New
Πατριαρχικός παρηγορητικός Λόγος ἀπό καρδίας - ἀντίδοτο ὑπερφίαλου ἐγωϊσμοῦ σέ στιγμές ὀδυνηρῆς κρίσεως

Πατριαρχικός παρηγορητικός Λόγος ἀπό καρδίας - ἀντίδοτο ὑπερφίαλου ἐγωϊσμοῦ σέ σ...

Ο Παναγιώτατος για τον κορωνοϊό

Ο Παναγιώτατος για τον κορωνοϊό

Λόγος Κατηχητήριος επί τη ενάρξει της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής (2020)

Λόγος Κατηχητήριος επί τη ενάρξει της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής (2020)

Ετήσια συνδρομή Αρχόντων

Ετήσια συνδρομή Αρχόντων

Χριστοφόρος Δ. Σωφρονίου, «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας», Μία καρδιακὴ περιήγηση στὸ σύμβολο τῆς Μεγάλης Ἰδέας

Χριστοφόρος Δ. Σωφρονίου, «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας», Μία καρδιακὴ περιήγηση...

Ὁ Κ. Δεληκωσταντῆς γιὰ «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας»

Ὁ Κ. Δεληκωσταντῆς γιὰ «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας»

Διεθνές Συνέδριο για τον π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ

Διεθνές Συνέδριο για τον π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ

ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΟΦΦΙΚΙΑΛΙΟΙ ΤΗΣ Μ.τ.Χ.Ε. ΕΠΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΟΦΦΙΚΙΑΛΙΟΙ ΤΗΣ Μ.τ.Χ.Ε. ΕΠΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

 «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης»

«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης...

2η έκδοση του βιβλίου  «Ο Πατριάρχης της Αλληλεγγύης»

2η έκδοση του βιβλίου «Ο Πατριάρχης της Αλληλεγγύης»

Πατριαρχικός παρηγορητικός Λόγος ἀπό καρδίας - ἀντίδοτο ὑπερφίαλου ἐγωϊσμοῦ σέ στιγμές ὀδυνηρῆς κρίσεως

Πατριαρχικός παρηγορητικός Λόγος ἀπό καρδίας - ἀντίδοτο ὑπερφίαλου ἐγωϊσμοῦ σέ στιγμές ὀδυνηρῆς κρίσεως

Γρηγορίου Λαρεντζάκη

Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Graz

Ἄρχοντος Μέγα Πρωτονοταρίου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου

 

Ο Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος στήν καρδιά τοῦ προβλήματος μέ σύνεση, πίστη καί ἐλπίδα: «Δέν κινδυνεύει ἡ πίστη μας, κινδυνεύουν οἱ πιστοί, δέν κινδυνεύει ὁ Χριστός, κινδυνεύουν οἱ χριστιανοί, δέν κινδυνεύει ὁ Θεάνρωπος, κινδυνεύουν οἱ ἄνθρωποι!» Λόγια καθαρά, εἰλικρινή, πειστικά. Τό θέμα εἶναι ὑπαρξιακό, ἀνθρώπινο, κοινωνικό. Ἀπαιτεῖται σύνεση, σοφία, ἐμπιστοσύνη στό μυαλό πού ἐχάρισε ὁ Δημιουργός στό δημιούργημά του, τούς ἀνθώπους τῆς ἐπιστήμης, τῆς εὐθύνης, τοῦ ἀνθρωπισμοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται νύχτα καί ἡμέρα γιά νά συμπαρασταθοῦν μέ αὐτοθυσἰα στούς πάσχοντες, ἀλλά καί πού ἐρευνοῦν πυρετωδῶς γιά νά ἀνακαλύψουν τά κατάλληλα ἐμβόλια καί τά κατάλληλα θεραπευτικά φάρμακα κατά τοῦ ἰοῦ. Εὐχαριστίες καί εὐγνωμοσύνη ὀφείλουμε σέ ὅλους. Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος γνωρίζει, ἀναγνωρίζει εὐχαριστεῖ καί χειροκροτεῖ ἀπό καρδίας. Τό σεβόμεθα, τό ἀναγνωρίζομε καί συμπράττομε. Ἀναγνωρίζομε, δεχόμεθα, συναινοῦμε καί ἀποδεχόμεθα τά δραστικά μέτρα, τά ὁποῖα προτείνει τό Σεπτό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο μέ σεβασμό, μέ ὑπομονή καί θερμή παράκληση μπροστά στόν Παντοδύναμο Θεό νά ἐνισχύει ὅλους καί νά συμπαρίσταται στήν δραματική αὐτή κρίση τῆς ἀνθρωπότητος, χωρίς κατηγορίες, χωρίς ὑπαινιγμούς καί χωρίς συκοφαντίες ἐκμεταλευόμενοι τίς δυσκολίες καί τόν πόνο τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Οἰκουμενικός μας Πατριάρχης ὁμίλησε καί ἐνήργησε μέ ὕψιστη ὑπευθυνότητα λογικοῦ καί πνευματικοῦ Πατέρα χωρίς περισπασμούς καί διπλωματικούς ἐλιγμούς, ἀλλά μέ ἀγάπη καί πειθώ.

Καί εὐτυχῶς πού ἀκούστηκε αὐτή ἡ φωνή ὡς ἀντίδοτο ὑπερφίαλου ἐγωισμοῦ, ὁ ὁποῖος τραυματίζει ὀδυνηρά καί ὁδηγεῖ σέ πνευματική ἀπόγνωση καί ἀπορία: Ἄν εἶναι δυνατόν! Ἐκμετάλλευση καί αὐτῆς τῆς κρίσεως; Μέχρι ποῦ; Μέχρι πότε; Ἀκούστηκαν καί ἐγράφησαν πολλές, ὑπερβολικά πολλές, ἀπόψεις γιά τόν κορωνοϊό, τήν προέλευση, τά αἴτια, τά ἀποτελέσματα, κλπ. Καί δέν ἐννοῶ μόνον γιά τό θέμα τοῦ ἰοῦ καθεαυτόν, ἀλλά γιά ὅσα πάμπολλά ἐγράφησαν καί ἐλέχθησαν ἀπό ἐκκλησιαστικῆς, θεολογικῆς, ποιμαντικῆς, ἀλλά καί εὐσεβιστικῆς κλπ. ἀπόψεως, ὁρισμένα παρηγορητικά, λογικά, χρήσιμα, ἐν πάση περιπτώσει καλόβουλα συμπαραστάσεως καί ὑπεύθυνης συμπορεύσεως στίς δύσκολες κρίσιμες στιγμές τῆς ζωῆς ὅλων μας.

Ὅμως μερικά σχόλια προξενοῦν ὀδύνη, ἀπελπισία καί ἀπογοήτευση. Μερικοί, ὄχι ὅλοι τό τονίζω, ἀπό ὅλες τίς τάξεις τῶν πιστῶν, κληρικοί ὅλων τῶν βαθμῶν καί ὅλων τῶν ἀξιωμάτων, ἐφημέριοι, Ἀρχιμανδρῖτες, Ἐπίσκοποι, Μητροπολίτες ἐν ἐνεργεία καί μή, λαϊκοί διαφόρων παρατάξεων καί ὀργανώσεων, θεολόγοι καί μή, νομίζουν ὅτι βρῆκαν τήν εὐκαιρία νά φωνάξουν καί νά διαδώσουν «ἐγώ δέν εἶμαι ὅπως οἱ ἄλλοι»! Ἐγώ εἶμαι πιστός, δέν εἶμαι ἄπιστος, ὅπως οἱ ἄλλοι! Πόσο δίκιο ἔχει ἡ Παραβολή τοῦ Τελώνη καί Φαρισαίου! Ἐγωϊσμός ὑπερφίαλος, θράσος ἀμέτρητο καί ἀπεριόριστο. Τώρα ἐμφανίζονται ὡς οἱ καλύτεροι Θεολόγοι τῆς Οἰκουμένης καί θεολογοῦν ὑπέρμετρα, ἀλλά καί ἀθεολόγητα, ἄκαρδα, ἀνοικονόμητα, καί παραπέμπουν νομικίστικα σέ Κανόνες καί καταδικάζουν ἀνελέητα ὅλους ὅσους δέν συμφωνοῦν μέ τήν γνώμη των, γελοιοποιοῦν ὡς ὀλιγόπιστους ὅλους, ὅσοι μέ κάθε προσπάθεια βοηθείας προτείνουν διάφορα μέτρα αὐτοπροστασίας, δίδουν ἀπόλυτους ὁρισμούς τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, ὅμως δεν ἔχουν συνειδητοποιήσει ὅτι ἀγνοοῦν καί περιφρονοῦν τό Μέγα Μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, τά ὁποῖα εὑρίσκονται πέραν ἀπό κάθε λογική καί νομικίστικη, γραφειοκρατική προσέγγιση τοῦ ἀνρώπινου νοῦ. Ὁρισμένοι μάλιστα διαστρεβλώνουν συνειδητά τά προτεινόμενα μέτρα μόνο καί μόνο γιά νά συκοφαντήσουν καί νά ἐκδικηθοῦν γιά ἄλλες διαφωνίες, ἐκμεταλλευόμενοι τούς καιρούς. Ἔλεος!Αὐτή τήν κρίσιμη στιγμή τῆς ἀνθρωπότητος εἶναι περιττές οἱ φωνασκίες, οἱ αὐτοπροβολές, οἱ συκοφαντίες, οἱ καταδίκες. Θερμή παράκληση καί ἱκεσία: Ἐπί τέλους ἄς σκύψουμε τό κεφάλι, ἄς προσευχηθοῦμε, ἄς σιωπήσουμε μπροστά στό Μεγάλο Μυστήριο τοῦ Θεοῦ, τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, μέ λογική συμπεριφορά καί ὑπακοή στούς ἁρμόδιους φορεῖς καί στά προτεινόμενα μέτρα, μέ ὑπομονή καί μέ ἐλπίδα, ἀλλά καί μέ εὐγνωμοσύνη πρός ὅλους ἀνεξαιρέτως, οἱ ὁποῖοι θυσιάζονται γιά τόν συνάνθρωπό τους.

Γιά ὅλα αὐτά εἴμεθα εὐνγώμονες γιά τόν «εὐχαριστιακό, διδακτικό, ἐνισχυτικό, παρηγορητικό», καί καταλλακτικό Λόγο τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχου Βαρθολομαίου.

περισσότερα

Ο Παναγιώτατος για τον κορωνοϊό

Ο Παναγιώτατος για τον κορωνοϊό

Η Α.Θ.Π. ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος ανεφέρθη στο φλέγον θέμα της απειλής του κορωνοϊού. Είπε, μεταξύ άλλων:

«Ο ένας προφυλάγεται από τον άλλο να μην κολλήσει τον θανατηφόρο ιό. Και η Εκκλησία και η Πολιτεία λαμβάνουν μέτρα προστασίας των ανθρώπων και καλώς πράττουν».

Και συμπλήρωσε: «Παρακολουθούμε όλοι από τα μέσα γενικής ενημέρωσης αυτά τα αυστηρά, ενίοτε, αλλά χρήσιμα μέτρα, για την προστασία μας. Προ ημερών η αγία και Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου μας εξέδωσε ένα ανακοινωθέν, με το οποίο συνιστά να σεβόμεθα και να τηρούμε τους κανόνες υγιεινής, τους οποίους υπαγορεύουν οι κρατικές και ιδιαιτέρως οι υγειονομικές Αρχές».

Τέλος: «Ακόμη, προτρέπει η Εκκλησία να προσευχόμεθα. Να είμαστε νομοταγείς. Να ακούμε αυτό που λέει η Πολιτεία, όταν μάλιστα αυτό αφορά και στην προσωπική μας υγεία, άμεσα».

https://www.megatv.com/megagegonota/article.asp?catid=27369&subid=2&pubid=38559105

περισσότερα

Λόγος Κατηχητήριος επί τη ενάρξει της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής (2020)

Λόγος Κατηχητήριος επί τη ενάρξει της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής (2020)

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,
ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,
ΠΑΡ᾿ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

* * *

Εὐχαριστήριον ὕμνον ἀναπέμποντες τῷ Θεῷ τῆς ἀγάπης, εἰσερχόμεθα καί πάλιν εἰς τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Τεσσαρακοστήν, εἰς τό στάδιον τῶν ἀσκητικῶν ἀγώνων, τῆς νηστείας καί τῆς ἐγκρατείας, τῆς νήψεως καί τῆς πνευματικῆς ἐγρηγόρσεως, τῆς φυλακῆς τῶν αἰσθήσεων καί τῆς προσευχῆς, τῆς ταπεινώσεως καί τῆς αὐτογνωσίας. Ἄρχεται ἡ νέα εὐλογημένη προσκυνηματική πορεία πρός τό Ἅγιον Πάσχα, τό ὁποῖον «ἤνοιξεν ἡμῖν παραδείσου τάς πύλας». Ἐν Ἐκκλησίᾳ καί ὡς Ἐκκλησία, ἀτενίζοντες τόν Ἀναστάντα Κύριον τῆς δόξης, συμπορευόμεθα ἅπαντες εἰς τήν ὁδόν τῆς κατά χάριν θεώσεως, τήν ὁδηγοῦσαν πρός τά ὑπερουράνια ἀγαθά, «ἅ ἡτοίμασεν ὁ Θεός τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν» (Α’ Κορ. β´, 9).

Ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ὅπου τελεσιουργεῖται «τό ἀεί μυστήριον» τῆς Θείας Οἰκονομίας, τά πάντα ἔχουν ἄσειστον θεολογικόν θεμέλιον καί ἀκραιφνῆ σωτηριολογικήν ἀναφοράν. Ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Θεοῦ καί ἡ θέωσις τοῦ ἀνθρώπου εἶναι οἱ πυλῶνες τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Πορευόμεθα πρός τόν αἰώνιον ἡμῶν προορισμόν, μέσα εἰς τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ «ἀεί ὑπέρ ἡμῶν», δέν εἶναι μία «ἀνωτέρα δύναμις», κεκλεισμένη εἰς τήν ὑπερβατικότητα καί τό μεγαλεῖον τῆς παντοδυναμίας καί τῆς ἁγιότητός της, ἀλλά «ὁ ἡμετέραν μορφήν ἀναλαβών» προαιώνιος Λόγος τοῦ Θεοῦ, διά νά καλέσῃ τήν ἀνθρωπότητα εἰς τήν κοινωνίαν τῆς ἁγιότητός Του, εἰς τήν ἀληθῆ ἐλευθερίαν. Ὁ ἐξ ἀρχῆς «ἐλευθερίᾳ τετιμημένος» ἄνθρωπος, καλεῖται νά ἀποδεχθῇ ἐλευθέρως τήν θείαν ταύτην δωρεάν. Εἰς τό θεανδρικόν μυστήριον τῆς σωτηρίας, ἡ συνεργία τοῦ ἀνθρώπου λειτουργεῖ καί ὡς μαρτυρία ἐν τῷ κόσμῳ περί τῆς βιωθείσης εὐεργεσίας -«τί δέ ἔχεις ὅ οὐκ ἔλαβες;» (Α’ Κορ. δ’, 7)- διά τῆς «οὑ ζητούσης τά ἑαυτῆς» ἀγάπης πρός τόν «ἀδελφόν».

Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή εἶναι κατ᾿ ἐξοχήν καιρός βιώσεως αὐτῆς τῆς Χριστοδωρήτου ἐλευθερίας. Ἡ νηστεία καί ἡ ἄσκησις δέν εἶναι ἔξωθεν ἐπιβληθεῖσα πειθαρχία καί ἑτερονομία, ἀλλά ἑκούσιος σεβασμός τῆς ἐκκλησιαστικῆς πρακτικῆς, ὑπακοή εἰς τήν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία δέν ἀποτελεῖ νεκρόν γράμμα, ἀλλά παρουσίαν ζῶσαν καί ζωοποιόν, διαχρονικήν ἔκφρασιν τῆς ἑνότητος, τῆς ἁγιότητος, τῆς καθολικότητος καί τῆς ἀποστολικότητος τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ γλῶσσα τῆς θεολογίας καί τῆς ὑμνολογίας ἀναφέρεται εἰς τό «χαροποιόν πένθος» καί εἰς τό «ἔαρ τῆς νηστείας». Ὁ γνήσιος ἀσκητισμός εἶναι πάντοτε χαροποιός, ἐαρινός καί φωτεινός. Δέν γνωρίζει δυϊσμούς καί διχασμούς, δέν ὑποτιμᾷ τήν ζωήν καί τόν κόσμον. Ἡ «καταθλιπτική ἄσκησις», ἡ ὁποία ὀδηγεῖ εἰς «ἀποξήρανσιν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως», οὐδεμίαν ἔχει σχέσιν μέ τό πνεῦμα τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπου ἡ ἀσκητική ζωή καί ἡ πνευματικότης διαποτίζονται ἀπό ἀναστάσιμον εὐφροσύνην. Ἐν τῇ ἐννοίᾳ ταύτῃ, ἡ νηστεία καί ἡ ἄσκησις ἐμπεριέχουν μίαν ἐναλλακτικήν πρότασιν ζωῆς ἀπέναντι εἰς τόν ὑποσχόμενον ψευδεῖς παραδείσους εὐδαιμονισμόν καί εἰς τόν μηδενιστικόν πεσιμισμόν.

Οὐσιῶδες στοιχεῖον τῆς ὀρθοδόξου ἀσκητικῆς πνευματικότητος εἶναι καί ὁ κοινωνικός χαρακτήρ της. Ὁ Θεός τῆς πίστεώς μας εἶναι «ὁ πιό κοινωνικός Θεός», «Θεός σχέσεων». Προσφυέστατα ἐλέχθη ὅτι ἡ Ἁγία Τριάς εἶναι «ἡ ἄρνησις τῆς μοναξιᾶς». Ἡ ἐξατομίκευσις τῆς σωτηρίας καί τῆς εὐσεβείας, ἡ μετατροπή τῆς ἀσκήσεως εἰς ἀτομικόν κατόρθωμα, ἀγνοοῦν τήν τριαδοκεντρικήν ὑφήν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ γεγονότος. Ὅταν νηστεύωμεν διά τόν ἑαυτόν μας καί κατά τό ἰδικόν μας μέτρον, τότε ἡ νηστεία δέν ἐκφράζει τό πνεῦμα τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως. Ἡ πνευματικότης εἶναι ζείδωρος παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖον εἶναι πάντοτε «πνεῦμα κοινωνίας». Ἡ γνησία ὀρθόδοξος πνευματική ζωή ἀναφέρεται πάντοτε εἰς τήν ἐκκλησιαστικοποίησιν τῆς ὑπάρξεώς μας καί ὄχι εἰς μίαν «πνευματικήν αὐτοπραγμάτωσιν».

Στοιχοῦντες τῇ ἀφιερώσει τοῦ τρέχοντος ἔτος ὑπό τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας εἰς «τόν ποιμαντικόν ἀνακαινισμόν καί τήν ὀφειλετικήν μέριμναν διά τήν νεολαίαν», καλοῦμεν τούς ὀρθοδόξους νέους καί τάς νέας νά συμμετάσχουν εἰς τούς πνευματικούς ἀγῶνας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, διά νά βιώσουν τό ἀνθρωπολογικόν βάθος καί τό ἀπελευθερωτικόν πνεῦμα της, νά κατανοήσουν ὅτι ὁ ὁρθόδοξος ἀσκητισμός εἶναι ὁδός ἐλευθερίας καί ὑπαρξιακῆς ὁλοκληρώσεως ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς εὐλογημένης ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, πυρήν τῆς ὁποίας εἶναι τό «ἀληθεύειν ἐν ἀγάπῃ». Ἡ ὀρθόδοξος νεότης καλεῖται νά ἀνακαλύψῃ τόν ὁλιστικόν χαρακτῆρα τῆς νηστείας, ἡ ὁποία εἰς τό Τριώδιον ὑμνεῖται ὡς «πνευματικῶν ἀγώνων ἀρχή», ὡς «τροφή ψυχῆς», ὡς «μήτηρ τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων καί πασῶν τῶν ἀρετῶν». Δέν εἶναι ἁπλῶς ἀποχή ἀπό καθωρισμένας τροφάς, ἀλλά ἀγών κατά τῆς φιλαυτίας καί τῆς αὐταρεσκείας, εὐαισθησία διά τόν πάσχοντα συνάνθρωπον καί ἔμπρακτος βοήθεια πρός αὐτόν, εὐχαριστιακή χρῆσις τῆς δημιουργίας, ὑπαρξιακή πληρότης, κοινωνία ζωῆς καί ἀλληλεγγύη. Ἡ ἄσκησις, ἡ νηστεία, ἡ προσευχή, ἡ ταπείνωσις ἀναδίδουν τό ἄρωμα καί τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως, ἀπό τήν ὁποίαν ἀντλοῦν νόημα καί κατεύθυνσιν. Αὐτή, ὡς ἡ πεμπτουσία τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί τοῦ ἐσχατολογικοῦ προσανατολισμοῦ της, συνδέει ἀρρήκτως τήν ζωήν τῆς ἀσκήσεως μέ τήν Θείαν Εὐχαριστίαν, τό μυστήριον τῆς προγεύσεως τῆς ἀνεκλαλήτου χαρᾶς τῆς Βασιλείας τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τό γεγονός ὅτι εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἡ Θεία Εὐχαριστία διετηρήθη ὡς κέντρον τῆς ζωῆς της, συνδέεται μέ τό ὅτι ἡ Ἀνάστασις εἶναι τό θεμέλιον τῆς πίστεώς της καί ὁ φωτεινός ὁρίζων τῆς ἀσκητικῆς πνευματικότητος καί τῆς καλῆς μαρτυρίας ἐν τῷ κόσμῳ.

Μέ αὐτάς τάς σκέψεις, ἐπικαλούμεθα ἐν ταπεινώσει τό ἔλεος καί τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης, διά νά διατρέξωμεν εὐσεβοφρόνως τόν δόλιχον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, νά φθάσωμεν τό σωτήριον Πάθος Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ καί, δοξάζοντες τήν ἄφατον Αὐτοῦ μακροθυμίαν, νά λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει τῆς λαμπροφόρου Ἐγέρσεως Αὐτοῦ, τῆς ἀγαγούσης ἡμᾶς ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ἄληκτον Ζωήν.

Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή, βκ´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

περισσότερα

Ετήσια συνδρομή Αρχόντων

Ετήσια συνδρομή Αρχόντων

Εντιμολογιώτατοι, 

Δια της παρούσης επιθυμούμε να σας υπενθυμίσουμε τη σημασία της καταβολής της ετήσιας συνδρομής, για την οποία ισχύει και εφέτος το ποσό των 200 ευρώ ως ενδεικτικό. 

Κατά το παρελθόν έτος, η αντίστοιχη έκκλησή μας δεν είχε τη δέουσα ανταπόκριση, καθ’ ότι η συνδρομή κατετέθη από περιορισμένο αριθμό Αρχόντων. Όπως όλοι γνωρίζετε, σύνολο το ποσό των συνδρομών και των χορηγιών προς την Αδελφότητα, με ονομαστικό κατάλογο των καταβαλόντων, αποδίδεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για τη στήριξη του πολυδιάστατου και θεάρεστου έργου του. 

Σύμφωνα με το Καταστατικό του Σωματείου μας, στις υποχρεώσεις των Μελών ανήκουν η εμπρόθεσμη καταβολή των ετησίων συνδρομών και η καταβολή των εκτάκτων εισφορών που θα αποφασίζονται από το Δ.Σ. (άρθρο 6, παρ. 4 και 5). 

Προς διευκόλυνσή σας, παραθέτουμε εκ νέου τον αριθμό του σχετικού τραπεζικού λογαριασμού της Αδελφότητος: 

δελφότης Ὀφφικιαλίων τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας  «Παναγία ἡ Παμμακάριστος»  

ALPHA BANK  

FILLELINON 6  

105 57 ATHENS - GREECE  

ΙΒΑΝ  GR38 0140 4410 4410 0200 2008 477  

SWIFT : CRBAGRAAXXX  

Είμεθα βέβαιοι ότι θα ενισχύσετε την προσπάθειά μας για να προωθήσουμε όλοι από κοινού τις δραστηριότητες και τους σκοπούς της Αδελφότητός μας.                         

                                                                  Με εξιδιασμένη τιμή  

                                             Ὁ Πρόεδρος                                 Ὁ Γενικὸς Γραμματεύς  

                                        Γεράσιμος Φωκᾶς                      Κωνσταντῖνος Δεληκωσταντής 

                                      Ἄρχων Ὀρφανοτρόφος                Ἄρχων Διδάσκαλος τοῦ Γένους

περισσότερα

Χριστοφόρος Δ. Σωφρονίου, «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας», Μία καρδιακὴ περιήγηση στὸ σύμβολο τῆς Μεγάλης Ἰδέας

Χριστοφόρος Δ. Σωφρονίου, «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας», Μία καρδιακὴ περιήγηση στὸ σύμβολο τῆς Μεγάλης Ἰδέας

Τὴν Παρασκευή, 13η Δεκεμβρίου 2019, καὶ ὥρα 18.00 στὴν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ Βυζαντινοῦ καὶ Χριστιανικοῦ Μουσείου Ἀθηνῶν, ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Βασιλίσσης Σοφίας 22, σὲ μία σεμνὴ ἐκδήλωση ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Ἁδελφότητος Ὀφφικιαλίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου «Παναγία ἡ Παμμακάριστος» παρουσιάσθηκε τὸ βιβλίο τοῦ ἰατροῦ, Ἄρχοντος Ὑπομνηματογράφου τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας καὶ Ταμία τοῦ Δ.Σ. τῆς Ἀδελφότητος κ. Χριστοφόρου Δ. Σωφρονίου, κατοίκου Χαλκίδος «ἄχρι καιροῦ», ὅπως ὁ ἴδιος γράφει, «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας», τὸ ὁποῖο κυκλοφορεῖ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Δόμος.

Τὴν ἐκδήλωση ἄνοιξαν μὲ ἐγκάρδιους χαιρετισμούς ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Προικοννήσου κ. Ιωσήφ, ἐκπρόσωπος τῆς Α.Θ.Π. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, καὶ ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ὠρεῶν, ἐκπρόσωπος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου. Ἀκολούθως, χαιρετισμὸ πρὸς τὸν κόσμο, ὁ ὁποῖος γέμισε τὴν αἴθουσα, ἀπηύθυναν ἡ κ. Αἰκατερίνη Δελλαπόρτα, Διευθύντρια τοῦ Μουσείου, καὶ ὁ κ. Γεράσιμος Φωκᾶς, Πρόεδρος τοῦ Δ.Σ. τῆς Ἁδελφότητος Ὀφφικιαλίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου «Παναγία ἡ Παμμακάριστος».

Γιὰ τὸ βιβλίο καὶ τὸν συγγραφέα του μίλησαν ὁ κ. Κωνσταντῖνος Δεληκωσταντῆς, Ὁμότιμος Καθηγητὴς τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Διευθυντὴς τοῦ Α’ Πατριαρχικοῦ Γραφείου καὶ Γενικὸς Γραμματεὺς τῆς Ἀδελφότητος «Παναγία ἡ Παμμακάριστος», ὡς συντονιστὴς τῆς συζητήσεως, ὁ κ. Νικόλαος Τριανταφυλλόπουλος, φιλόλογος καὶ ἐκδότης τῶν Ἁπάντων τοῦ Παπαδιαμάντη, ὁ κ. Νικόλαος Οὐζούνογλου, Ὁμότιμος Καθηγητὴς τοῦ Ἐθνικοῦ Μετσοβίου Πολυτεχνείου καὶ Πρόεδρος τῆς Οἰκουμενικῆς Ὁμοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτῶν, καὶ ὁ κ. Δημήτριος Τριανταφυλλόπουλος, Ὁμότιμος Καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Κύπρου.  Ἀκολούθησε ἡ μουσικὴ ἐκτέλεση τεσσάρων ἀναφορικῶν πρὸς τὸν Ναὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας τραγουδιῶν ἀπὸ Μουσικὸ Σύνολο ἐκ Χαλκίδος, μὲ  τὴν ἐξαίρετη φωνὴ τῆς κ. Μυρτοῦς Σωφρονίου.

Ἡ ἐκδήλωση ἔκλεισε μὲ τὸν χαιρετισμὸ τοῦ συγγραφέως, κ. Χ.Δ. Σωφρονίου.

https://www.politeianet.gr/books/9789603532019-sofroniou-d-christoforos-domos-to-eisodiko-tis-agias-sofias-293147

περισσότερα

Ὁ Κ. Δεληκωσταντῆς γιὰ «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας»

Ὁ Κ. Δεληκωσταντῆς γιὰ «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας»

Σεβασμιώτατε Ἐκπρόσωπε τοῦ Παναγιωτάτου,

Κύριε Πρόεδρε τοῦ Συλλόγου μας,

Ἐκλεκτὴ ὁμήγυρις, 

Ὅταν στείλει κάποιος ἕνα βιβλίο ποὺ ὁ ἴδιος ἔγραψε -ἤ ἅλλο βιβλίο- στὸν Παναγιώτατο, ἐκεῖνος τοῦ ἀπαντᾶ μὲ μιὰ ὡραία ἐπιστολὴ, στὴν ὁποία γράφονται, μεταξὺ ἄλλων, τὰ ἑξῆς:

«Κάθε βιβλίον εἶναι ἔκφρασις καὶ μαρτυρία τῆς ἐρεύνης καὶ τῆς μελέτης, τοῦ στοχασμοῦ καὶ τῆς συγγραφικῆς ἐργασίας τοῦ δημιουργοῦ του. Συχνάκις, τὸ βιβλίον ἐμπερικλείει προσπάθειαν καὶ κόπον ὁλοκλήρου ζωῆς. Διὰ τὸν ἀναγνώστην, τὸ καλὸν βιβλίον δύναται νὰ λειτουργήσῃ ὡς πραγματικὴ ἀποκάλυψις, ὡς εἴσοδος εἰς ἕνα συναρπαστικὸν κόσμον, ὡς εὐκαιρία διαλόγου καὶ συμπνευματισμοῦ μὲ τὸν συγγραφέα καὶ τὰς ἰδέας του, νὰ τὸν εἰσαγάγῃ εἰς μίαν περιπέτειαν, ἡ ὁποία εἶναι ἱκανὴ νὰ μεταμορφώσῃ ριζικῶς τὴν ζωήν του».

Στὸν συναρπαστικὸ κόσμο τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς μᾶς εἰσάγει τὸ ὑπέροχο βιβλίο τοῦ ἀγαπητοῦ Ἄρχοντος Ὑπομνηματογράφου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ἰατροῦ, συμπατριώτη καὶ φίλου κ. Χριστοφόρου Σωφρονίου. Τὸν συγχαίρω ἐκ μέσης καρδίας. Ἔγραψε τὸ κείμενο αὐτὸ, ὄχι ὡς ἁπλὸς ἐπισκέπτης καὶ παρατηρητὴς στὴν Ἁγια-Σοφιά, ἀλλὰ ὡς κοινωνὸς τῶν γεγονότων καὶ τῶν πραγμάτων, μετέχοντας μὲ ὅλη του τὴν ὕπαρξη στὸ θαῦμα. Γνωρίζουμε, τελικά, ὅ, τι ἀγαπᾶμε. Βασικά, δὲν τὸ γνωρίζουμε, μᾶς ἀποκαλύπτεται. Τότε φωτίζεται ὁ νοῦς, κραταιοῦται, ἐμπνευσμένος ἀπὸ τὴν καρδιά, ποὺ ἔχει τὰ δικά της μάτια, τὴν δική της δύναμη, τὸν δικό της «λόγον». Δὲν εἶναι ἀντικείμενο ἡ Ἁγια-Σοφιά γιὰ τὸν συγγραφέα μας. Μιλᾶ ἐκείνη, κι αὐτὸς ἀκούει.

Διαβάζοντας «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας» μαθαίνουμε γιὰ τὸ πνεῦμα ποὺ τὴν δημιούργησε καὶ τὴν Ἀλήθειαν ποὺ ἐκφράζει, γιὰ τὸν ἔνθεο ζῆλο τοῦ Αὐτοκράτορος Ἰουστινιανοῦ, γιὰ τὴν ἰδιοφυΐα τοῦ Ἀνθεμίου καὶ τοῦ Ἰσιδώρου, γιὰ τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀρχιτεκτονικοῦ θαύματος. Τί κατασκευαστικὸ ἐπίτευγμα, ἀλήθεια, νὰ στέκεται ἀγέρωχη ἡ Ἁγια-Σοφιὰ 1500 χρόνια, μετὰ ἀπὸ 100 καταγεγραμμένους σεισμοὺς καὶ ἄγνωστο ἀριθμὸ μὴ καταγεγραμμένων. Διδασκόμαστε γιὰ τὶς μεγάλες περιπέτειες τῆς Ρωμιοσύνης, γιὰ τὸ τί σήμαινε ἡ μετατροπὴ τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς σὲ λατινικὸ ναὸ ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους, σὲ μουσουλμανικό τέμενος καὶ σὲ μουσεῖο, γιὰ τὴ σύγχρονη κατάστασή της.

«Ἡ ἀρχιτεκτονικὴ τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς “ψάλλει”, μὲ τὴν πέτρα, τὸ μάρμαρο, τὸ σίδερο, τὸ ξύλο, τὸν τρόπο ποὺ ἡ σάρκα τοῦ κόσμου γίνεται σάρκα τοῦ Θεοῦ Λόγου», γράφει ἕνας σύγχρονος στοχαστής. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἀναδεικνύει μὲ τὴ γραφή του καὶ τὸ ἀνεπτυγμένο θεολογικὸ καὶ καλλιτεχνικὸ αἰσθητήριό του ὁ συγγραφέας μας. Κατ’ οὐσίαν, ὅταν ὁ μουσουλμάνος πιστὸς προσευχόταν στὴν Ἁγια-Σοφιά, εὑρισκόταν σὲ ἕνα χῶρο ξένο πρὸς τὴν πίστη του, ἡ ὁποία ἀπορρίπτει τὴν Ἁγία Τριάδα καὶ ἀρνεῖται τὴν Ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου. Δὲν ὠφελοῦν οὔτε οἱ ἀλλαγὲς καὶ οἱ προσθῆκες ποὺ ἔγιναν, οὔτε τὸ ξύσιμο τῶν σταυρῶν ἀπὸ τὰ θωράκια, οὔτε οἱ διαδηλώσεις γιὰ νὰ ξαναγίνει τζαμί ὁ Ναὸς τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας. Ἡ Ἁγια-Σοφιά ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνει ναὸς χριστιανικὸς εἰς τὸν αἰῶνα, ὅπως γράφει καὶ ὁ κ. Σωφρονίου: «Ἡ καθιέρωση τῆς ἐκκλησίας ὡς τράπεζας τοῦ ἀέναου Μυστικοῦ Δείπνου εἶναι ἀνεξάλειπτη» (σ. 205).

Ἀπὸ τὰ νεανικά μου χρόνια μὲ ἀπασχολοῦσε ἡ ἄποψη ἑνὸς γνωστοῦ γερμανοῦ λογοτέχνη, ὅτι ἡ χειρότερη ἀλλαγὴ καὶ ἀλλοτρίωση στὴν Ἁγια-Σοφιά ἔγινε ὄχι ὅταν αὐτὴ κατέστη μουσουλμανικὸ τέμενος, ἀφοῦ καὶ τότε παρέμεινε χῶρος προσευχῆς στὸν Ἕνα Θεό, ἀλλὰ ὅταν μετετράπη σὲ μουσεῖο τὸ 1935. Ἔγραφε ὁ ἐν λόγῳ τὰ ἑξῆς: «Ὁ ναὸς ἄδειασε. Πέθανε ἡ Ἁγια-Σοφιά. Τώρα ἡ μελέτη της ἦταν τὸ σπουδαιότερο πράγμα. Ἡ Ἐκκλησία ἔγινε ἀντικείμενο, ἔγινε περιεχόμενο τῆς ἱστορίας τῆς τέχνης. Παραδόθηκε στὴν χρήση καὶ τὴν διάθεση τῶν τουριστῶν».

Ἡ μελέτη τοῦ βιβλίου τοῦ κ. Σωφρονίου μὲ βοήθησε στοὺς προβληματισμούς μου. Γράφει ὁ Ἄρχων Ὑπομνηματογράφος: «Τί ὑποτίμηση τῆς ἱστορίας της ὁ ὑποβιβασμός της σὲ μουσεῖο καὶ ἡ ἔκθεσή της στὴν “πολλὴν συνάφειαν τοῦ κόσμου”» (σ. 266). Ὄντως, οἱ ξεναγοὶ καὶ τὰ ἑκατομμύρια τῶν τουριστῶν δὲν ἔχουν πρόσβαση στὸ οὐσιῶδες, τοὺς ἐνδιαφέρουν κάποιες ἀνούσιες καὶ πεζὲς λεπτομέρειες. Δὲν καταλαβαίνουν τὴν ἀστοχία τοῦ νὰ κρίνουμε τὴν ἀξία ἑνὸς σπουδαίου πίνακα, ἄς ποῦμε τοῦ Van Gogh, συζητῶντας γιὰ τὴν κορνίζα του.

Στὸ πλαίσιο αὐτὸ, ἐπιθυμῶ νὰ σημειώσω ὅτι γιὰ μένα ἡ μεγαλύτερη προσβολὴ τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς συμβαίνει ὅταν τὴν ἐπισκεπτόμαστε ἐμεῖς ὡς Ἕλληνες ὀρθόδοξοι χριστιανοί, καὶ δὲν κατανοοῦμε τίποτε ἀπὸ τὴν Ἀλήθειά της, δυστυχῶς, ὡς ἐκπρόσωποι ἑνὸς λαοῦ ἱστορικοῦ, ὁ ὁποῖος χωρὶς νὰ γνωρίζει αὐτὸ ποὺ ἦταν καὶ εἶναι, ἐπιθυμεῖ νὰ γίνει κάτι ἄλλο, κάτι διαφορετικό. Πάντοτε μὲ προβλημάτιζε, γιατὶ δὲν μᾶς ἀγγίζουν σήμερα οἱ ἀλήθειες ποὺ συγκλόνισαν ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ σὰν τὸν Μέγα Βασίλειο, τὸν Ἰωάννη Χρυσόστομο, τὸν Μέγα Φώτιο, τὸν Μακρυγιάννη καὶ τὸν Παπαδιαμάντη, ἀλήθειες ποὺ ἐμώραναν τοῦς δεινοὺς συζητητές καὶ ἔσωσαν τὸ Γένος. Ἡ Ἁγια-Σοφιὰ εἶναι ἡ σύνοψη τῆς πίστεως τῶν Ὀρθοδόξων, εἶναι τὸ μεγαλύτερο μνημεῖο τοῦ «βαπτισμένου Ἑλληνισμοῦ».

Τὸ βιβλίο τοῦ Χριστοφόρου Σωφρονίου, αὐτὸ μᾶς ἀποκαλύπτει. Μᾶς κάνει νὰ νιώθουμε ὑπερήφανοι ποὺ εἴμαστε Ὀρθόδοξοι καὶ κληρονόμοι τῆς σπουδαίας αὐτῆς πνευματικῆς παρακαταθήκης, χυμένης στὸ μάρμαρο, στὸν μοναδικὸ τροῦλον, στὰ ὑπέροχα ψηφιδωτά, τὴν Πλατυτέρα, τὴν ἀνεπανάληπτη Δέηση, ὅλα ἀλήθεια καὶ φῶς. Σὲ ἐμένα θύμισε τὴν πρώτη ἐπίσκεψή μου, τὴν πρώτη ἀπὸ τὶς εἴκοσι περίπου, στὴν Ἁγια-Σοφιά. Ὅταν μπῆκα ἀπὸ τὸν Νάρθηκα στὸν ὁλόφωτο κυρίως ναὸ, ἦταν σὰν νὰ εἰσῆλθα στὸν Παράδεισο, αἰσθάνθηκα σὰν νὰ εὑρίσκομαι στὸν χῶρο, τὸν ὁποῖο δὲν θὰ ἤθελα ποτὲ νὰ ἐγκαταλείψω. Τὸ φῶς τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς εἶναι μοναδικό, ἀπερίγραπτο, οὐράνιο, ὅπως λέγει καὶ ὁ συγγραφέας μας: «Ὁ φωτισμὸς τῆς Ἁγιασοφιᾶς ἔχει κάτι τὸ μαγικό, ἤ, ἄν θέλετε, τὸ θαυματουργικό, καὶ δὲν περιγράφεται μὲ ὅρους τεχνικῆς καὶ φωτομετρήσεων» (σ. 199). Καὶ γιὰ τὸν μεγαλοπρεπῆ τροῦλο γράφει: «Ὁ τροῦλος δίνει τὴν ἐντύπωση ὅτι “πατᾶ”, αἰωρεῖται μᾶλλον, πάνω στὴν κορυφὴ τῶν τεσσάρων τόξων ἀπαλά, σὰν νὰ τὰ σέβεται, γιατί τὸ βάρος τοῦ τεράστιου ὄγκου δείχνουν νὰ τὸ μοιράζονται μεταξύ τους τὰ τέσσερα τριγωνικὰ λοφία καὶ νὰ σχηματίζουν ὅλα τους ἕνα ἀέρινο στεφάνι» (σ. 185).

Ἡ Ἁγια-Σοφιὰ μᾶς καλεῖ καὶ μᾶς ἀναμένει. Ὄχι ὡς τουρίστες, ἀλλὰ ὡς προσκυνητές στὸν πατρικὸ οἶκο. Καὶ μᾶς παραπέμπει στὸ Φανάρι, ἐκεῖ ὅπου σήμερα φυλάσσονται ἀνυστάκτως τὰ Ὅσια καὶ τὰ Ἱερὰ τοῦ Γένους, στὴν Μητέρα Ἐκκλησία. Κλείνω τὴν σύντομη αὐτὴ παρουσίαση μὲ τὰ λόγια τοῦ ἄξιου συγγραφέα μας καὶ μὲ μιὰ ἀναφορὰ στὸν Χρῆστο Γιανναρᾶ. Γράφει ὁ κ. Σωφρονίου: «Κάθε χῶρος τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας μᾶς κερνᾶ τὸ μέλι τῆς μοναδικότητάς του καὶ μᾶς ἀνταμείβει μὲ τὴ χαρὰ τῆς αἴσθησης τοῦ οἰκείου. Ὅμως πολλὰ μυστικὰ μᾶς κρύβει ἡ Ἁγιασοφιὰ καὶ μᾶς τὰ φιλεύει μὲ φειδώ, λὲς καὶ μᾶς καλεῖ ξανὰ καὶ ξανὰ προσκυνητὲς καὶ ἱκέτες της καὶ ἐξερευνητὲς τῆς μυστικῆς χάρης καὶ τοῦ ἀνεκλάλητου κάλλους της» (σ. 102). Ὁ καθηγητὴς Χρῆστος Γιανναρᾶς μετὰ τὴν ἐπισκεψή του στὸ Φανάρι, ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1970, ἔγραψε τὰ ἑξῆς σπουδαῖα: «Ἡ Ἁγια-Σοφιὰ ἦταν γιὰ μένα μιὰ ἑρμηνεία τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, καὶ ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς». Καὶ προσέθεσε, ὅτι καμμία ἔξωθεν ἐπιβουλὴ δὲν μπορεῖ νὰ θίξει τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὅσο αὐτὸ «θὰ εξακολουθεῖ νὰ ζεῖ στὶς διαστάσεις τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς, νὰ ἐνσαρκώνει τὴν οἰκουμενικότητα τῆς ὀρθοδοξίας σὰν ὁλότητα ἀλήθειας καὶ ζωῆς».

Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν προσοχή σας!  

περισσότερα

Διεθνές Συνέδριο για τον π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ

Διεθνές Συνέδριο για τον π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ

Σαράντα χρόνια συμπληρώνονται το 2019 από την εκδημία του μεγάλου θεολόγου π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο διοργανώνει στην Πόλη, από 1 έως και 3 Σεπτεμβρίου, Διεθνές Συνέδριο με θέμα «Η θεολογική παρακαταθήκη του πρωθιερέως Γεωργίου Φλωρόφσκυ». Στις εργασίες του Διεθνούς Συνεδρίου, την έναρξη των οποίων θα κηρύξει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, θα λάβουν μέρος ιεράρχες, κληρικοί, διακεκριμένοι πανεπιστημιακοί καθηγητές και θεολόγοι από πανεπιστημιακά ιδρύματα από όλο τον κόσμο.

Σημειώνεται ότι ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ υπήρξε ρηξικέλευθος θεολόγος - καθηγητής και έχει χαρακτηριστεί ως ο «πρύτανης των Ορθοδόξων Θεολόγων» του 20ού αιώνα. Η εμπνευσμένη έκκλησή του προς τους θεολόγους να επιστρέψουν στις πατερικές πηγές και να αποκτήσουν το πνεύμα των Πατέρων, καθώς και προς την Εκκλησίαν να διαλεχθεί με τις ισχυρές ιστορικές και οικουμενικές προκλήσεις της εποχής μας, αποτέλεσαν ορόσημο για την Ορθόδοξη θεολογία και επηρεάζουν τη χριστιανική σκέψη μέχρι και σήμερα. Οι εργασίες του Διεθνούς Συνεδρίου θα μεταδοθούν απευθείας μέσω του διαδικτύου.

Όπως έχει δηλώσει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθομαίος «πρόκειται για ένα Συνέδριο δια να εξαρθεί η προσωπικότης, το θεολογικόν βάθος του πατρός Γεωργίου Φλωρόφσκυ και να του εκφράσουμε, εμείς οι Έλληνες ιδιαιτέρως, την ευγνωμοσύνην μας δια όσα αγαθά ελάλησε και έγραψε υπέρ του Γένους μας, υπέρ της συμβολής του Ελληνισμού εις την Θεολογίαν και εις την ανάπτυξιν των χριστιανικών δογμάτων. Του είμεθα όντως ευγνώμονες. Και ήτο Ρώσος στην καταγωγή, δεν ήτο Έλλην ο πατήρ Φλωρόφσκυ. Και μακάρι όλοι οι ομοεθνείς του, οι Σλάβοι, να είχαν την ίδια θεώρηση των πραγμάτων, τα ίδια πιστεύματα, το ίδιο θεολογικόν βάθος, τότε θα είχαν αποφευχθεί πολλά εντός εισαγωγικών ‘’παρατράγουδα’’, τα οποία ταλαιπωρούν την ενότητα της Ορθοδοξίας κατά τις τελευταίας δεκαετίας».

«Οποιος μένει απαθής ενώπιον της ιστορίας, αυτός ποτέ δεν μπορεί να είναι καλός χριστιανός».

π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ

Ο Γεώργιος Βασίλιεβιτς Φλωρόφσκυ γεννήθηκε το 1893, σε μία πόλη κοντά στην Οδησσό της αυτοκρατορικής Νότιας Ρωσίας, στη σημερινή Ουκρανία. Η οικογένειά του τον «μύησε» στον κόσμο των γραμμάτων και της επιστήμης και του κληροδότησε κάτι σπουδαίο και σημαντικό: την αναζήτηση και την κατανόηση της αλήθειας…  Ο μικρός Γεώργιος φοίτησε στο κλασικό Γυμνάσιο Οδησσού, ενώ το 1911 θα εγγραφεί στο πανεπιστήμιο της Οδησσού για να λάβει το πτυχίο της κλασικής φιλολογίας και φιλοσοφίας. Ωστόσο, εκεί θα μελετήσει μόνος του τη θεολογική επιστήμη, αρχικά ιστορικά. Η οικογένεια θα παραμείνει στη Ρωσία μέχρι το 1920, αφού εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου, αναγκάζεται να καταφύγει στη Βουλγαρία και συγκεκριμένα στη Σόφια.

Το 1921 αναχωρεί για την Πράγα, για να ενταχθεί σε μία μεγάλη παροικία ξένων διανοουμένων, που φιλοξενούνταν εκεί, υπό την αιγίδα του προέδρου της ενωμένης τότε Τσεχοσλοβακίας, Τόμας Μάζαρικ. Στην Πράγα θα νυμφευθεί την Ξένια Ιβάνοβνα Σιµόνοβα, την οποία γνώρισε κατά την παραμονή του στη Σόφια, και η οποία φυσικά θα γίνει η διά βίου σύντροφός του, χωρίς ωστόσο να αποκτήσουν απογόνους.

Η περίοδος μεταξύ της εξόδου από την Οδησσό μέχρι την εγκατάσταση στο Παρίσι, αν και μικρή σε διάρκεια, ήταν ιδιαιτέρως σημαντική, καθώς έδωσε στον Φλωρόφσκυ τη δυνατότητα να έρθει σε επαφή με πολλούς και σπουδαίους διανοουμένους, επιστήμονες και θεολόγους, οι οποίοι είχαν και έντονο το θρησκευτικό στοιχείο στη ζωή τους, όπως τον π. Σεργκέι Μπουλγκάκοφ κ.ά. Με πρωτοβουλία του μητροπολίτη Ευλογίου και έπειτα από συναντήσεις με Ρώσους θεολόγους αποφασίστηκε να ιδρυθεί μία Θεολογική Σχολή, πανεπιστημιακού επιπέδου.

Έδρα αυτού του νέου εγχειρήματος υπήρξε η πόλη των Παρισίων, όπου διέμενε ο μητροπολίτης Ευλόγιος και στις 30 Απριλίου του 1925 ιδρύθηκε το Ινστιτούτο Ορθοδόξου Θεολογίας του Παρισιού, γνωστότερο ως Ινστιτούτο Αγίου Σεργίου, αφού ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Σέργιο του Ραντονέζ.

Τελευταίος σταθμός της σταδιοδρομία του θα αποτελέσει το Πρίνστον, όπου από το Σεπτέμβριο του 1964 θα εγκατασταθεί μαζί με τη σύζυγό του. Εκεί θα διδάξει για οκτώ συναπτά έτη, μέχρι το 1972, ως επισκέπτης συνεργάτης του Συμβουλίου Ανθρωπιστικών Σπουδών και ως επισκέπτης καθηγητής στα Τμήματα Σλαβικών Σπουδών και Θρησκείας. Το 1979 ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ θα φύγει από τη ζωή πλήρης ημερών, κληροδοτώντας όμως σε όλους τους χριστιανούς ένα πλούσιο και σημαντικό έργο προς αξιοποίηση.

https://www.ethnos.gr/ekklisia/52185_oikoymeniko-patriarheio-diethnes-synedrio-gia-ton-p-georgio-florofsky

περισσότερα

ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΟΦΦΙΚΙΑΛΙΟΙ ΤΗΣ Μ.τ.Χ.Ε. ΕΠΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΟΦΦΙΚΙΑΛΙΟΙ ΤΗΣ Μ.τ.Χ.Ε. ΕΠΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

Χρήστου Κ. Τσούβαλη

Ο όρος Οφφίκιο προέρχεται από τη λατινική λέξη officium και σημαίνει το αξίωμα ή υπούργημα ειδικού έργου. Στην Εκκλησία σήμαινε τα εκκλησιαστικά λειτουργήματα ή διακονήματα, που έπαιρναν διάφορα πρόσωπα της Εκκλησίας, με σκοπό να βοηθήσουν τον επίσκοπο στο έργο του. Από τους πρώτους χρόνους του Χριστιανισμού ο επίσκοπος ήταν υποχρεωμένος, μαζί με τα ποιμαντικά, λειτουργικά και διδακτικά καθήκοντα του, να έχει την ευθύνη της διαχείρισης των οικονομικών και της φιλανθρωπίας της επισκοπής του, αλλά και τη διευθέτηση τόσο των εκκλησιαστικών, όσο και των αστικών διαφορών των διαδίκων πιστών της επαρχίας του. Στην αρχή ο επίσκοπος είχε τους διακόνους και τους πρεσβύτερους, που δεν άργησαν να αποτελέσουν το συμβούλιο των οφφικιούχων εσωκατακοίλων και εξωκατακοίλων κληρικών της Επισκοπής. 
Τα Οφφίκια, λέγονταν και αξιώματα ή αρχοντίκια και εμφανίζονται τον 3ο αιώνα στη Ρώμη και από τον 8ο αιώνα στη Νέα Ρώμη, δηλαδή στην Κωνσταντινούπολη. Αυτοί που τα έφεραν, κληρικοί και λαΙκοί, ονομάζονταν οφφικιάλιοι, οφφικιούχοι, ή άρχοντες και αποτελούσαν ιδιαίτερη τάξη στην υπηρεσία της Εκκλησίας. 
Μετά το 1453 το Οικουμενικό Πατριαρχείο, για να ανταπεξέλθει στον αγώνα του, χρησιμοποίησε, πιο επιλεκτικά, το θεσμό των οφφικιαλίων. Διαχωρίσθηκαν σαφέστερα τα Οφφίκια των κληρικών, από εκείνα των λαϊκών. Πολλά των παλαιών Οφφικίων αναβαθμίσθηκαν και άλλα πάλι έπεσαν σε πλήρη αχρηστία. 
Ανυψώθηκε, το Οφφίκιο του Λογοθέτη, στην κορυφή των Οφφικίων. Ο Μέγας Λογοθέτης, ως υπουργός, ασκούσε καθήκοντα Καγκελάριου και ήταν ο σύνδεσμος μεταξύ του Πατριάρχη και του Σουλτάνου. Οι αρχιερείς του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με επικεφαλής τον εκάστοτε Οικουμενικό Πατριάρχη τους, και οι κληρικοί και λαϊκοί οφφικιάλιοι της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, ήταν στην πραγματικότητα η κυβέρνηση της Ρωμηοσύνης. 
Δυστυχώς, μετά τις πολιτικές μεταβολές του πρώτου τετάρτου του Κ΄ αιώνα, το πλήρωμα της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως στην Μικρά Ασία και στη Θράκη, μετακινήθηκε προς τα ελεύθερα ελληνικά εδάφη, την Ευρώπη, την Αμερική και την Αυστραλία. Αλλά και το άμεσο ποίμνιο της Αρχιεπισκοπής και των Επαρχιών του Θρόνου, που παρέμεινε μέσα στα όρια του τουρκικού κράτους, αποδεκατίσθηκε με τους διωγμούς του 1942, 1955, 1964 και εξής. Γι’ αυτό, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, για να αναπληρώσει τις απώλειες των συνεργατών της Εκκλησίας, αναζήτησε συμπαραστάτες σ’ όλους τους τόπους καταφυγής των τέκνων της Εκκλησίας και αύξησε τις απονομές των Οφφικίων. 
Επί κεφαλής των οφφικιαλίων, ήταν και είναι ο Μέγας Λογοθέτης. 
Τα υπόλοιπα 64 Οφφίκια ή αξιώματα, που έχουν απονεμηθεί, από τόν Οικουμενικόν Πατριάρχη Βαρθολομαίο, σε λαϊκούς, μέχρι 29.11.2017, είναι τα εξής:
1) Αγιογράφου, 2) Μέγα Ακτουάριου, 3) Ακτουάριου, 4) Αρχιτέκτονος, 5) Ασηκρήτου, 6) Μέγα Δεπουτάτου, 7) Δεπουτάτου, 8) Διδασκάλου του Αποστόλου, 9) Διδασκάλου του Γένους, 10) Διδασκάλου της Εκκλησίας, 11) Διδασκάλου του Ευαγγελίου, 12) Διδασκάλου του Ψαλτήρος, 13) Διερμηνέως, 14) Μέγα Δικαιοφύλακος, 15) Δικαιοφύλακος, 16) Δομεστίκου Α΄, 17) Δομεστίκου Β΄, 18) Μέγα Έκδικου, 19) Έκδικου, 20) Έξαρχου, 21) Εὐταξίου, 22) Μέγα Ιερομνήμονος, 23) Ιερομνήμονος, 24) Κανστρίνσιου, 25) Κουροπαλάτου, 26) Κυαίστορος, 27) Λαμπαδάριου, 28) Λαμπαδάριου της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως, 29) Λαοσυνάκτου, 30) Μαῒστορος, 31) Μελῳδού, 32) Μουσικοδιδασκάλου, 33) Μουσικοδιδασκάλου του Οικουμενικού Θρόνου, 34) Μυρεψού, 35) Μέγα Νομοφύλακος, 36) Νομοφύλακος, 37) Νοτάριου, 38) Ορφανοτρόφου, 39) Οστιάριου, 40) Πραιπόσιτου, 41) Πριμικήριου, 42) Προστάτου των Γραμμάτων, 43) Προστάτου της Φύσεως, 44) Μέγα Πρωτέκδικου, 45) Πρωτέκδικου, 46) Πρωτομαΐστορος, 47) Μέγα Πρωτονοτάριου, 48) Πρωτονοτάριου, 49) Πρωτοψάλτου, 50) Πρωτοψάλτου της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως, 51) Μέγα Ρεφερενδάριου, 52) Ρεφερενδάριου, 53) Μέγα Ρήτορος, 54) Ρήτορος, 55) Υμνωδού του Οικουμενικού Θρόνου, 56) Υμνωδού του Οικουμενικού Πατριαρχείου, 57) Υμνωδού, 58) Υπομιμνήσκοντος, 59) Μέγα Υπομνηματογράφου, 60) Υπομνηματογράφου, 61) Χαρτουλάριου, 62) Μέγα Χαρτοφύλακος, 63) Χαρτοφύλακος και 64) Χοράρχου. 
Η απονομή, του Οφφίκιου του Άρχοντος της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, δημιουργεί πνευματικό δεσμό συμβίωσης με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, και οφείλει, αυτός, που δέχεται το αξίωμα και την τιμή, από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, να γίνει συμπαραστάτης στο έργο και την αποστολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Ακολουθούν δύο σημαντικοί κατάλογοι που συνέταξε ο Άρχων Χρήστος Τσούβαλης.

https://www.scribd.com/document/399326713/%CE%91%CE%9B%CE%A6%CE%91%CE%92%CE%97%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%A3-%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%9F%CE%A3-%CE%9F%CE%A6%CE%A6%CE%99%CE%9A%CE%99%CE%91%CE%9B%CE%99%CE%A9%CE%9D-%CE%95%CE%A0%CE%99-%CE%A0%CE%91%CE%A4%CE%A1%CE%99%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%99%CE%91%CE%A3-%CE%92%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%9C%CE%91%CE%99%CE%9F%CE%A5#from_embed

https://www.scribd.com/document/399326965/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CE%9F%CF%86%CF%86%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%BC%CE%AE%CE%B8%CE%B7%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%AF-%CE%A0%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%92%CE%B1%CF%81%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%85#from_embed

περισσότερα

«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης»

 «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης»

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις London Editions της Πόλης η ελληνική μετάφραση του εξαίρετου Οδηγού του Οικουμενικού Πατριαρχείου του π. Ιωάννη Χρυσαυγή «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης». Το βιβλίο αυτό μεταφράσθηκε στην ελληνική γλώσσα εκ του αγγλικού πρωτοτύπου από τον Γενικό Γραμματέα της Αδελφότητός μας, Εντιμολογιώτατο Άρχοντα Διδάσκαλο του Γένους κ. Κωνσταντίνο Δεληκωσταντή, Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, ο οποίος είχε και την επιμέλεια της έκδοσης. Ο Οδηγός αυτός προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες για την ιστορία και την προσφορά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με ιδιαίτερη αναφορά στο έργο της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου. Επίσης, αναφέρεται στην ιστορία, τη λειτουργία και τις περιπέτειες σημαντικών μνημείων του Γένους. Γίνεται αναφορά στο Ορφανοτροφείο της Πριγκήπου, την προσφορά του και τη σημερινή του εικόνα, μαθώς και στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, εν όψει των προσπαθειών επαναλειτουργία της. Στο τέλος υπάρχει ένα ωραίο θεολογικό κεφάλαιο για τη σημασία της λειτουργικής ζωής, για την πνευματικότητα της Ορθοδοξίας και για τη θέση της εικόνας στη ζωή της Εκκλησίας.

Η ελληνική έκδοση του Οδηγού αυτού κατέστη δυνατή κατόπιν χορηγίας του Εντιμολογιοτάτου Άρχοντος κ. Γρηγορίου Χατζηελευθεριάδη. Ο Οδηγός αναμένεται να κυκλοφορήσει σε γαλλική και ρωσσική μετάφραση.

 

περισσότερα

2η έκδοση του βιβλίου «Ο Πατριάρχης της Αλληλεγγύης»

2η έκδοση του βιβλίου  «Ο Πατριάρχης της Αλληλεγγύης»

Κυκλοφόρησε σε δεύτερη έκδοση από τις εκδόσεις Ιστός της Πόλης το βιβλίο των π. Ιωάννη Χρυσαυγή και Κωνσταντίνου Δεληκωσταντή «Ο Πατριάρχης της αλληλεγγύης-The Patriarch of solidarity». Το βιβλίο αυτό, στην ελληνική και αγγλική γλώσσα, γράφθηκε με αφορμή την ανακήρυξη από την Αυτού Θειοτάτην Παναγιότητα, του έτους 2013 σε «έτος πανανθρώπινης αλληλεγγύης».

Τη δεύτερη έκδοση του βιβλίου, όπως και την πρώτη, χρηματοδότησε ο τέως Πρόεδρος και νυν Ταμίας της Αδελφότητός μας, Άρχων Πρωτέκδικος κ. Οδυσσεύς Σασαγιάννης.

περισσότερα

Νέα - Δραστηριότητες