνικά εδάφη, την Ευρώπη, την Αμερική και την Αυστραλία. Αλλά και το άμεσο ποίμνιο της Αρχιεπισκοπής και των Επαρχιών του Θρόνου, που παρέμεινε μέσα στα όρια του τουρκικού κράτους, αποδεκατίσθηκε με τους διωγμούς του 1942, 1955, 1964 και εξής. Γι’ αυτό, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, για να αναπληρώσει τις απώλειες των συνεργατών της Εκκλησίας, αναζήτησε συμπαραστάτες σ’ όλους τους τόπους καταφυγής των τέκνων της Εκκλησίας και αύξησε τις απονομές των Οφφικίων. 
Επί κεφαλής των οφφικιαλίων, ήταν και είναι ο Μέγας Λογοθέτης. 
Τα υπόλοιπα 64 Οφφίκια ή αξιώματα, που έχουν απονεμηθεί, από τόν Οικουμενικόν Πατριάρχη Βαρθολομαίο, σε λαϊκούς, μέχρι 29.11.2017, είναι τα εξής:
1) Αγιογράφου, 2) Μέγα Ακτουάριου, 3) Ακτουάριου, 4) Αρχιτέκτονος, 5) Ασηκρήτου, 6) Μέγα Δεπουτάτου, 7) Δεπουτάτου, 8) Διδασκάλου του Αποστόλου, 9) Διδασκάλου του Γένους, 10) Διδασκάλου της Εκκλησίας, 11) Διδασκάλου του Ευαγγελίου, 12) Διδασκάλου του Ψαλτήρος, 13) Διερμηνέως, 14) Μέγα Δικαιοφύλακος, 15) Δικαιοφύλακος, 16) Δομεστίκου Α΄, 17) Δομεστίκου Β΄, 18) Μέγα Έκδικου, 19) Έκδικου, 20) Έξαρχου, 21) Εὐταξίου, 22) Μέγα Ιερομνήμονος, 23) Ιερομνήμονος, 24) Κανστρίνσιου, 25) Κουροπαλάτου, 26) Κυαίστορος, 27) Λαμπαδάριου, 28) Λαμπαδάριου της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως, 29) Λαοσυνάκτου, 30) Μαῒστορος, 31) Μελῳδού, 32) Μουσικοδιδασκάλου, 33) Μουσικοδιδασκάλου του Οικουμενικού Θρόνου, 34) Μυρεψού, 35) Μέγα Νομοφύλακος, 36) Νομοφύλακος, 37) Νοτάριου, 38) Ορφανοτρόφου, 39) Οστιάριου, 40) Πραιπόσιτου, 41) Πριμικήριου, 42) Προστάτου των Γραμμάτων, 43) Προστάτου της Φύσεως, 44) Μέγα Πρωτέκδικου, 45) Πρωτέκδικου, 46) Πρωτομαΐστορος, 47) Μέγα Πρωτονοτάριου, 48) Πρωτονοτάριου, 49) Πρωτοψάλτου, 50) Πρωτοψάλτου της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως, 51) Μέγα Ρεφερενδάριου, 52) Ρεφερενδάριου, 53) Μέγα Ρήτορος, 54) Ρήτορος, 55) Υμνωδού του Οικουμενικού Θρόνου, 56) Υμνωδού του Οικουμενικού Πατριαρχείου, 57) Υμνωδού, 58) Υπομιμνήσκοντος, 59) Μέγα Υπομνηματογράφου, 60) Υπομνηματογράφου, 61) Χαρτουλάριου, 62) Μέγα Χαρτοφύλακος, 63) Χαρτοφύλακος και 64) Χοράρχου. 
Η απονομή, του Οφφίκιου του Άρχοντος της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, δημιουργεί πνευματικό δεσμό συμβίωσης με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, και οφείλει, αυτός, που δέχεται το αξίωμα και την τιμή, από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, να γίνει συμπαραστάτης στο έργο και την αποστολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Ακολουθούν δύο σημαντικοί κατάλογοι που συνέταξε ο Άρχων Χρήστος Τσούβαλης.

https://www.scribd.com/document/399326713/%CE%91%CE%9B%CE%A6%CE%91%CE%92%CE%97%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%A3-%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%9F%CE%A3-%CE%9F%CE%A6%CE%A6%CE%99%CE%9A%CE%99%CE%91%CE%9B%CE%99%CE%A9%CE%9D-%CE%95%CE%A0%CE%99-%CE%A0%CE%91%CE%A4%CE%A1%CE%99%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%99%CE%91%CE%A3-%CE%92%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%9C%CE%91%CE%99%CE%9F%CE%A5#from_embed

https://www.scribd.com/document/399326965/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CE%9F%CF%86%CF%86%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%BC%CE%AE%CE%B8%CE%B7%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%AF-%CE%A0%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%92%CE%B1%CF%81%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%85#from_embed

περισσότερα

«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης»

 «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης»

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις London Editions της Πόλης η ελληνική μετάφραση του εξαίρετου Οδηγού του Οικουμενικού Πατριαρχείου του π. Ιωάννη Χρυσαυγή «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης». Το βιβλίο αυτό μεταφράσθηκε στην ελληνική γλώσσα εκ του αγγλικού πρωτοτύπου από τον Γενικό Γραμματέα της Αδελφότητός μας, Εντιμολογιώτατο Άρχοντα Διδάσκαλο του Γένους κ. Κωνσταντίνο Δεληκωσταντή, Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, ο οποίος είχε και την επιμέλεια της έκδοσης. Ο Οδηγός αυτός προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες για την ιστορία και την προσφορά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με ιδιαίτερη αναφορά στο έργο της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου. Επίσης, αναφέρεται στην ιστορία, τη λειτουργία και τις περιπέτειες σημαντικών μνημείων του Γένους. Γίνεται αναφορά στο Ορφανοτροφείο της Πριγκήπου, την προσφορά του και τη σημερινή του εικόνα, μαθώς και στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, εν όψει των προσπαθειών επαναλειτουργία της. Στο τέλος υπάρχει ένα ωραίο θεολογικό κεφάλαιο για τη σημασία της λειτουργικής ζωής, για την πνευματικότητα της Ορθοδοξίας και για τη θέση της εικόνας στη ζωή της Εκκλησίας.

Η ελληνική έκδοση του Οδηγού αυτού κατέστη δυνατή κατόπιν χορηγίας του Εντιμολογιοτάτου Άρχοντος κ. Γρηγορίου Χατζηελευθεριάδη. Ο Οδηγός αναμένεται να κυκλοφορήσει σε γαλλική και ρωσσική μετάφραση.

 

περισσότερα

2η έκδοση του βιβλίου «Ο Πατριάρχης της Αλληλεγγύης»

2η έκδοση του βιβλίου  «Ο Πατριάρχης της Αλληλεγγύης»

Κυκλοφόρησε σε δεύτερη έκδοση από τις εκδόσεις Ιστός της Πόλης το βιβλίο των π. Ιωάννη Χρυσαυγή και Κωνσταντίνου Δεληκωσταντή «Ο Πατριάρχης της αλληλεγγύης-The Patriarch of solidarity». Το βιβλίο αυτό, στην ελληνική και αγγλική γλώσσα, γράφθηκε με αφορμή την ανακήρυξη από την Αυτού Θειοτάτην Παναγιότητα, του έτους 2013 σε «έτος πανανθρώπινης αλληλεγγύης».

Τη δεύτερη έκδοση του βιβλίου, όπως και την πρώτη, χρηματοδότησε ο τέως Πρόεδρος και νυν Ταμίας της Αδελφότητός μας, Άρχων Πρωτέκδικος κ. Οδυσσεύς Σασαγιάννης.

περισσότερα