New
ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ  ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ  ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

Κοπή της αγιοβασιλόπιτας (05/02/2018)

Κοπή της αγιοβασιλόπιτας (05/02/2018)

Εργαστήριο καλλιγραφίας στο Πολιτιστικό Ιδρυμα Ομίλου Πειραιώς -Με εργαλεία απο τον 1ο μ.Χ. αιώνα

Εργαστήριο καλλιγραφίας στο Πολιτιστικό Ιδρυμα Ομίλου Πειραιώς -Με εργαλεία απο ...

ΕΚΛΟΓΗ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

ΕΚΛΟΓΗ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Ετήσια συνδρομή Αδελφότητος

Ετήσια συνδρομή Αδελφότητος

Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπί τοῖς Χριστουγέννοις

Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπί τοῖς Χριστουγέννοις

Patriarchal Proclamation of Christmas 2017

Patriarchal Proclamation of Christmas 2017

 «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης»

«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης...

2η έκδοση του βιβλίου  «Ο Πατριάρχης της Αλληλεγγύης»

2η έκδοση του βιβλίου «Ο Πατριάρχης της Αλληλεγγύης»

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ  ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ  ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ

ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,

ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,

ΠΑΡ᾿ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

* * *

 

Ὕμνον εὐχαριστίας ἀναπέμπομεν εἰς τόν ἐν Τριάδι Θεόν, τόν ἀξιώσαντα ἡμᾶς νά φθάσωμεν καί πάλιν εἰς τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Τεσσαρακοστήν, διά νά ἀγωνισθῶμεν τόν καλόν ἀγῶνα τῆς ἀσκήσεως, διά νά στραφῶμεν εἰς τό «ἕν, οὗ ἐστι χρεία» (πρβλ. Λουκ. ι’, 42).

Μέσα εἰς ἕνα ἀντιασκητικόν κόσμον, ἐνώπιον τοῦ συγχρόνου ἀποαγιασμοῦ τῆς ζωῆς καί τῆς κυριαρχίας ἀτομοκεντρικῶν καί εὐδαιμονιστικῶν προτύπων, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐπιμένει εἰς τήν τεσσαρακονθήμερον περίοδον πνευματικῶν ἀγώνων καί «πανσέπτου ἐγκρατείας» διά τά τέκνα αὐτῆς, ὡς προετοιμασίας διά τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Ἑβδομάδα, τά Πάθη καί τόν Σταυρόν τοῦ Χριστοῦ, διά νά καταστῶμεν θεωροί καί κοινωνοί τῆς ἐνδόξου Ἀναστάσεως Αὐτοῦ.

Κατά τήν Μεγάλην Τεσσαρακοστήν καλούμεθα νά βιώσωμεν βαθύτερα τήν δημιουργικήν καί σωστικήν Οἰκονομίαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί νά μετάσχωμεν ἐναργέστερα εἰς τήν ἐσχατολογικήν ἀναφοράν, κατεύθυνσιν καί ὁρμήν τῆς ἐκκλησιαστικῆς καί πνευματικῆς ζωῆς. Συνειδητοποιοῦμεν τό τραγικόν ἀδιέξοδον τῆς αὐτοσωτηρικῆς ὑψηγορίας τοῦ Φαρισαίου, τῆς σκληροκαρδίας τοῦ πρεσβυτέρου υἱοῦ τῆς παραβολῆς τοῦ Ἀσώτου, τῆς ἀναλγήτου ἀδιαφορίας διά τήν πεῖναν, τήν δίψαν, τήν γυμνότητα, τήν ἀσθένειαν, τήν ἐγκατάλειψιν τοῦ συνανθρώπου, συμφώνως πρός τήν εὐαγγελικήν διήγησιν περί τῆς μελλούσης κρίσεως. Προτρεπό-μεθα νά μιμηθῶμεν τήν μετάνοιαν καί τήν ταπείνωσιν τοῦ τελώνου, τήν ἐπιστροφήν τοῦ ἀσώτου υἱοῦ εἰς τόν οἶκον τοῦ Πατρός καί τήν ἐμπιστοσύνην εἰς τήν Χάριν Του, τούς ποιοῦντας τό ἔλεος πρός τούς ἐνδεεῖς, τήν ζωήν τῆς προσευχῆς τοῦ Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τήν ἄσκησιν τοῦ Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου καί τῆς Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, καί ἐνισχυόμενοι διά τῆς προσκυνήσεως τῶν ἱερῶν εἰκόνων καί τοῦ τιμίου Σταυροῦ, νά φθάσωμεν εἰς προσωπικήν συνάντησιν μέ τόν ἀναστάντα ἐκ τάφου ζωοδότην Χριστόν.

Κατά τήν εὐλογημένην αὐτήν περίοδον ἀποκαλύπτεται μέ ἰδιαιτέραν ἔμφασιν ὁ κοινοτικός καί κοινωνικός χαρακτήρ τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Δέν εἴμεθα μόνοι, δέν ἱστάμεθα μόνοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Δέν εἴμεθα ἄθροισμα ἀτόμων, ἀλλά κοινωνία προσώπων, διά τά ὁποῖα «εἶναι» σημαίνει «συν-εἶναι». Ἡ ἄσκησις δέν εἶναι ἀτομικόν, ἀλλά ἐκκλησιαστικόν γεγονός καί κατόρθωμα, μετοχή τοῦ πιστοῦ εἰς τό μυστήριον καί τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, ἀγών κατά τῆς φιλαυτίας, ἄσκησις τῆς φιλανθρωπίας, εὐχαριστιακή χρῆσις τῆς δημιουργίας, συμβολή εἰς τήν μεταμόρφω-σιν τοῦ κόσμου. Εἶναι κοινή ἐλευθερία, κοινή ἀρετή, κοινόν ἀγαθόν, κοινή ὑπακοή εἰς τόν κανόνα τῆς Ἐκκλησίας. Δέν νηστεύομεν ὅπως ἀτομικῶς ἐπιθυμοῦμεν, ἀλλά ὅπως ὁρίζει ἡ Ἐκκλησία. Ἡ ἀσκητική μας προσπάθεια λειτουργεῖται ἐν τῷ πλαισίῳ τῶν σχέσεών μας μέ τά ἄλλα μέλη τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, ὡς μετοχή εἰς τά γεγονότα καί τά δρώμενα, τά ὁποῖα συγκροτοῦν τήν Ἐκκλησίαν ὡς κοινότητα ζωῆς, ὡς «ἀληθεύειν ἐν ἀγάπῃ» (πρβλ. Ἐφεσ. δ’, 15). Ἡ ὀρθόδοξος πνευματικότης εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένη μέ τήν μετοχήν εἰς τήν ὅλην λειτουργίαν τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία κορυφοῦται εἰς τήν Θείαν Εὐχαριστίαν, εἶναι εὐσέβεια ἐκκλησιοτραφής καί ἐκκλησιοδιάστατος.

Τό στάδιον τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς δέν εἶναι περίοδος θρησκειογενῶν ψυχικῶν ἐξάρσεων καί ἐπιφανειακῶν συγκινήσεων. Ἡ πνευματικότης, ἐξ ἐπόψεως Ὀρθοδόξου, δέν σημαίνει στροφήν πρός τό πνεῦμα καί τήν ψυχήν, ἡ ὁποία τρέφεται ἀπό μίαν δυϊστικήν ὑποτίμησιν τῆς ὕλης καί τοῦ σώματος. Πνευματικότης εἶναι ὁ διαποτισμός ὁλοκλήρου τῆς ὑπάρξεώς μας, τοῦ πνεύματος, τοῦ νοός καί τῆς βουλήσεως, τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός μας, ὁλοκλήρου τῆς ζωῆς μας, ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό ὁποῖον εἶναι πνεῦμα κοινωνίας. Πνευματικότης σημαίνει, κατά ταῦτα, ἐκκλησιαστικοποίησιν τῆς ζωῆς μας, ζωήν ἐμπνεομένην καί κατευθυνομένην ἀπό τόν Παράκλητον, πραγματικήν πνευματοφορίαν, ἡ ὁποία προϋποθέτει τήν ἰδικήν μας ἐλευθέραν συνεργίαν, τήν μετοχήν εἰς τήν μυστηριακήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας καί ἔνθεον βιοτήν.

 

Τιμιώτατοι ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

 

Δέν ὑπάρχει γνησία καί ταυτοχρόνως ἄκαρπος πνευματικότης. Ὁ ἀγαπῶν ἀληθῶς τόν Θεόν, ἀγαπᾷ καί τόν πλησίον καί τόν μακράν, καί ὁλόκληρον τήν κτίσιν. Αὐτή ἡ «οὐδέποτε ἐκπίπτουσα» (πρβλ. Α’ Κορ. ιγ’, 8) θυσιαστική ἀγάπη εἶναι εὐχαριστιακή πρᾶξις, πλήρωμα ζωῆς ἐνταῦθα, πρόγευσις καί ἀλήθεια τῶν ἐσχάτων. Ἡ Ὀρθόδοξος ἡμῶν πίστις εἶναι πηγή ἀνεξαντλήτου δυναμισμοῦ, ἱκανώσεως πρός ἀγῶνας πνευματικούς, φιλόθεον καί φιλάνθρωπον δρᾶσιν, δαψιλῆ καρποφορίαν ἐν τῷ κόσμῳ ἐπ᾿ ἀγαθῷ. Πίστις καί ἀγάπη ἀποτελοῦν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἑνιαίαν καί ἀδιάσπαστον ἐμπειρίαν ζωῆς. Ἡ ἐν τῇ ἁγιοπνευματικῇ κοινωνίᾳ τῆς Ἐκκλησίας βίωσις τῆς ἀσκήσεως, τῆς νηστείας καί τῆς φιλανθρωπίας ἀποτελεῖ φραγμόν εἰς τήν θρησκειοποίησιν καί τήν μετατροπήν τῆς ἐκκλησιογενοῦς εὐσεβείας εἰς ἄγονον ἐσωστρέφειαν καί εἰς ἀτομικόν ἐπίτευγμα.

Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ πνέει ἀδιαλείπτως ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ὁ Θεός εἶναι ἀεί «μεθ᾿ ἠμῶν» – μαζί μας. Κατά τάς ἁγίας ἡμέρας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καλούμεθα νά ἐντείνωμεν τόν ἀσκητικόν ἀγῶνα κατά τοῦ ἐγωτικοῦ φρονήματος, «τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες» (Ρωμ. ιβ’, 12), «ἐν ταπεινοφροσύνῃ διάγοντες καί ποιοῦντες ἔλεος» (Ἀββᾶς Πομήν), ζῶντες φιλοκαλικῶς καί οἰκτιρμόνως, συγχωροῦντες ἀλλήλους καί ἀσκοῦντες τήν εἰς ἀλλήλους ἀγάπην, δοξολογοῦντες τόν ἀγαθοδότην Θεόν καί εὐχαριστοῦντες διά τάς πλουσίας Αὐτοῦ δωρεάς. «Ἰδού νῦν καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού νῦν ἡμέρα σωτηρίας» (Β’ Κορ. στ΄, 2).

Ἐπί δέ τούτοις, ἐπικαλούμενοι τήν ἄνωθεν ἐνίσχυσιν διά νά ὑποδεχθῶμεν ἅπαντες, πόθῳ ζέοντι καί εὐφροσύνως, τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Τεσσαρακοστήν καί εὐχόμενοι «εὔδρομον τό τῆς νηστείας στάδιον», ἀπονέμομεν εἰς τούς τιμιωτάτους ἐν Χριστῷ ἀδελφούς καί τά ἀνά τήν οἰκουμένην προσφιλῆ τέκνα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας τήν Πατριαρχικήν ἡμῶν εὐλογίαν.

 

                                                                   Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή ,βιη´

                                                                                         † Ὁ Κωνσταντινουπόλεως

διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Κοπή της αγιοβασιλόπιτας (05/02/2018)

Κοπή της αγιοβασιλόπιτας (05/02/2018)

Χθες, Δευτέρα 5η Φεβρουαρίου 2018, η Αδελφότης μας έκοψε την αγιοβασιλόπιτα σε μία σεμνή και λιτή τελετή, η οποία έλαβε χώρα για ένα ακόμη έτος στο Μέγαρο Μακεδονία του Εντιμολογιώτατου Άρχοντος Εξάρχου κ. Παναγιώτου Τσάκου.

Την εκδήλωση άνοιξε ο Πρόεδρος της Αδελφότητός μας Εντιμολογιώτατος Αρχων Ορφανοτρόφος κ. Γεράσιμος Φωκάς απευθύνοντας χαιρετισμό προς τους παρευρισκόμενους.

Κεντρικός ομιλητής ήτο ο Καθηγητής του Τμήματος Κοινωνικής και Ποιμαντικής Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Εντιμολογιώτατος κ. Θεόδωρος Γιάγκου, ο οποίος μίλησε με θέμα: «Οικουμενικό Πατριαρχείο και Αγιότητα».

Εν συνεχεία, ευλογήθηκε η αγιοβασιλόπιττα και ακολούθησε δείπνο, προσφορά του Άρχοντος κ. Τσάκου.

Τις επόμενες ώρες θα δημοσιεύσουμε στην ιστοσελίδα μας τον χαιρετισμό του Προέδρου μας και την ομιλία του Καθηγητού κ. Γιάγκου.

 

περισσότερα

Εργαστήριο καλλιγραφίας στο Πολιτιστικό Ιδρυμα Ομίλου Πειραιώς -Με εργαλεία απο τον 1ο μ.Χ. αιώνα

Εργαστήριο καλλιγραφίας στο Πολιτιστικό Ιδρυμα Ομίλου Πειραιώς -Με εργαλεία απο τον 1ο μ.Χ. αιώνα

Το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) οργανώνει εργαστήριο καλλιγραφίας για 25 ενήλικες, στο Ιστορικό Αρχείο του, στον Ταύρο.

Σκοπός του εργαστηρίου είναι να γνωρίσει το ευρύ κοινό την ιστορία των ελληνικών καλλιγραφικών γραμματοσειρών και να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με το χειρόγραφο, σε μια εποχή που η χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών μάς έχει απομακρύνει από τη γραφή.

Οι συμμετέχοντες θα χρησιμοποιήσουν παλαιά εργαλεία όπως κάλαμο, φτερό και κονδυλοφόρο για να γράψουν σε αντίστοιχες γραμματοσειρές. Θα γνωρίσουν την καθημερινότητα και τις δυσκολίες του γραφέα χειρογράφων που συναντάμε σε αρχεία, ενώ θα έχουν την ευκαιρία να μάθουν μοντέρνες τεχνικές για να δημιουργήσουν δικά τους καλλιγραφημένα χειρόγραφα.

Το εργαστήριο, που πραγματοποιείται από την καλλιγράφο Μαρία Γενιτσαρίου, περιλαμβάνει:
· παρουσίαση των εργαλείων, τεχνικών, υλικών και ειδών γραφής που χρησιμοποιήθηκαν στην Ελλάδα από τη μετα-επιγραφική εποχή (1ος μ.Χ. αιώνας) έως την εμφάνιση της τυπογραφίας,
· εκμάθηση αντιπροσωπευτικών γραφών και γραφή με τα αντίστοιχα εργαλεία (κάλαμος-φτερό-κονδυλοφόρος),
· τεχνικές καλλιγραφίας για καθημερινή χρήση.

Οι συναντήσεις του εργαστηρίου πραγματοποιούνται κάθε Τρίτη (ώρες 17:00-19:00), κατά τις ακόλουθες ημερομηνίες: 30/01, 06/02 και 13/02.
Η συμμετοχή στο εργαστήριο είναι δωρεάν.

Απαραίτητη η έγκαιρη δήλωση συμμετοχής λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων στο τηλ. 210 3418070, Δευτ.-Παρ. 9:00-17:00.

Ιστορικό Αρχείο ΠΙΟΠ, Δωρίδος 2 & Λεωφόρος Ειρήνης 14, 17778, Ταύρος Τ.: 210 3418051

 

περισσότερα

ΕΚΛΟΓΗ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

ΕΚΛΟΓΗ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ
Ἀνακοινωθέν (09/01/2018). 
Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τήν τακτικήν συνεδρίαν αὐτῆς σήμερον, Τρίτην, 9ην Ἰανουαρίου 2018, πρός ἐξέτασιν τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων. 
Ἐν ἀρχῇ ἀντηλλάγησαν μεταξύ τοῦ Πατριάρχου καί τοῦ α’ τῇ τάξει τῶν συνοδικῶν συνέδρων Σεβ. Μητροπολίτου Γέροντος Νικαίας κ. Κωνσταντίνου, ἐκ μέρους τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, αἱ εἰθισμέναι εὐχαί ἐπί τῇ εἰσόδῳ εἰς τό νέον ἔτος. 
Ἐπί τῷ θλιβερῷ ἀγγέλματι τῆς πρός Κύριον ἐκδημίας τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Σύμης Χρυσοστόμου ἥ τε Α. Θ. Παναγιότης καί ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος ἐγειρθεῖσαι, ηὐχήθησαν ὑπέρ μακαρίας μνήμης καί αἰωνίου ἀναπαύσεως ἐν σκηναῖς δικαίων τοῦ ἀποιχομένου τούτου προσφιλοῦς, μεγάλως δοκιμασθέντος, Ἱεράρχου τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, ὡρίσθη δέ ὡς Τοποτηρητής τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σύμης ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Κώου καί Νισύρου κ. Ναθαναήλ. 
Κατά τήν συνεδρίαν ταύτην, προτάσει τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, ψήφων κανονικῶν γενομένων ὑπό τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου ἐν τῷ Πανσέπτῳ Πατριαρχικῷ Ναῷ: 
α) ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Θεουπόλεως κ. Παντελεήμων προήχθη εἰς ἐν ἐνεργείᾳ Μητροπολίτην, ὑπό τόν τίτλον Βρυούλων καί 
β) ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτης κ. Κασσιανός Νότης, κληρικός τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χαλκηδόνος, ἐξελέγη Βοηθός Ἐπίσκοπος παρά τῷ Σεβ. Μητροπολίτῃ Γέροντι Χαλκηδόνος κ. Ἀθανασίῳ ὑπό τόν τίτλον τῆς πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Ἐπισκοπῆς Ἀραβισσοῦ.
Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας 
τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου

Ετήσια συνδρομή Αδελφότητος

Ετήσια συνδρομή Αδελφότητος

Εντιμολογιώτατοι,

 

Δια της παρούσης επιθυμούμε να σας υπενθυμίσουμε τη σημασία της καταβολής της ετήσιας συνδρομής, για την οποία ισχύει και εφέτος το ποσό των 200 ευρώ ως ενδεικτικό.

Κατά το παρελθόν έτος, η αντίστοιχη έκκλησή μας δεν είχε τη δέουσα ανταπόκριση, καθ’ ότι η συνδρομή κατετέθη από περιορισμένο αριθμό Αρχόντων. Όπως όλοι γνωρίζετε, σύνολο το ποσό των συνδρομών και των χορηγιών προς την Αδελφότητα, με ονομαστικό κατάλογο των καταβαλόντων, αποδίδεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για τη στήριξη του πολυδιάστατου και θεάρεστου έργου του.

Σύμφωνα με το Καταστατικό του Σωματείου μας, στις υποχρεώσεις των Μελών ανήκουν η εμπρόθεσμη καταβολή των ετησίων συνδρομών και η καταβολή των εκτάκτων εισφορών που θα αποφασίζονται από το Δ.Σ. (άρθρο 6, παρ. 4 και 5).

Προς διευκόλυνσή σας, παραθέτουμε εκ νέου τον αριθμό του σχετικού τραπεζικού λογαριασμού της Αδελφότητος:

ALPHA BANK

IBAN: GR3801404410441002002008477

Είμεθα βέβαιοι ότι θα ενισχύσετε την προσπάθειά μας για να προωθήσουμε όλοι από κοινού τις δραστηριότητες και τους σκοπούς της Αδελφότητός μας.

 

                       Με εξιδιασμένη τιμή

 

Ὁ Πρόεδρος                                 Ὁ Γενικὸς Γραμματεύς

 

Γεράσιμος Φωκᾶς                      Κωνσταντῖνος Δεληκωσταντής

Ἄρχων Ὀρφανοτρόφος                Ἄρχων Διδάσκαλος τοῦ Γένους

Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπί τοῖς Χριστουγέννοις

Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπί τοῖς Χριστουγέννοις

Ἀριθμ. Πρωτ. 1123

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ
ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ
* * *


Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ πεφιλημένα τέκνα,

Χάριτι Θεοῦ ἠξιώθημεν νὰ φθάσωμεν καὶ πάλιν εἰς τὴν μεγάλην ἑορτὴν τῆς κατὰ σάρκα Γεννήσεως τοῦ Θείου Λόγου, τοῦ ἐλθόντος εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ μᾶς χαρίσῃ τὸ «εὖ εἶναι»{1}, τὴν ἀπαλλαγὴν ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ἀπὸ τὴν δουλείαν εἰς τὰ ἔργα τοῦ νόμου καὶ ἀπὸ τὸν θάνατον, νὰ μᾶς δωρήσῃ δὲ τὴν κατ᾿ ἀλήθειαν ζωὴν καὶ τὴν χαρὰν τὴν μεγάλην, ἣν «οὐδεὶς αἴρει ἀφ᾿ ἡμῶν»{2}.

Ὑποδεχόμεθα τὸν «παντέλειον Θεόν»{3}, τὸν ὁποῖον «ἀγάπη κεκόμικεν εἰς τὴν γῆν»{4}, ὁ ὁποῖος καθίσταται ἡμῖν «καὶ ἡμῶν αὐτῶν συγγενέστερος»{5}. Ὁ κενωθεὶς Θεὸς Λόγος συγκαταβαίνει εἰς τὸ πλανηθὲν πλάσμα αὐτοῦ «συγκατάβασιν ἄφραστόν τε καὶ ἀκατάληπτον»{6}. Ὁ «ἀχώρητος παντὶ» χωρεῖται ἐν τῇ γαστρὶ τῆς Παρθένου, ὁ μέγας ὑπάρχει ἐν σμικροῖς. Τὸ μέγα τοῦτο κεφάλαιον τῆς πίστεώς μας, τὸ πῶς ὁ ὑπερούσιος Θεὸς «ὑπὲρ ἄνθρωπον γέγονεν ἄνθρωπος»{7}, παραμένει «ἀνέκφαντον» μυστήριον. «Τὸ μέγα τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως μυστήριον, ἀεὶ μένει μυστήριον»{8}. 

Αὐτὸ τὸ ξένον καὶ παράδοξον γεγονὸς «τὸ ἀποκεκρυμμένον ἀπὸ τῶν αἰώνων καὶ ἀπὸ τῶν γενεῶν»{9}, εἶναι τὸ θεμέλιον τῆς κατὰ χάριν θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία∙ οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς»{10}.

Αὐτὴ εἶναι ἡ ὑψίστη σωτηριώδης ἀλήθεια διὰ τὸν ἄνθρωπον. Ἀνήκομεν εἰς τὸν Χριστόν. Τὰ πάντα εἶναι ἡνωμένα ἐν Χριστῷ. Ἐν Χριστῷ ἀναπλάθεται ἡ φθαρεῖσα φύσις μας, ἀποκαθίσταται τὸ κατ᾿ εἰκόνα καὶ ἀνοίγεται εἰς πάντας τοὺς ἀνθρώπους ἡ ὁδὸς τοῦ καθ᾿ ὁμοίωσιν. Διὰ τῆς προσλήψεως ὑπὸ τοῦ Θείου Λόγου τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, διὰ τοῦ κοινοῦ θείου προορισμοῦ καὶ τῆς κοινῆς σωτηρίας θεμελιοῦται ἡ ἑνότης τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Δὲν σώζεται ὅμως μόνον ἡ ἀνθρωπότης, ἀλλὰ σύμπασα ἡ κτῖσις. Ὡς ἡ πτῶσις τῶν πρωτοπλάστων συμπαρασύρει ὅλην τὴν πλᾶσιν, οὕτω καὶ ἡ Ἐνανθρώπησις τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ ἀφορᾷ εἰς ὁλόκληρον τὴν δημιουργίαν. «Ἐλευθέρα μὲν ἡ κτῖσις γνωρίζεται, υἱοὶ δὲ φωτὸς οἱ πρὶν ἐσκοτισμένοι»{11}. Ὁ Μέγας Βασίλειος μᾶς καλεῖ νὰ ἑορτάσωμεν τὴν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ  Γέννησιν ὡς τὴν «κοινὴν ἑορτὴν πάσης τῆς κτίσεως», ὡς « τὰ σωτήρια τοῦ κόσμου, τήν γενέθλιον ἡμέραν τῆς ἀνθρωπότητος»{12}.

Τὸ «Χριστὸς γεννᾶται» ἀκούεται, δυστυχῶς, καὶ πάλιν εἰς ἕνα κόσμον πλήρη βιαιοτήτων, ἐπικινδύνων ἀνταγωνισμῶν, κοινωνικῆς ἀνισότητος καὶ καταπατήσεως τῶν θεμελιωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Τὸ 2018 συμπληροῦνται ἑβδομήκοντα ἔτη ἀπὸ τὴν Οἰκουμενικὴν Διακήρυξιν τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία, μετὰ ἀπὸ τὰς φοβερὰς ἐμπειρίας καὶ καταστροφὰς τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ἀνέδειξε τὰ κοινὰ ὑψηλὰ ἰδανικά, τὰ ὁποῖα ὀφείλουν νὰ σέβωνται ἀπαρεγκλίτως ὅλοι οἱ λαοὶ καὶ τὰ κράτη. Ὅμως, ἡ ἀθέτησις τῆς Διακηρύξεως αὐτῆς συνεχίζεται, ποικίλαι δὲ καταχρήσεις καὶ σκόπιμοι παρερμηνεῖαι τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ὑποσκάπτουν τὸν σεβασμὸν καὶ τὴν πραγμάτωσίν των. Συνεχίζομεν νὰ μὴ διδασκώμεθα ἀπὸ τὴν ἱστορίαν ἢ νὰ μὴ θέλωμεν νὰ διδαχθῶμεν. Οὔτε αἱ τραγικαὶ ἐμπειρίαι βίας καὶ ἡ καταρράκωσις τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, οὔτε ἡ διακήρυξις ὑψηλῶν ἰδανικῶν, ἀπέτρεψε τὴν συνέχισιν τῆς βίας καὶ τῶν πολέμων, τὴν ἀποθέωσιν τῆς ἰσχύος καὶ τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον. Οὔτε, βεβαίως, ἡ ἰσχὺς τῶν τεχνικῶν μέσων καὶ αἱ ἐκπληκτικαὶ κατακτήσεις τῆς ἐπιστήμης, οὔτε ἡ οἰκονομικὴ πρόοδος, ἔφερον κοινωνικὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν πολυπόθητον εἰρήνην. Τοὐναντίον, εἰς τὴν ἐποχὴν μας ὁ εὐδαιμονισμὸς τῶν κατεχόντων αὐξάνεται καὶ ἡ παγκοσμιοποίησις καταστρέφει τοὺς ὅρους τῆς κοινωνικῆς συνοχῆς καὶ εἰρήνης.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀγνοήσῃ αὐτὰς τὰς ἀπειλὰς κατὰ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. «Οὐδὲν γὰρ ὅσον ἄνθρωπος ἱερόν, ᾧ καὶ φύσεως ἐκοινώνησεν ὁ Θεός»{13}. Ἀγωνιζόμεθα διὰ τὸν ἄνθρωπον, διὰ τὴν προστασίαν τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δικαιοσύνης, ἐν ἐπιγνώσει ὅτι «ἡ ὄντως εἰρήνη παρὰ Θεοῦ»{14}, ὅτι τὸ ὑπέρλογον μυστήριον τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ τῆς κατὰ χάριν θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀποκαλύπτει τὴν ἀλήθειαν περὶ τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ θείου προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

Ζῶμεν ἐν Ἐκκλησίᾳ τὴν ἐλευθερίαν, ἐκ Χριστοῦ, ἐν Χριστῷ καὶ εἰς Χριστόν. Εἰς τὸν πυρῆνα αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας ἀνήκει ἡ ἀγάπη, ἥτις «οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς»{15}, ἡ ἀγάπη «ἐκ καθαρᾶς καρδίας»{16}. Ἐνῶ ὁ αὐτόνομος, ὁ αὐτογνώμων καὶ αὐτάρκης, ὁ αὐτοθεούμενος καὶ αὐτομακαριζόμενος ἄνθρωπος περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν ἑαυτὸν του καὶ τὴν ἀτομικὴν του αὐτάρεσκον εὐδαιμονίαν καὶ βλέπει τὸν συνάνθρωπον ὡς περιορισμὸν τῆς ἐλευθερίας του, ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία ἔχει κατεύθυνσιν πρὸς τὸν ἀδελφὸν, κινεῖται πρὸς τὸν πλησίον, ἀληθεύει ἐν ἀγάπῃ. Τὸ μέλημα τοῦ πιστοῦ δὲν εἶναι ἡ διεκδίκησις δικαιωμάτων, ἀλλὰ τὸ «ποιεῖν τε καὶ πράττειν τὰ δικαιώματα Χριστοῦ»{17}, ἐν ταπεινώσει καὶ εὐχαριστίᾳ.

Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, τῆς ἐλευθερίας ὡς ἀγάπης καὶ τῆς ἀγάπης ὡς ἐλευθερίας, εἶναι ὁ θεμέλιος λίθος καί ἡ ἐγγύησις διὰ τὸ μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος. Στηριζόμενοι ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ ἐνθέου ἤθους δυνάμεθα νά ἀντιμετωπίσωμεν τὰς μεγάλας προκλήσεις τοῦ παρόντος, αἱ ὁποῖαι ἀπειλοῦν ὄχι μόνον τὸ εὖ ζῆν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ ζῆν τῆς ἀνθρωπότητος.

Τὴν ἀλήθειαν τοῦ «Θεανθρώπου» ὡς ἀπάντησιν εἰς τὸν σύγχρονον «ἀνθρωποθεὸν» καὶ πρὸς ἀνάδειξιν τοῦ αἰωνίου προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἐξῇρε καὶ ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κρήτη, 2016): «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἔναντι τοῦ συγχρόνου «ἀνθρωποθεοῦ», προβάλλει τόν «Θεάνθρωπον» ὡς ἔσχατον μέτρον τῶν πάντων: «Οὐκ ἄνθρωπον ἀποθεωθέντα λέγομεν, ἀλλὰ Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα»{18}. Ἀναδεικνύει δὲ τὴν σωτηριώδη ἀλήθειαν τοῦ Θεανθρώπου καὶ τὸ Σῶμα Του, τὴν Ἐκκλησίαν, ὡς τόπον καὶ τρόπον τῆς ἐν ἐλευθερίᾳ ζωῆς, ὡς "ἀληθεύειν ἐν ἀγάπῃ"{19} καὶ ὡς μετοχήν, ἤδη ἐπὶ τῆς γῆς, εἰς τὴν ζωὴν τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ»{20}.

Ἡ Σάρκωσις τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι ἡ βεβαίωσις καὶ ἡ βεβαιότης ὅτι τὴν ἱστορίαν, ὡς πορείαν πρός τὴν Βασιλείαν τῶν Ἐσχάτων, κατευθύνει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Βεβαίως, ἡ πορεία τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὴν Βασιλείαν, ἡ ὁποία δὲν συντελεῖται μακρὰν ἤ ἀνεξαρτήτως τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητος, τῶν ἀντιφάσεων καὶ τῶν περιπετειῶν αὐτῆς, ποτὲ δὲν ὑπῆρξεν ἄνευ δυσκολιῶν. Ἐν μέσῳ αὐτῶν ἡ Ἐκκλησία μαρτυρεῖ περὶ τῆς ἀληθείας καὶ ἐπιτελεῖ τὸ ἁγιαστικὸν, ποιμαντικὸν καὶ μεταμορφωτικὸν ἔργον αὐτῆς. «Ἡ γὰρ ἀλήθειά ἐστι τῆς Ἐκκλησίας καὶ στῦλος καὶ ἑδραίωμα...Στῦλός ἐστι τῆς οἰκουμένης ἡ Ἐκκλησία...καὶ μυστήριόν ἐστι, καὶ μέγα, καὶ εὐσεβείας μυστήριον»{21}.

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Ἂς συνεορτάσωμεν, εὐδοκίᾳ τοῦ σκηνώσαντος ἐν ἡμῖν  Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἐν ἀγαλλιάσει καὶ χαρᾷ πεπληρωμένῃ, τὰς ἑορτὰς τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου. Εὐχόμεθα ἐκ Φαναρίου, ὅπως ὁ σαρκωθεὶς καὶ συγκαταβὰς τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων Κύριος καὶ Σωτὴρ ἡμῶν, χαρίζηται εἰς ὅλους κατὰ τὸν νέον ἐνιαυτὸν τῆς χρηστότητος Αὐτοῦ, ὑγιείαν κατ᾿ ἄμφω, εἰρήνην καὶ τὴν πρὸς ἀλλήλους ἀγάπην, διαφυλάττῃ δὲ καλῶς τὴν Ἁγίαν Αὐτοῦ Ἐκκλησίαν καὶ εὐλογῇ τὰ ἔργα διακονίας αὐτῆς, ἵνα δοξάζηται τὸ ὑπεράγιον καὶ ὑπερύμνητον ὄνομα Αὐτοῦ.

Χριστούγεννα ‚βιζ΄
† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

----------------------------------------------
{1} Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Λόγος ΛΗ´, εἰς τὰ Θεοφάνια, εἴτουν τὰ Γενέθλια τοῦ Σωτῆρος, Γ’, PG 36, 313.
{2} Ἰωάν. ι´, 18.
{3} Δοξαστικὸν Ἀποστίχων Μεγάλου Ἑσπερινοῦ Χριστουγέννων.
{4} Νικολάου Καβάσιλα, Περὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ΣΤ´, PG 150, 657.
{5} Ὅ. π. , ΣΤ´, PG 150, 660.
{6} Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, Γ´, α´ PG 94, 984.
{7} Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Κεφάλαια διάφορα Θεολογικά τε καὶ Οἰκονομικὰ περὶ ἀρετῆς καὶ κακίας, ἑκατοντὰς πρώτη, ιβ´, PG 90, 1184.
{8} Ὅ. π.
{9} Κολ. α´, 26.
{10} Πράξ. δ´,12.
{11} Ἰαμβικὴ Καταβασία τῶν Θεοφανείων, ὠδὴ Η´.
{12} Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Ὁμιλία εἰς τὴν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Γέννησιν, PG 31, 1472-73.
{13} Νικολάου Καβάσιλα, Περὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ΣΤ´, PG 150, 649.
{14} Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Εἰς τὴν πρὸς Κορινθίους Α´, Ὁμιλία Α´, α´, PG 61, 14.
{15} Α´ Κορ. ιγ´, 5.
{16} Α´ Τιμ. α´, 5.
{17} Θεοτοκίον τῶν Ἀποστίχων τῶν Αἴνων 12ης Ὀκτωβρίου.
{18} Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, «Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως», Γ’, β’. PG 94, 988.
{19} πρβλ. Ἐφεσ. δ’, 15.
{20} Ἐγκύκλιος τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, § 10.
{21} Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Εἰς τὴν πρὸς Τιμόθεον Α´, Ὁμιλία ΙΑ´, PG 62, 554.

περισσότερα

Patriarchal Proclamation of Christmas 2017

Patriarchal Proclamation of Christmas 2017

Prot. No. 1123

PATRIARCHAL PROCLAMATION
FOR CHRISTMAS


BARTHOLOMEW
By God’s Mercy Archbishop of Constantinople-New Rome and Ecumenical Patriarch
To the Plenitude of the Church
Grace, Mercy and Peace from the Savior Christ Born in Bethlehem
* * *


Beloved brothers and sisters in Christ, dear children,

By the grace of God, we are once again deemed worthy to reach the great feast of the birth of the divine Word in the flesh, who came into the world to grant us “well-being,”{1} remission of sin, of captivity to the works of the law and death, in order to grant us true life and great joy, which “no one can take from us.”{2}

We welcome the “all-perfect God,”{3}  who “brought love into the world,”{4}  who becomes “closer to us than we to ourselves.”{5}  Through kenosis, the divine Word condescends to the created beings in “a condescension inexplicable and incomprehensible.”{6} He “whom nothing can contain” is contained in the womb of the Virgin; the greatest exists in the least. This great chapter of our faith, of how the transcendent God “became human for humankind,”{7} while remaining an “inexpressible” mystery. “The great mystery of divine Incarnation ever remains a mystery.”{8}

This strange and paradoxical event, “which was hidden for ages and generations,”{9} is the foundation of the gift of human deification. “There is no salvation in anyone else; for there is no other human name beneath heaven through which we must be saved.”{10}

This is the supreme truth about salvation. That we belong to Christ. That everything is united in Christ. That our corruptible nature is refashioned in Christ, the image is restored and the road toward likeness is opened for all people. By assuming human nature, the divine Word establishes the unity of humanity through a common divine predestination and salvation. And it is not only humanity that is saved, but all of creation. Just as the fall of Adam and Eve impacts all of creation, so too the Incarnation of the Son and Word of God affects all of creation. “Creation is recognized as free when those who were once in darkness become children of light.”{11}  Basil the Great calls us to celebrate the holy Nativity of Christ as the “common feast of all creation,” as “the salvation of the world—humanity’s day of birth.”{12}

Once again, the words that “Christ is born” are unfortunately heard in a world filled with violence, perilous conflict, social inequality and contempt of foundational human rights. 2018 marks the completion of seventy years since the Universal Declaration of Human Rights, which, after the terrible experience and destruction of World War II, manifested the common and noble ideals that all peoples and countries must unwaveringly respect. However, the disregard of this Declaration continues, while various abuses and intentional misinterpretations of human rights undermine their respect and realization. We continue either not to learn from history or not to want to learn. Neither the tragic experience of violence and reduction of the human person, nor the proclamation of noble ideals have prevented the continuation of aggression and war, the exaltation of power and the exploitation of one another. Nor again have the domination of technology, the extraordinary achievements of science, and economic progress brought social justice and the peace that we so desire. Instead, in our time, the indulgence of the affluent has increased and globalization is destroying the conditions of social cohesion and harmony.

The Church cannot ignore these threats against the human person. “There is nothing as sacred as a human being, whose nature God Himself has shared.”{13}  We struggle for human dignity, for the protection of human freedom and justice, knowing full well that “true peace comes from God,”{14}  that the transcendent mystery of the Incarnation of divine Word and the gift of human deification reveals the truth about freedom and humanity’s divine destiny.

In the Church, we experience freedom through Christ, in Christ and with Christ. And the very summit of this freedom is the place of love, which “does not seek its own”{15} but “derives from a pure heart.”{16}  Whoever depends on himself, seeks his own will, and is self-sufficient—whoever pursues deification by himself and congratulates himself—only revolves around himself and his individual self-love and self-gratification; such a person only sees others as a suppression of individual freedom. Whereas freedom in Christ is always oriented to one’s neighbor, always directed toward the other, always speaks the truth in love. The aim of the believer is not to assert his or her rights, but rather “to follow and fulfill the rights of Christ”{17} in a spirit of humility and thanksgiving.

This truth about the life in Christ, about freedom as love and love as freedom, is the cornerstone and assurance for the future of humankind. When we build on this inspired ethos, we are able to confront the great challenges of our world, which threaten not only our well-being but our very survival.

The truth about the “God-man” is the response to the contemporary “man-god” and proof of our eternal destination proclaimed by the Holy and Great Council of the Orthodox Church (Crete, 2016): “The Orthodox Church sets against the ‘man-god’ of the contemporary world the ‘God-man’ as the ultimate measure of all things. “We do not speak of a man who has been deified, but of God who has become man.” The Church reveals the saving truth of the God-man and His body, the Church, as the locus and mode of life in freedom, “speaking the truth in love,” and as participation even now on earth in the life of the resurrected Christ.”

The Incarnation of the divine Word is the affirmation and conviction that Christ personally guides history as a journey toward the heavenly kingdom. Of course, the journey of the Church toward the kingdom, which is not realized remotely or independently of historical reality—or its contradictions and adventures—has never been without difficulties. Nevertheless, it is in the midst of these difficulties that the Church witnesses to the truth and performs its sanctifying, pastoral and transfiguring mission. “Truth is the pillar and ground of the Church ... The pillar of the universe is the Church ... and this is a great mystery, a mystery of godliness.”{18}

Brothers and sisters, children in the Lord,

Let us celebrate together—with the grace of the divine Word, who dwelt in us, as well as with delight and fullness of joy—the feasts of the Twelve Days of Christmas. From the Phanar we pray that our Lord and Savior—who was incarnate out of condescension for all people—may in this coming new year grant everyone physical and spiritual health, along with peace and love for one another. May He protect His holy Church and bless the works of its ministry for the glory of His most-holy and most-praised Name.

Christmas 2017
Bartholomew of Constantinople
Your fervent supplicant before God






----------------------------------------------
{1} Gregory the Theologian, Oration XXXVIII, on Theophany, namely the Nativity of the Savior, iii, PG 36, 313.
{2} John 10:18.
{3} Doxastikon of the Aposticha from the Great Vespers of Christmas.
{4} Nicholas Cabasilas, The Life in Christ, vi, PG 150, 657.
{5} Ibid. vi PG 150, 660.
{6} John of Damascus, An Exact Exposition of the Orthodox Faith, iii, 1, PG 94, 984.
{7} Maximus the Confessor, Various chapters on Theology and Economy concerning virtue and vice, First Century, 12, PG 90, 1184.
{8} Ibid.
{9} Col. 1:26.
{10} Acts 4:12.
{11} Iambic Katavasia on the Feast of Theophany, Ode VIII.
{12} Basil the Great, Homily on the Nativity of Christ, PG 31, 1472-73.
{13} Nicholas Cabasilas, The Life in Christ, vi, PG 150, 649.
{14} John Chrysostom, On Corinthians 1, Homily I, 1, PG 61, 14.
{15} 1 Cor. 13:5.
{16} 1 Tim. 1:5.
{17} Theotokion, Aposticha of the Ainoi, October 12.
{18} John Chrysostom, On Timothy I, Homily XI, PG 62, 554.

περισσότερα

«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης»

 «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης»

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις London Editions της Πόλης η ελληνική μετάφραση του εξαίρετου Οδηγού του Οικουμενικού Πατριαρχείου του π. Ιωάννη Χρυσαυγή «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης». Το βιβλίο αυτό μεταφράσθηκε στην ελληνική γλώσσα εκ του αγγλικού πρωτοτύπου από τον Γενικό Γραμματέα της Αδελφότητός μας, Εντιμολογιώτατο Άρχοντα Διδάσκαλο του Γένους κ. Κωνσταντίνο Δεληκωσταντή, Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, ο οποίος είχε και την επιμέλεια της έκδοσης. Ο Οδηγός αυτός προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες για την ιστορία και την προσφορά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με ιδιαίτερη αναφορά στο έργο της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου. Επίσης, αναφέρεται στην ιστορία, τη λειτουργία και τις περιπέτειες σημαντικών μνημείων του Γένους. Γίνεται αναφορά στο Ορφανοτροφείο της Πριγκήπου, την προσφορά του και τη σημερινή του εικόνα, μαθώς και στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, εν όψει των προσπαθειών επαναλειτουργία της. Στο τέλος υπάρχει ένα ωραίο θεολογικό κεφάλαιο για τη σημασία της λειτουργικής ζωής, για την πνευματικότητα της Ορθοδοξίας και για τη θέση της εικόνας στη ζωή της Εκκλησίας.

Η ελληνική έκδοση του Οδηγού αυτού κατέστη δυνατή κατόπιν χορηγίας του Εντιμολογιοτάτου Άρχοντος κ. Γρηγορίου Χατζηελευθεριάδη. Ο Οδηγός αναμένεται να κυκλοφορήσει σε γαλλική και ρωσσική μετάφραση.

 

περισσότερα

2η έκδοση του βιβλίου «Ο Πατριάρχης της Αλληλεγγύης»

2η έκδοση του βιβλίου  «Ο Πατριάρχης της Αλληλεγγύης»

Κυκλοφόρησε σε δεύτερη έκδοση από τις εκδόσεις Ιστός της Πόλης το βιβλίο των π. Ιωάννη Χρυσαυγή και Κωνσταντίνου Δεληκωσταντή «Ο Πατριάρχης της αλληλεγγύης-The Patriarch of solidarity». Το βιβλίο αυτό, στην ελληνική και αγγλική γλώσσα, γράφθηκε με αφορμή την ανακήρυξη από την Αυτού Θειοτάτην Παναγιότητα, του έτους 2013 σε «έτος πανανθρώπινης αλληλεγγύης».

Τη δεύτερη έκδοση του βιβλίου, όπως και την πρώτη, χρηματοδότησε ο τέως Πρόεδρος και νυν Ταμίας της Αδελφότητός μας, Άρχων Πρωτέκδικος κ. Οδυσσεύς Σασαγιάννης.

περισσότερα