New
ΤΟ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΩΣ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ

ΤΟ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΩΣ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜ...

Ανακοίνωση για την μετατροπή του Ιερού Ναού Χριστού Σωτήρος της Μονής της Χώρας Κωνσταντινουπόλεως

Ανακοίνωση για την μετατροπή του Ιερού Ναού Χριστού Σωτήρος της Μονής της Χώρας ...

Ψήφισμα Γενικῆς Συνελεύσεως τῆς Ἀδελφότητός μας

Ψήφισμα Γενικῆς Συνελεύσεως τῆς Ἀδελφότητός μας

Λόγος Κατηχητήριος επί τη ενάρξει της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής (2020)

Λόγος Κατηχητήριος επί τη ενάρξει της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής (2020)

Ετήσια συνδρομή Αρχόντων

Ετήσια συνδρομή Αρχόντων

Χριστοφόρος Δ. Σωφρονίου, «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας», Μία καρδιακὴ περιήγηση στὸ σύμβολο τῆς Μεγάλης Ἰδέας

Χριστοφόρος Δ. Σωφρονίου, «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας», Μία καρδιακὴ περιήγηση...

Ὁ Κ. Δεληκωσταντῆς γιὰ «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας»

Ὁ Κ. Δεληκωσταντῆς γιὰ «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας»

ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΟΦΦΙΚΙΑΛΙΟΙ ΤΗΣ Μ.τ.Χ.Ε. ΕΠΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΟΦΦΙΚΙΑΛΙΟΙ ΤΗΣ Μ.τ.Χ.Ε. ΕΠΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

 «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης»

«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης...

2η έκδοση του βιβλίου  «Ο Πατριάρχης της Αλληλεγγύης»

2η έκδοση του βιβλίου «Ο Πατριάρχης της Αλληλεγγύης»

ΤΟ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΩΣ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ

ΤΟ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΩΣ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ

Οι Σύλλογοι Κωνσταντινουπολιτών Γερμανίας, Ελβετίας, Ηνωμένου Βασιλείου και των Ευρύτερων Περιοχών Η.Π.Α. Washington, LosAngeles και Chicago, σε συνεργασία με την Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών (ΟΙΟΜΚΩ) Οργανώνουν τη Διαδικτυακή Έκθεση

 

ΤΟ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΩΣ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣΗ

 

Η Έκθεση θα είναι διαθέσιμη στα Ελληνικά, Γαλλικά, Αγγλικά, Γερμανικά διαδικτυακώς.

https://www.hagiasofiaexh.com/

 

The Constantinopolitan Societies of Germany, Switzerland, United Kingdom and Washington, Los Angeles and Chicago from the USA in collaboration with the Ecumenical Federation of Constantinopolitans (EFC or ΟΙΟΜΚΩ) are organising an online exhibition on

 

THEARCHITECTURAL WONDER OF AGIA SOPHIA IN CONSTANTINOPLEAS A FORM OF EXPRESSIONOF THE ECUMENICAL ROMIOSYNI

 

The virtual exhibition will be available in Greek, French, English and German, online.

https://www.hagiasofiaexh.com/

 

Ὁ Ταμίας τῆς Ἀδελφότητος

Χριστοφόρος Σωφρονίου

περισσότερα

Ανακοίνωση για την μετατροπή του Ιερού Ναού Χριστού Σωτήρος της Μονής της Χώρας Κωνσταντινουπόλεως

Ανακοίνωση για την μετατροπή του Ιερού Ναού Χριστού Σωτήρος της Μονής της Χώρας Κωνσταντινουπόλεως

Οι τοιχογραφίες και τα ψηφιδωτά της Μονής της Χώρας θεωρούνται από τα σπουδαιότερα του κόσμου, μαζί με τα εξίσου περίφημα ψηφιδωτά της Ραβέννα στην Ιταλία. Η σημερινή απόφαση του Προέδρου της Τουρκίας κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν της μετατροπής ενός ακόμα συμβολικού μνημείου της Βυζαντινής Ναοδομίας και Αγιογραφίας σε τέμενος, που εδώ και 75 χρόνια λειτουργούσε ως μουσείο, αποδεικνύει  ότι πέρα από την εργαλειοποίηση  για πολιτικούς σκοπούς μιας αλυσίδας μετατροπών  Βυζαντινών Ι. Ναών που σήμερα βρίσκονται στα εδάφη της Τουρκίας με την ιστορική τους ονομασία  Αγίας Σοφίας (Νίκαια, Τραπεζούντα, Αίνος, Βιζύη και Κωνσταντινούπολη), την ύπαρξη εμπάθειας κατά των μνημείων της Ορθοδοξίας.   Ο Ναός αυτός έχει ελάχιστη χωρητικότητα και όλοι οι τοίχοι του είναι πλήρως καλυμμένοι με ψηφιδωτά και αγιογραφίες  που κατόπιν της απόφασης αυτής, βάσει των κανόνων του Ισλάμ, θα πρέπει να καλυφθούν όπως και στην περίπτωση της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως  και  σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις. Η απόφαση αυτή στερείται οποιασδήποτε νομικής βάσης σύμφωνα με τους νόμους της Τουρκίας.

Καλούμε τον Πρόεδρο της Τουρκίας  να αναθεωρήσει τη στάση του αυτή, η οποία εκτός του ότι αποτελεί καταφρόνηση προς την παγκόσμια κληρονομιά, ανοίγει και τον ασκό του Αιόλου, δημιουργώντας την εντύπωση ότι ο καθένας μπορεί να αποφασίζει κατά δική του βούληση ποια θα είναι η μοίρα των μνημείων που βρίσκονται σε κάθε χώρα. Όλα αυτά τα μνημεία που  η ΟΥΝΕΣΚΟ έχει αναλάβει την προστασία τους παγκοσμίως. αποτελούν τη συνέχεια της ιστορικής πορείας του κάθε τόπου και ακριβώς επειδή η ιστορία δεν πρέπει να παραποιείται και να παραλλάσσεται, δεν πρέπει να γίνεται προσπάθεια της απαλοιφής κάποιων εποχών της.

Η Οι.Ομ.Κω. θα συνεχίσει τον αγώνα για την προστασία των μνημείων, τον οποίο δίνει σε διεθνή φόρα,  προς τις αρχές της Τουρκίας και τους οργανισμούς που έχουν την ευθύνη της διαφύλαξης της παγκόσμιας κληρονομιάς πολιτισμού της ανθρωπότητας και της ειρήνης μεταξύ των λαών και όχι της έντασης όπως δημιουργεί η πράξη αυτή.

περισσότερα

Ψήφισμα Γενικῆς Συνελεύσεως τῆς Ἀδελφότητός μας

Ψήφισμα Γενικῆς Συνελεύσεως τῆς Ἀδελφότητός μας

Γενικὴ Συνέλευσις τῆς Ἀδελφότητος Ὀφφικιαλίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου «Παναγία ἡ Παμμακάριστος», κατὰ τὴν τακτικὴν αὐτῆς συνεδρίασιν τῆς 1ης Ἰουλίου 2020, λαβοῦσα ὑπ’ὄψιν τὰς σχετικὰς πληροφορίας καὶ δηλώσεις περὶ μετατροπῆς τῆς Ἁγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ Μουσεῖον, ὡς λειτουργεῖ τὰ τελευταῖα 85 χρόνια, εἰς μουσουλμανικὸν τέμενος, ἀλλὰ καὶ ἐνωτισθεῖσα τὸν λόγον τῆς Α.Θ.Π. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου κατὰ τὴν Πατριαρχικὴν Χοροστασίαν εἰς τὸν πανηγυρίζοντα Ἱερὸν Ναὸν τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων Φερίκιοϊ διὰ τὸ ἴδιον θέμα, τὴν 30ήν Ἰουνίου 2020, ἀπεφάσισε νὰ ἐκδώσῃ τὸ κάτωθι Ψήφισμα:

Α) Ἐκφράζει τὴν ἔντονον ἀνησυχίαν της διὰ τὸ ἐνδεχόμενον αὐτῆς τῆς μετατροπῆς, ἡ ὁποία θὰ ἀποτελέσῃ πηγὴν ἐντάσεως μεταξὺ τῶν θρησκειῶν.

Β) Ἡ μετατροπὴ εἰς τέμενος εἶναι ἀσύμβατος μὲ τὸν χαρακτῆρα τοῦ μοναδικοῦ αὐτοῦ Μνημείου, τὸ ὁποῖον ἀνήκει εἰς τὸν πυρῆνα τῆς πολιτιστικῆς κληρονομίας τῆς ἀνθρωπότητος. 

Γ) Συμμερίζεται ἀπολύτως τὸν λόγον εἰρήνης καὶ καταλλαγῆς τοῦ Παναγιωτάτου καὶ στηρίζει ὁλοθύμως τὸν ἀγῶνα Του.

Τὰ μέλη τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως
τῆς Ἀδελφότητος Ὀφφικιαλίων
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου
«Παναγία ἡ Παμμακάριστος»

περισσότερα

Λόγος Κατηχητήριος επί τη ενάρξει της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής (2020)

Λόγος Κατηχητήριος επί τη ενάρξει της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής (2020)

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,
ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,
ΠΑΡ᾿ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

* * *

Εὐχαριστήριον ὕμνον ἀναπέμποντες τῷ Θεῷ τῆς ἀγάπης, εἰσερχόμεθα καί πάλιν εἰς τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Τεσσαρακοστήν, εἰς τό στάδιον τῶν ἀσκητικῶν ἀγώνων, τῆς νηστείας καί τῆς ἐγκρατείας, τῆς νήψεως καί τῆς πνευματικῆς ἐγρηγόρσεως, τῆς φυλακῆς τῶν αἰσθήσεων καί τῆς προσευχῆς, τῆς ταπεινώσεως καί τῆς αὐτογνωσίας. Ἄρχεται ἡ νέα εὐλογημένη προσκυνηματική πορεία πρός τό Ἅγιον Πάσχα, τό ὁποῖον «ἤνοιξεν ἡμῖν παραδείσου τάς πύλας». Ἐν Ἐκκλησίᾳ καί ὡς Ἐκκλησία, ἀτενίζοντες τόν Ἀναστάντα Κύριον τῆς δόξης, συμπορευόμεθα ἅπαντες εἰς τήν ὁδόν τῆς κατά χάριν θεώσεως, τήν ὁδηγοῦσαν πρός τά ὑπερουράνια ἀγαθά, «ἅ ἡτοίμασεν ὁ Θεός τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν» (Α’ Κορ. β´, 9).

Ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ὅπου τελεσιουργεῖται «τό ἀεί μυστήριον» τῆς Θείας Οἰκονομίας, τά πάντα ἔχουν ἄσειστον θεολογικόν θεμέλιον καί ἀκραιφνῆ σωτηριολογικήν ἀναφοράν. Ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Θεοῦ καί ἡ θέωσις τοῦ ἀνθρώπου εἶναι οἱ πυλῶνες τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Πορευόμεθα πρός τόν αἰώνιον ἡμῶν προορισμόν, μέσα εἰς τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ «ἀεί ὑπέρ ἡμῶν», δέν εἶναι μία «ἀνωτέρα δύναμις», κεκλεισμένη εἰς τήν ὑπερβατικότητα καί τό μεγαλεῖον τῆς παντοδυναμίας καί τῆς ἁγιότητός της, ἀλλά «ὁ ἡμετέραν μορφήν ἀναλαβών» προαιώνιος Λόγος τοῦ Θεοῦ, διά νά καλέσῃ τήν ἀνθρωπότητα εἰς τήν κοινωνίαν τῆς ἁγιότητός Του, εἰς τήν ἀληθῆ ἐλευθερίαν. Ὁ ἐξ ἀρχῆς «ἐλευθερίᾳ τετιμημένος» ἄνθρωπος, καλεῖται νά ἀποδεχθῇ ἐλευθέρως τήν θείαν ταύτην δωρεάν. Εἰς τό θεανδρικόν μυστήριον τῆς σωτηρίας, ἡ συνεργία τοῦ ἀνθρώπου λειτουργεῖ καί ὡς μαρτυρία ἐν τῷ κόσμῳ περί τῆς βιωθείσης εὐεργεσίας -«τί δέ ἔχεις ὅ οὐκ ἔλαβες;» (Α’ Κορ. δ’, 7)- διά τῆς «οὑ ζητούσης τά ἑαυτῆς» ἀγάπης πρός τόν «ἀδελφόν».

Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή εἶναι κατ᾿ ἐξοχήν καιρός βιώσεως αὐτῆς τῆς Χριστοδωρήτου ἐλευθερίας. Ἡ νηστεία καί ἡ ἄσκησις δέν εἶναι ἔξωθεν ἐπιβληθεῖσα πειθαρχία καί ἑτερονομία, ἀλλά ἑκούσιος σεβασμός τῆς ἐκκλησιαστικῆς πρακτικῆς, ὑπακοή εἰς τήν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία δέν ἀποτελεῖ νεκρόν γράμμα, ἀλλά παρουσίαν ζῶσαν καί ζωοποιόν, διαχρονικήν ἔκφρασιν τῆς ἑνότητος, τῆς ἁγιότητος, τῆς καθολικότητος καί τῆς ἀποστολικότητος τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ γλῶσσα τῆς θεολογίας καί τῆς ὑμνολογίας ἀναφέρεται εἰς τό «χαροποιόν πένθος» καί εἰς τό «ἔαρ τῆς νηστείας». Ὁ γνήσιος ἀσκητισμός εἶναι πάντοτε χαροποιός, ἐαρινός καί φωτεινός. Δέν γνωρίζει δυϊσμούς καί διχασμούς, δέν ὑποτιμᾷ τήν ζωήν καί τόν κόσμον. Ἡ «καταθλιπτική ἄσκησις», ἡ ὁποία ὀδηγεῖ εἰς «ἀποξήρανσιν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως», οὐδεμίαν ἔχει σχέσιν μέ τό πνεῦμα τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπου ἡ ἀσκητική ζωή καί ἡ πνευματικότης διαποτίζονται ἀπό ἀναστάσιμον εὐφροσύνην. Ἐν τῇ ἐννοίᾳ ταύτῃ, ἡ νηστεία καί ἡ ἄσκησις ἐμπεριέχουν μίαν ἐναλλακτικήν πρότασιν ζωῆς ἀπέναντι εἰς τόν ὑποσχόμενον ψευδεῖς παραδείσους εὐδαιμονισμόν καί εἰς τόν μηδενιστικόν πεσιμισμόν.

Οὐσιῶδες στοιχεῖον τῆς ὀρθοδόξου ἀσκητικῆς πνευματικότητος εἶναι καί ὁ κοινωνικός χαρακτήρ της. Ὁ Θεός τῆς πίστεώς μας εἶναι «ὁ πιό κοινωνικός Θεός», «Θεός σχέσεων». Προσφυέστατα ἐλέχθη ὅτι ἡ Ἁγία Τριάς εἶναι «ἡ ἄρνησις τῆς μοναξιᾶς». Ἡ ἐξατομίκευσις τῆς σωτηρίας καί τῆς εὐσεβείας, ἡ μετατροπή τῆς ἀσκήσεως εἰς ἀτομικόν κατόρθωμα, ἀγνοοῦν τήν τριαδοκεντρικήν ὑφήν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ γεγονότος. Ὅταν νηστεύωμεν διά τόν ἑαυτόν μας καί κατά τό ἰδικόν μας μέτρον, τότε ἡ νηστεία δέν ἐκφράζει τό πνεῦμα τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως. Ἡ πνευματικότης εἶναι ζείδωρος παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖον εἶναι πάντοτε «πνεῦμα κοινωνίας». Ἡ γνησία ὀρθόδοξος πνευματική ζωή ἀναφέρεται πάντοτε εἰς τήν ἐκκλησιαστικοποίησιν τῆς ὑπάρξεώς μας καί ὄχι εἰς μίαν «πνευματικήν αὐτοπραγμάτωσιν».

Στοιχοῦντες τῇ ἀφιερώσει τοῦ τρέχοντος ἔτος ὑπό τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας εἰς «τόν ποιμαντικόν ἀνακαινισμόν καί τήν ὀφειλετικήν μέριμναν διά τήν νεολαίαν», καλοῦμεν τούς ὀρθοδόξους νέους καί τάς νέας νά συμμετάσχουν εἰς τούς πνευματικούς ἀγῶνας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, διά νά βιώσουν τό ἀνθρωπολογικόν βάθος καί τό ἀπελευθερωτικόν πνεῦμα της, νά κατανοήσουν ὅτι ὁ ὁρθόδοξος ἀσκητισμός εἶναι ὁδός ἐλευθερίας καί ὑπαρξιακῆς ὁλοκληρώσεως ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς εὐλογημένης ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, πυρήν τῆς ὁποίας εἶναι τό «ἀληθεύειν ἐν ἀγάπῃ». Ἡ ὀρθόδοξος νεότης καλεῖται νά ἀνακαλύψῃ τόν ὁλιστικόν χαρακτῆρα τῆς νηστείας, ἡ ὁποία εἰς τό Τριώδιον ὑμνεῖται ὡς «πνευματικῶν ἀγώνων ἀρχή», ὡς «τροφή ψυχῆς», ὡς «μήτηρ τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων καί πασῶν τῶν ἀρετῶν». Δέν εἶναι ἁπλῶς ἀποχή ἀπό καθωρισμένας τροφάς, ἀλλά ἀγών κατά τῆς φιλαυτίας καί τῆς αὐταρεσκείας, εὐαισθησία διά τόν πάσχοντα συνάνθρωπον καί ἔμπρακτος βοήθεια πρός αὐτόν, εὐχαριστιακή χρῆσις τῆς δημιουργίας, ὑπαρξιακή πληρότης, κοινωνία ζωῆς καί ἀλληλεγγύη. Ἡ ἄσκησις, ἡ νηστεία, ἡ προσευχή, ἡ ταπείνωσις ἀναδίδουν τό ἄρωμα καί τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως, ἀπό τήν ὁποίαν ἀντλοῦν νόημα καί κατεύθυνσιν. Αὐτή, ὡς ἡ πεμπτουσία τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί τοῦ ἐσχατολογικοῦ προσανατολισμοῦ της, συνδέει ἀρρήκτως τήν ζωήν τῆς ἀσκήσεως μέ τήν Θείαν Εὐχαριστίαν, τό μυστήριον τῆς προγεύσεως τῆς ἀνεκλαλήτου χαρᾶς τῆς Βασιλείας τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τό γεγονός ὅτι εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἡ Θεία Εὐχαριστία διετηρήθη ὡς κέντρον τῆς ζωῆς της, συνδέεται μέ τό ὅτι ἡ Ἀνάστασις εἶναι τό θεμέλιον τῆς πίστεώς της καί ὁ φωτεινός ὁρίζων τῆς ἀσκητικῆς πνευματικότητος καί τῆς καλῆς μαρτυρίας ἐν τῷ κόσμῳ.

Μέ αὐτάς τάς σκέψεις, ἐπικαλούμεθα ἐν ταπεινώσει τό ἔλεος καί τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης, διά νά διατρέξωμεν εὐσεβοφρόνως τόν δόλιχον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, νά φθάσωμεν τό σωτήριον Πάθος Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ καί, δοξάζοντες τήν ἄφατον Αὐτοῦ μακροθυμίαν, νά λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει τῆς λαμπροφόρου Ἐγέρσεως Αὐτοῦ, τῆς ἀγαγούσης ἡμᾶς ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ἄληκτον Ζωήν.

Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή, βκ´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

περισσότερα

Ετήσια συνδρομή Αρχόντων

Ετήσια συνδρομή Αρχόντων

Εντιμολογιώτατοι, 

Δια της παρούσης επιθυμούμε να σας υπενθυμίσουμε τη σημασία της καταβολής της ετήσιας συνδρομής, για την οποία ισχύει και εφέτος το ποσό των 200 ευρώ ως ενδεικτικό. 

Κατά το παρελθόν έτος, η αντίστοιχη έκκλησή μας δεν είχε τη δέουσα ανταπόκριση, καθ’ ότι η συνδρομή κατετέθη από περιορισμένο αριθμό Αρχόντων. Όπως όλοι γνωρίζετε, σύνολο το ποσό των συνδρομών και των χορηγιών προς την Αδελφότητα, με ονομαστικό κατάλογο των καταβαλόντων, αποδίδεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για τη στήριξη του πολυδιάστατου και θεάρεστου έργου του. 

Σύμφωνα με το Καταστατικό του Σωματείου μας, στις υποχρεώσεις των Μελών ανήκουν η εμπρόθεσμη καταβολή των ετησίων συνδρομών και η καταβολή των εκτάκτων εισφορών που θα αποφασίζονται από το Δ.Σ. (άρθρο 6, παρ. 4 και 5). 

Προς διευκόλυνσή σας, παραθέτουμε εκ νέου τον αριθμό του σχετικού τραπεζικού λογαριασμού της Αδελφότητος: 

δελφότης Ὀφφικιαλίων τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας  «Παναγία ἡ Παμμακάριστος»  

ALPHA BANK  

FILLELINON 6  

105 57 ATHENS - GREECE  

ΙΒΑΝ  GR38 0140 4410 4410 0200 2008 477  

SWIFT : CRBAGRAAXXX  

Είμεθα βέβαιοι ότι θα ενισχύσετε την προσπάθειά μας για να προωθήσουμε όλοι από κοινού τις δραστηριότητες και τους σκοπούς της Αδελφότητός μας.                         

                                                                  Με εξιδιασμένη τιμή  

                                             Ὁ Πρόεδρος                                 Ὁ Γενικὸς Γραμματεύς  

                                        Γεράσιμος Φωκᾶς                      Κωνσταντῖνος Δεληκωσταντής 

                                      Ἄρχων Ὀρφανοτρόφος                Ἄρχων Διδάσκαλος τοῦ Γένους

περισσότερα

Χριστοφόρος Δ. Σωφρονίου, «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας», Μία καρδιακὴ περιήγηση στὸ σύμβολο τῆς Μεγάλης Ἰδέας

Χριστοφόρος Δ. Σωφρονίου, «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας», Μία καρδιακὴ περιήγηση στὸ σύμβολο τῆς Μεγάλης Ἰδέας

Τὴν Παρασκευή, 13η Δεκεμβρίου 2019, καὶ ὥρα 18.00 στὴν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ Βυζαντινοῦ καὶ Χριστιανικοῦ Μουσείου Ἀθηνῶν, ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Βασιλίσσης Σοφίας 22, σὲ μία σεμνὴ ἐκδήλωση ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Ἁδελφότητος Ὀφφικιαλίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου «Παναγία ἡ Παμμακάριστος» παρουσιάσθηκε τὸ βιβλίο τοῦ ἰατροῦ, Ἄρχοντος Ὑπομνηματογράφου τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας καὶ Ταμία τοῦ Δ.Σ. τῆς Ἀδελφότητος κ. Χριστοφόρου Δ. Σωφρονίου, κατοίκου Χαλκίδος «ἄχρι καιροῦ», ὅπως ὁ ἴδιος γράφει, «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας», τὸ ὁποῖο κυκλοφορεῖ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Δόμος.

Τὴν ἐκδήλωση ἄνοιξαν μὲ ἐγκάρδιους χαιρετισμούς ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Προικοννήσου κ. Ιωσήφ, ἐκπρόσωπος τῆς Α.Θ.Π. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, καὶ ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ὠρεῶν, ἐκπρόσωπος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου. Ἀκολούθως, χαιρετισμὸ πρὸς τὸν κόσμο, ὁ ὁποῖος γέμισε τὴν αἴθουσα, ἀπηύθυναν ἡ κ. Αἰκατερίνη Δελλαπόρτα, Διευθύντρια τοῦ Μουσείου, καὶ ὁ κ. Γεράσιμος Φωκᾶς, Πρόεδρος τοῦ Δ.Σ. τῆς Ἁδελφότητος Ὀφφικιαλίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου «Παναγία ἡ Παμμακάριστος».

Γιὰ τὸ βιβλίο καὶ τὸν συγγραφέα του μίλησαν ὁ κ. Κωνσταντῖνος Δεληκωσταντῆς, Ὁμότιμος Καθηγητὴς τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Διευθυντὴς τοῦ Α’ Πατριαρχικοῦ Γραφείου καὶ Γενικὸς Γραμματεὺς τῆς Ἀδελφότητος «Παναγία ἡ Παμμακάριστος», ὡς συντονιστὴς τῆς συζητήσεως, ὁ κ. Νικόλαος Τριανταφυλλόπουλος, φιλόλογος καὶ ἐκδότης τῶν Ἁπάντων τοῦ Παπαδιαμάντη, ὁ κ. Νικόλαος Οὐζούνογλου, Ὁμότιμος Καθηγητὴς τοῦ Ἐθνικοῦ Μετσοβίου Πολυτεχνείου καὶ Πρόεδρος τῆς Οἰκουμενικῆς Ὁμοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτῶν, καὶ ὁ κ. Δημήτριος Τριανταφυλλόπουλος, Ὁμότιμος Καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Κύπρου.  Ἀκολούθησε ἡ μουσικὴ ἐκτέλεση τεσσάρων ἀναφορικῶν πρὸς τὸν Ναὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας τραγουδιῶν ἀπὸ Μουσικὸ Σύνολο ἐκ Χαλκίδος, μὲ  τὴν ἐξαίρετη φωνὴ τῆς κ. Μυρτοῦς Σωφρονίου.

Ἡ ἐκδήλωση ἔκλεισε μὲ τὸν χαιρετισμὸ τοῦ συγγραφέως, κ. Χ.Δ. Σωφρονίου.

https://www.politeianet.gr/books/9789603532019-sofroniou-d-christoforos-domos-to-eisodiko-tis-agias-sofias-293147

περισσότερα

Ὁ Κ. Δεληκωσταντῆς γιὰ «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας»

Ὁ Κ. Δεληκωσταντῆς γιὰ «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας»

Σεβασμιώτατε Ἐκπρόσωπε τοῦ Παναγιωτάτου,

Κύριε Πρόεδρε τοῦ Συλλόγου μας,

Ἐκλεκτὴ ὁμήγυρις, 

Ὅταν στείλει κάποιος ἕνα βιβλίο ποὺ ὁ ἴδιος ἔγραψε -ἤ ἅλλο βιβλίο- στὸν Παναγιώτατο, ἐκεῖνος τοῦ ἀπαντᾶ μὲ μιὰ ὡραία ἐπιστολὴ, στὴν ὁποία γράφονται, μεταξὺ ἄλλων, τὰ ἑξῆς:

«Κάθε βιβλίον εἶναι ἔκφρασις καὶ μαρτυρία τῆς ἐρεύνης καὶ τῆς μελέτης, τοῦ στοχασμοῦ καὶ τῆς συγγραφικῆς ἐργασίας τοῦ δημιουργοῦ του. Συχνάκις, τὸ βιβλίον ἐμπερικλείει προσπάθειαν καὶ κόπον ὁλοκλήρου ζωῆς. Διὰ τὸν ἀναγνώστην, τὸ καλὸν βιβλίον δύναται νὰ λειτουργήσῃ ὡς πραγματικὴ ἀποκάλυψις, ὡς εἴσοδος εἰς ἕνα συναρπαστικὸν κόσμον, ὡς εὐκαιρία διαλόγου καὶ συμπνευματισμοῦ μὲ τὸν συγγραφέα καὶ τὰς ἰδέας του, νὰ τὸν εἰσαγάγῃ εἰς μίαν περιπέτειαν, ἡ ὁποία εἶναι ἱκανὴ νὰ μεταμορφώσῃ ριζικῶς τὴν ζωήν του».

Στὸν συναρπαστικὸ κόσμο τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς μᾶς εἰσάγει τὸ ὑπέροχο βιβλίο τοῦ ἀγαπητοῦ Ἄρχοντος Ὑπομνηματογράφου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ἰατροῦ, συμπατριώτη καὶ φίλου κ. Χριστοφόρου Σωφρονίου. Τὸν συγχαίρω ἐκ μέσης καρδίας. Ἔγραψε τὸ κείμενο αὐτὸ, ὄχι ὡς ἁπλὸς ἐπισκέπτης καὶ παρατηρητὴς στὴν Ἁγια-Σοφιά, ἀλλὰ ὡς κοινωνὸς τῶν γεγονότων καὶ τῶν πραγμάτων, μετέχοντας μὲ ὅλη του τὴν ὕπαρξη στὸ θαῦμα. Γνωρίζουμε, τελικά, ὅ, τι ἀγαπᾶμε. Βασικά, δὲν τὸ γνωρίζουμε, μᾶς ἀποκαλύπτεται. Τότε φωτίζεται ὁ νοῦς, κραταιοῦται, ἐμπνευσμένος ἀπὸ τὴν καρδιά, ποὺ ἔχει τὰ δικά της μάτια, τὴν δική της δύναμη, τὸν δικό της «λόγον». Δὲν εἶναι ἀντικείμενο ἡ Ἁγια-Σοφιά γιὰ τὸν συγγραφέα μας. Μιλᾶ ἐκείνη, κι αὐτὸς ἀκούει.

Διαβάζοντας «Τὸ Εἰσοδικὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας» μαθαίνουμε γιὰ τὸ πνεῦμα ποὺ τὴν δημιούργησε καὶ τὴν Ἀλήθειαν ποὺ ἐκφράζει, γιὰ τὸν ἔνθεο ζῆλο τοῦ Αὐτοκράτορος Ἰουστινιανοῦ, γιὰ τὴν ἰδιοφυΐα τοῦ Ἀνθεμίου καὶ τοῦ Ἰσιδώρου, γιὰ τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀρχιτεκτονικοῦ θαύματος. Τί κατασκευαστικὸ ἐπίτευγμα, ἀλήθεια, νὰ στέκεται ἀγέρωχη ἡ Ἁγια-Σοφιὰ 1500 χρόνια, μετὰ ἀπὸ 100 καταγεγραμμένους σεισμοὺς καὶ ἄγνωστο ἀριθμὸ μὴ καταγεγραμμένων. Διδασκόμαστε γιὰ τὶς μεγάλες περιπέτειες τῆς Ρωμιοσύνης, γιὰ τὸ τί σήμαινε ἡ μετατροπὴ τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς σὲ λατινικὸ ναὸ ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους, σὲ μουσουλμανικό τέμενος καὶ σὲ μουσεῖο, γιὰ τὴ σύγχρονη κατάστασή της.

«Ἡ ἀρχιτεκτονικὴ τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς “ψάλλει”, μὲ τὴν πέτρα, τὸ μάρμαρο, τὸ σίδερο, τὸ ξύλο, τὸν τρόπο ποὺ ἡ σάρκα τοῦ κόσμου γίνεται σάρκα τοῦ Θεοῦ Λόγου», γράφει ἕνας σύγχρονος στοχαστής. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἀναδεικνύει μὲ τὴ γραφή του καὶ τὸ ἀνεπτυγμένο θεολογικὸ καὶ καλλιτεχνικὸ αἰσθητήριό του ὁ συγγραφέας μας. Κατ’ οὐσίαν, ὅταν ὁ μουσουλμάνος πιστὸς προσευχόταν στὴν Ἁγια-Σοφιά, εὑρισκόταν σὲ ἕνα χῶρο ξένο πρὸς τὴν πίστη του, ἡ ὁποία ἀπορρίπτει τὴν Ἁγία Τριάδα καὶ ἀρνεῖται τὴν Ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου. Δὲν ὠφελοῦν οὔτε οἱ ἀλλαγὲς καὶ οἱ προσθῆκες ποὺ ἔγιναν, οὔτε τὸ ξύσιμο τῶν σταυρῶν ἀπὸ τὰ θωράκια, οὔτε οἱ διαδηλώσεις γιὰ νὰ ξαναγίνει τζαμί ὁ Ναὸς τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας. Ἡ Ἁγια-Σοφιά ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνει ναὸς χριστιανικὸς εἰς τὸν αἰῶνα, ὅπως γράφει καὶ ὁ κ. Σωφρονίου: «Ἡ καθιέρωση τῆς ἐκκλησίας ὡς τράπεζας τοῦ ἀέναου Μυστικοῦ Δείπνου εἶναι ἀνεξάλειπτη» (σ. 205).

Ἀπὸ τὰ νεανικά μου χρόνια μὲ ἀπασχολοῦσε ἡ ἄποψη ἑνὸς γνωστοῦ γερμανοῦ λογοτέχνη, ὅτι ἡ χειρότερη ἀλλαγὴ καὶ ἀλλοτρίωση στὴν Ἁγια-Σοφιά ἔγινε ὄχι ὅταν αὐτὴ κατέστη μουσουλμανικὸ τέμενος, ἀφοῦ καὶ τότε παρέμεινε χῶρος προσευχῆς στὸν Ἕνα Θεό, ἀλλὰ ὅταν μετετράπη σὲ μουσεῖο τὸ 1935. Ἔγραφε ὁ ἐν λόγῳ τὰ ἑξῆς: «Ὁ ναὸς ἄδειασε. Πέθανε ἡ Ἁγια-Σοφιά. Τώρα ἡ μελέτη της ἦταν τὸ σπουδαιότερο πράγμα. Ἡ Ἐκκλησία ἔγινε ἀντικείμενο, ἔγινε περιεχόμενο τῆς ἱστορίας τῆς τέχνης. Παραδόθηκε στὴν χρήση καὶ τὴν διάθεση τῶν τουριστῶν».

Ἡ μελέτη τοῦ βιβλίου τοῦ κ. Σωφρονίου μὲ βοήθησε στοὺς προβληματισμούς μου. Γράφει ὁ Ἄρχων Ὑπομνηματογράφος: «Τί ὑποτίμηση τῆς ἱστορίας της ὁ ὑποβιβασμός της σὲ μουσεῖο καὶ ἡ ἔκθεσή της στὴν “πολλὴν συνάφειαν τοῦ κόσμου”» (σ. 266). Ὄντως, οἱ ξεναγοὶ καὶ τὰ ἑκατομμύρια τῶν τουριστῶν δὲν ἔχουν πρόσβαση στὸ οὐσιῶδες, τοὺς ἐνδιαφέρουν κάποιες ἀνούσιες καὶ πεζὲς λεπτομέρειες. Δὲν καταλαβαίνουν τὴν ἀστοχία τοῦ νὰ κρίνουμε τὴν ἀξία ἑνὸς σπουδαίου πίνακα, ἄς ποῦμε τοῦ Van Gogh, συζητῶντας γιὰ τὴν κορνίζα του.

Στὸ πλαίσιο αὐτὸ, ἐπιθυμῶ νὰ σημειώσω ὅτι γιὰ μένα ἡ μεγαλύτερη προσβολὴ τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς συμβαίνει ὅταν τὴν ἐπισκεπτόμαστε ἐμεῖς ὡς Ἕλληνες ὀρθόδοξοι χριστιανοί, καὶ δὲν κατανοοῦμε τίποτε ἀπὸ τὴν Ἀλήθειά της, δυστυχῶς, ὡς ἐκπρόσωποι ἑνὸς λαοῦ ἱστορικοῦ, ὁ ὁποῖος χωρὶς νὰ γνωρίζει αὐτὸ ποὺ ἦταν καὶ εἶναι, ἐπιθυμεῖ νὰ γίνει κάτι ἄλλο, κάτι διαφορετικό. Πάντοτε μὲ προβλημάτιζε, γιατὶ δὲν μᾶς ἀγγίζουν σήμερα οἱ ἀλήθειες ποὺ συγκλόνισαν ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ σὰν τὸν Μέγα Βασίλειο, τὸν Ἰωάννη Χρυσόστομο, τὸν Μέγα Φώτιο, τὸν Μακρυγιάννη καὶ τὸν Παπαδιαμάντη, ἀλήθειες ποὺ ἐμώραναν τοῦς δεινοὺς συζητητές καὶ ἔσωσαν τὸ Γένος. Ἡ Ἁγια-Σοφιὰ εἶναι ἡ σύνοψη τῆς πίστεως τῶν Ὀρθοδόξων, εἶναι τὸ μεγαλύτερο μνημεῖο τοῦ «βαπτισμένου Ἑλληνισμοῦ».

Τὸ βιβλίο τοῦ Χριστοφόρου Σωφρονίου, αὐτὸ μᾶς ἀποκαλύπτει. Μᾶς κάνει νὰ νιώθουμε ὑπερήφανοι ποὺ εἴμαστε Ὀρθόδοξοι καὶ κληρονόμοι τῆς σπουδαίας αὐτῆς πνευματικῆς παρακαταθήκης, χυμένης στὸ μάρμαρο, στὸν μοναδικὸ τροῦλον, στὰ ὑπέροχα ψηφιδωτά, τὴν Πλατυτέρα, τὴν ἀνεπανάληπτη Δέηση, ὅλα ἀλήθεια καὶ φῶς. Σὲ ἐμένα θύμισε τὴν πρώτη ἐπίσκεψή μου, τὴν πρώτη ἀπὸ τὶς εἴκοσι περίπου, στὴν Ἁγια-Σοφιά. Ὅταν μπῆκα ἀπὸ τὸν Νάρθηκα στὸν ὁλόφωτο κυρίως ναὸ, ἦταν σὰν νὰ εἰσῆλθα στὸν Παράδεισο, αἰσθάνθηκα σὰν νὰ εὑρίσκομαι στὸν χῶρο, τὸν ὁποῖο δὲν θὰ ἤθελα ποτὲ νὰ ἐγκαταλείψω. Τὸ φῶς τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς εἶναι μοναδικό, ἀπερίγραπτο, οὐράνιο, ὅπως λέγει καὶ ὁ συγγραφέας μας: «Ὁ φωτισμὸς τῆς Ἁγιασοφιᾶς ἔχει κάτι τὸ μαγικό, ἤ, ἄν θέλετε, τὸ θαυματουργικό, καὶ δὲν περιγράφεται μὲ ὅρους τεχνικῆς καὶ φωτομετρήσεων» (σ. 199). Καὶ γιὰ τὸν μεγαλοπρεπῆ τροῦλο γράφει: «Ὁ τροῦλος δίνει τὴν ἐντύπωση ὅτι “πατᾶ”, αἰωρεῖται μᾶλλον, πάνω στὴν κορυφὴ τῶν τεσσάρων τόξων ἀπαλά, σὰν νὰ τὰ σέβεται, γιατί τὸ βάρος τοῦ τεράστιου ὄγκου δείχνουν νὰ τὸ μοιράζονται μεταξύ τους τὰ τέσσερα τριγωνικὰ λοφία καὶ νὰ σχηματίζουν ὅλα τους ἕνα ἀέρινο στεφάνι» (σ. 185).

Ἡ Ἁγια-Σοφιὰ μᾶς καλεῖ καὶ μᾶς ἀναμένει. Ὄχι ὡς τουρίστες, ἀλλὰ ὡς προσκυνητές στὸν πατρικὸ οἶκο. Καὶ μᾶς παραπέμπει στὸ Φανάρι, ἐκεῖ ὅπου σήμερα φυλάσσονται ἀνυστάκτως τὰ Ὅσια καὶ τὰ Ἱερὰ τοῦ Γένους, στὴν Μητέρα Ἐκκλησία. Κλείνω τὴν σύντομη αὐτὴ παρουσίαση μὲ τὰ λόγια τοῦ ἄξιου συγγραφέα μας καὶ μὲ μιὰ ἀναφορὰ στὸν Χρῆστο Γιανναρᾶ. Γράφει ὁ κ. Σωφρονίου: «Κάθε χῶρος τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας μᾶς κερνᾶ τὸ μέλι τῆς μοναδικότητάς του καὶ μᾶς ἀνταμείβει μὲ τὴ χαρὰ τῆς αἴσθησης τοῦ οἰκείου. Ὅμως πολλὰ μυστικὰ μᾶς κρύβει ἡ Ἁγιασοφιὰ καὶ μᾶς τὰ φιλεύει μὲ φειδώ, λὲς καὶ μᾶς καλεῖ ξανὰ καὶ ξανὰ προσκυνητὲς καὶ ἱκέτες της καὶ ἐξερευνητὲς τῆς μυστικῆς χάρης καὶ τοῦ ἀνεκλάλητου κάλλους της» (σ. 102). Ὁ καθηγητὴς Χρῆστος Γιανναρᾶς μετὰ τὴν ἐπισκεψή του στὸ Φανάρι, ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1970, ἔγραψε τὰ ἑξῆς σπουδαῖα: «Ἡ Ἁγια-Σοφιὰ ἦταν γιὰ μένα μιὰ ἑρμηνεία τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, καὶ ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς». Καὶ προσέθεσε, ὅτι καμμία ἔξωθεν ἐπιβουλὴ δὲν μπορεῖ νὰ θίξει τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὅσο αὐτὸ «θὰ εξακολουθεῖ νὰ ζεῖ στὶς διαστάσεις τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς, νὰ ἐνσαρκώνει τὴν οἰκουμενικότητα τῆς ὀρθοδοξίας σὰν ὁλότητα ἀλήθειας καὶ ζωῆς».

Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν προσοχή σας!  

περισσότερα

ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΟΦΦΙΚΙΑΛΙΟΙ ΤΗΣ Μ.τ.Χ.Ε. ΕΠΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΟΦΦΙΚΙΑΛΙΟΙ ΤΗΣ Μ.τ.Χ.Ε. ΕΠΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

Χρήστου Κ. Τσούβαλη

Ο όρος Οφφίκιο προέρχεται από τη λατινική λέξη officium και σημαίνει το αξίωμα ή υπούργημα ειδικού έργου. Στην Εκκλησία σήμαινε τα εκκλησιαστικά λειτουργήματα ή διακονήματα, που έπαιρναν διάφορα πρόσωπα της Εκκλησίας, με σκοπό να βοηθήσουν τον επίσκοπο στο έργο του. Από τους πρώτους χρόνους του Χριστιανισμού ο επίσκοπος ήταν υποχρεωμένος, μαζί με τα ποιμαντικά, λειτουργικά και διδακτικά καθήκοντα του, να έχει την ευθύνη της διαχείρισης των οικονομικών και της φιλανθρωπίας της επισκοπής του, αλλά και τη διευθέτηση τόσο των εκκλησιαστικών, όσο και των αστικών διαφορών των διαδίκων πιστών της επαρχίας του. Στην αρχή ο επίσκοπος είχε τους διακόνους και τους πρεσβύτερους, που δεν άργησαν να αποτελέσουν το συμβούλιο των οφφικιούχων εσωκατακοίλων και εξωκατακοίλων κληρικών της Επισκοπής. 
Τα Οφφίκια, λέγονταν και αξιώματα ή αρχοντίκια και εμφανίζονται τον 3ο αιώνα στη Ρώμη και από τον 8ο αιώνα στη Νέα Ρώμη, δηλαδή στην Κωνσταντινούπολη. Αυτοί που τα έφεραν, κληρικοί και λαΙκοί, ονομάζονταν οφφικιάλιοι, οφφικιούχοι, ή άρχοντες και αποτελούσαν ιδιαίτερη τάξη στην υπηρεσία της Εκκλησίας. 
Μετά το 1453 το Οικουμενικό Πατριαρχείο, για να ανταπεξέλθει στον αγώνα του, χρησιμοποίησε, πιο επιλεκτικά, το θεσμό των οφφικιαλίων. Διαχωρίσθηκαν σαφέστερα τα Οφφίκια των κληρικών, από εκείνα των λαϊκών. Πολλά των παλαιών Οφφικίων αναβαθμίσθηκαν και άλλα πάλι έπεσαν σε πλήρη αχρηστία. 
Ανυψώθηκε, το Οφφίκιο του Λογοθέτη, στην κορυφή των Οφφικίων. Ο Μέγας Λογοθέτης, ως υπουργός, ασκούσε καθήκοντα Καγκελάριου και ήταν ο σύνδεσμος μεταξύ του Πατριάρχη και του Σουλτάνου. Οι αρχιερείς του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με επικεφαλής τον εκάστοτε Οικουμενικό Πατριάρχη τους, και οι κληρικοί και λαϊκοί οφφικιάλιοι της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, ήταν στην πραγματικότητα η κυβέρνηση της Ρωμηοσύνης. 
Δυστυχώς, μετά τις πολιτικές μεταβολές του πρώτου τετάρτου του Κ΄ αιώνα, το πλήρωμα της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως στην Μικρά Ασία και στη Θράκη, μετακινήθηκε προς τα ελεύθερα ελληνικά εδάφη, την Ευρώπη, την Αμερική και την Αυστραλία. Αλλά και το άμεσο ποίμνιο της Αρχιεπισκοπής και των Επαρχιών του Θρόνου, που παρέμεινε μέσα στα όρια του τουρκικού κράτους, αποδεκατίσθηκε με τους διωγμούς του 1942, 1955, 1964 και εξής. Γι’ αυτό, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, για να αναπληρώσει τις απώλειες των συνεργατών της Εκκλησίας, αναζήτησε συμπαραστάτες σ’ όλους τους τόπους καταφυγής των τέκνων της Εκκλησίας και αύξησε τις απονομές των Οφφικίων. 
Επί κεφαλής των οφφικιαλίων, ήταν και είναι ο Μέγας Λογοθέτης. 
Τα υπόλοιπα 64 Οφφίκια ή αξιώματα, που έχουν απονεμηθεί, από τόν Οικουμενικόν Πατριάρχη Βαρθολομαίο, σε λαϊκούς, μέχρι 29.11.2017, είναι τα εξής:
1) Αγιογράφου, 2) Μέγα Ακτουάριου, 3) Ακτουάριου, 4) Αρχιτέκτονος, 5) Ασηκρήτου, 6) Μέγα Δεπουτάτου, 7) Δεπουτάτου, 8) Διδασκάλου του Αποστόλου, 9) Διδασκάλου του Γένους, 10) Διδασκάλου της Εκκλησίας, 11) Διδασκάλου του Ευαγγελίου, 12) Διδασκάλου του Ψαλτήρος, 13) Διερμηνέως, 14) Μέγα Δικαιοφύλακος, 15) Δικαιοφύλακος, 16) Δομεστίκου Α΄, 17) Δομεστίκου Β΄, 18) Μέγα Έκδικου, 19) Έκδικου, 20) Έξαρχου, 21) Εὐταξίου, 22) Μέγα Ιερομνήμονος, 23) Ιερομνήμονος, 24) Κανστρίνσιου, 25) Κουροπαλάτου, 26) Κυαίστορος, 27) Λαμπαδάριου, 28) Λαμπαδάριου της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως, 29) Λαοσυνάκτου, 30) Μαῒστορος, 31) Μελῳδού, 32) Μουσικοδιδασκάλου, 33) Μουσικοδιδασκάλου του Οικουμενικού Θρόνου, 34) Μυρεψού, 35) Μέγα Νομοφύλακος, 36) Νομοφύλακος, 37) Νοτάριου, 38) Ορφανοτρόφου, 39) Οστιάριου, 40) Πραιπόσιτου, 41) Πριμικήριου, 42) Προστάτου των Γραμμάτων, 43) Προστάτου της Φύσεως, 44) Μέγα Πρωτέκδικου, 45) Πρωτέκδικου, 46) Πρωτομαΐστορος, 47) Μέγα Πρωτονοτάριου, 48) Πρωτονοτάριου, 49) Πρωτοψάλτου, 50) Πρωτοψάλτου της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως, 51) Μέγα Ρεφερενδάριου, 52) Ρεφερενδάριου, 53) Μέγα Ρήτορος, 54) Ρήτορος, 55) Υμνωδού του Οικουμενικού Θρόνου, 56) Υμνωδού του Οικουμενικού Πατριαρχείου, 57) Υμνωδού, 58) Υπομιμνήσκοντος, 59) Μέγα Υπομνηματογράφου, 60) Υπομνηματογράφου, 61) Χαρτουλάριου, 62) Μέγα Χαρτοφύλακος, 63) Χαρτοφύλακος και 64) Χοράρχου. 
Η απονομή, του Οφφίκιου του Άρχοντος της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, δημιουργεί πνευματικό δεσμό συμβίωσης με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, και οφείλει, αυτός, που δέχεται το αξίωμα και την τιμή, από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, να γίνει συμπαραστάτης στο έργο και την αποστολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Ακολουθούν δύο σημαντικοί κατάλογοι που συνέταξε ο Άρχων Χρήστος Τσούβαλης.

https://www.scribd.com/document/399326713/%CE%91%CE%9B%CE%A6%CE%91%CE%92%CE%97%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%A3-%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%9F%CE%A3-%CE%9F%CE%A6%CE%A6%CE%99%CE%9A%CE%99%CE%91%CE%9B%CE%99%CE%A9%CE%9D-%CE%95%CE%A0%CE%99-%CE%A0%CE%91%CE%A4%CE%A1%CE%99%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%99%CE%91%CE%A3-%CE%92%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%9C%CE%91%CE%99%CE%9F%CE%A5#from_embed

https://www.scribd.com/document/399326965/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CE%9F%CF%86%CF%86%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%BC%CE%AE%CE%B8%CE%B7%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%AF-%CE%A0%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%92%CE%B1%CF%81%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%85#from_embed

περισσότερα

«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης»

 «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης»

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις London Editions της Πόλης η ελληνική μετάφραση του εξαίρετου Οδηγού του Οικουμενικού Πατριαρχείου του π. Ιωάννη Χρυσαυγή «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σήμερα: Ορθόδοξα προσκυνήματα και μνημεία της Πόλης». Το βιβλίο αυτό μεταφράσθηκε στην ελληνική γλώσσα εκ του αγγλικού πρωτοτύπου από τον Γενικό Γραμματέα της Αδελφότητός μας, Εντιμολογιώτατο Άρχοντα Διδάσκαλο του Γένους κ. Κωνσταντίνο Δεληκωσταντή, Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, ο οποίος είχε και την επιμέλεια της έκδοσης. Ο Οδηγός αυτός προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες για την ιστορία και την προσφορά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με ιδιαίτερη αναφορά στο έργο της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου. Επίσης, αναφέρεται στην ιστορία, τη λειτουργία και τις περιπέτειες σημαντικών μνημείων του Γένους. Γίνεται αναφορά στο Ορφανοτροφείο της Πριγκήπου, την προσφορά του και τη σημερινή του εικόνα, μαθώς και στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, εν όψει των προσπαθειών επαναλειτουργία της. Στο τέλος υπάρχει ένα ωραίο θεολογικό κεφάλαιο για τη σημασία της λειτουργικής ζωής, για την πνευματικότητα της Ορθοδοξίας και για τη θέση της εικόνας στη ζωή της Εκκλησίας.

Η ελληνική έκδοση του Οδηγού αυτού κατέστη δυνατή κατόπιν χορηγίας του Εντιμολογιοτάτου Άρχοντος κ. Γρηγορίου Χατζηελευθεριάδη. Ο Οδηγός αναμένεται να κυκλοφορήσει σε γαλλική και ρωσσική μετάφραση.

 

περισσότερα

2η έκδοση του βιβλίου «Ο Πατριάρχης της Αλληλεγγύης»

2η έκδοση του βιβλίου  «Ο Πατριάρχης της Αλληλεγγύης»

Κυκλοφόρησε σε δεύτερη έκδοση από τις εκδόσεις Ιστός της Πόλης το βιβλίο των π. Ιωάννη Χρυσαυγή και Κωνσταντίνου Δεληκωσταντή «Ο Πατριάρχης της αλληλεγγύης-The Patriarch of solidarity». Το βιβλίο αυτό, στην ελληνική και αγγλική γλώσσα, γράφθηκε με αφορμή την ανακήρυξη από την Αυτού Θειοτάτην Παναγιότητα, του έτους 2013 σε «έτος πανανθρώπινης αλληλεγγύης».

Τη δεύτερη έκδοση του βιβλίου, όπως και την πρώτη, χρηματοδότησε ο τέως Πρόεδρος και νυν Ταμίας της Αδελφότητός μας, Άρχων Πρωτέκδικος κ. Οδυσσεύς Σασαγιάννης.

περισσότερα

Νέα - Δραστηριότητες